Kabanata 2

“A-ako po?” napatingin ako sa secretary, tapos sa mga alta. Nagulat din sila—baka nagkamali lang ng tawag?

“Yes, ma’am.” Ngumiti ang secretary. “Mr. Alcantara called for you. You can now sign the contract.”

Nanlaki ang mga mata ko. Ako talaga? Ako ang grand champion?! Muntik na akong mapatalon sa tuwa.

Buti na lang napatingin ako sa gawi ng mga nasupalpal na alta—lahat sila parang nakalunok ng lemon—at agad kong naalala ang role ko.

Nag-stomach in, chest out ako, hinawi ang mahaba kong buhok papunta sa likod, at naglakad parang runway model pabalik sa opisina ni Mr. Alcantara.

“Well, well, well. I guess authenticity really cannot be bought with money,” sabi ko, sabay tingin sa kanila.

At bago ko pa buksan ang pinto, binigay ko ang pinakamatamis kong ngiti at dagdag pa:

“I’m sorry you failed the interview. Why don’t you try applying at call centers? I can give you referrals if you like.”

Halos magkanda-ubo sila sa pagkabigla. Yung isa napa-“Excuse me?!” habang yung isa naman napairap na parang mababali leeg niya. Yung pinakamestiza? Umikot ang mata nang perfect 360 na parang possessed.

Nakangiti ako pagpasok sa office ni Mr. Alcantara. This time, nakatayo na siya—at napaisip ako bigla. 

Alam ko namang more than average ang height ko para sa normal na Pilipino, pero bakit parang dwarfed ako sa harap niya?

“Hello there, wife,” bungad niya agad.

Ako naman ang napaubo sa gulat. 

Oo nga pala, marriage contract ang pipirmahan ko. Malamang tawagin niya akong wife. Pero iba talaga ’yung impact! 

“Hello, h-husband.” Pilit ang ngiti ko, halatang hindi komportable.

Natawa si Mr. Alcantara. “Here’s our contract,” sabi niya sabay balik sa table. 

“Sir… ako po ba talaga?” hindi ko maiwasang itanong. Hindi pa rin kasi ako makapaniwala.

Lumingon siya sa akin, may halong gulat sa mukha. “You’re not that confident you can make it?” Ngiti niya, parang nang-iinis.

“Hindi naman po sa gano’n,” sagot ko, sabay ayos ng dress kong galing Divisoria. Nakalimutan kong nagpapanggap nga pala ‘ko. “What I mean is…” bumalik na naman ang English kong pa-callcenter agent ang effect. “There are better candidates than me…”

“Yes, there are,” sagot niya agad.

Napatingin ako sa kanya. Aba, akala ko bobolahin ako. Hmph.

“Then why me?” irap ko pa.

Lumapit siya sa akin. Binaba niya ang mukha niya hanggang halos magkatapat kami—isang dipa lang ang pagitan. 

Tinitigan niya muna ako, at halos lumabas ang puso ko sa dibdib sa kaba, bago siya sumagot.

“BECAUSE I LIKE YOU THE MOST.”

Parang nagka-power outage sa utak ko. 

Did he just say LIKE? As in LIKE-like?

Napakagat ako ng labi. Kalma, Maya. Hindi ka teenager.

Ehem. C-in-ompose ko ulit ang sarili ko.

“What's there to like about me naman po? Hindi naman po ako ano… I mean, ako lang ‘to.”

“Sa ‘kin na ‘yun,” kindat niya, sabay balik sa table niya. 

Hala, may pa-secret. Bakit hindi pa niya sinabi? Anu kaya ‘yun?

“Besides, wag ka na mag-po sa akin. I'm your husband, remember. Just call me Renzo. Or love, if you like.”

Biglang tumigil ang mundo ko—pero pilit akong kumalma. 

"Love?" ulit ko, parang tinatantsa ko pa yung salitang hindi ko pa nasasabi kahit kanino.

"Yes, love?" sagot niya na nakangiti pa.

Napahugot ako ng malalim na hininga.

"I mean, Sir Renzo—este, Renzo. Pwede ko bang basahin muna yung contract?" dali-dali kong tanong, sabay upo sa harap ng table niya para lang matakpan yung kakaibang nararamdaman ko.

"Sure. As you can see there, I will pay you five million for a year's worth of taking up the role of my wife."

Tumango ako habang binubuklat yung papel. Okay, five million. Carry.

Condition 1: Kailangan kong sumama sa kanya sa lahat ng public events at family gatherings. 

Keribels naman ‘yon. Wag lang ako pipilitin magsalita nang bongga.

Nagpatuloy ako sa pagbabasa.

Condition 2: Kailangan naming tumira sa iisang bahay. 

Tsk. Eh di kailangan ko talagang ipaalam ‘to kina Papa at Teo.

Then, Condition 3: Pwede kong gawin kahit anong gusto ko sa araw, as long as hindi makakasira sa image niya—BUT dapat every single day, matutulog kami sa iisang kama.

Nanlaki mga mata ko, muntik na talaga kong mahulog sa upuan. 

“O-one bed? As in… isang kama?!”

Grabe, parang lahat ng dugo ko nag-migrate paakyat sa pisngi ko.

“Bakit naman kailangan pa ng ganyan? Di ba pwedeng separate rooms nalang?” bulong ko pero enough para marinig niya.

He smirked. “Ano na lang sasabihin ng mga maid kung hiwalay pa tayo ng kwarto? Baka isipin nila fake lang ang kasal natin. Para sa’n pa ‘to ‘di ‘ba? Or bawiin ko nalang kaya yung five million…”

Kukunin na sana niya ang papel pero mabilis ko itong hinablot.

“Ah, eh! Baka lang kasi… hindi kayo makatulog. Naghihilik po kasi ako sa gabi.”

“I don’t mind. I can put earplugs,” sagot niya agad.

“Malikot din po kasi akong matulog,” dagdag ko pa, hoping na may lusot.

Lumapit siya sa ‘kin, may ibang kinang ang mga mata. “Ako din naman. Malikot matulog.”

Nagtagpo ang tingin namin. Napalunok ako. 

Shucks, bakit parang may ibang meaning yung sinabi niya?

Bigla akong tumayo, hawak ang dibdib ko, at nagpaypay ng sarili ko na parang nasa sauna. 

“Woo! Parang ang init. Sira ba yung aircon niyo?”

Natawa si Renzo, parang siya lang ang nag-eenjoy sa panic ko.

“You can pack up your things tonight,” sabi niya habang inaayos ang contract sa table. “’Cause tomorrow, you’re moving in.”