Kabanata 6

MAYA

“Huy! Beh, okay ka lang?” tanong sakin ni Tina na nagpabalik sa’kin sa ulirat.

“Hindi ko alam, Beh. Parang hindi ko na kayang harapin si Renzo…” Bigla kong nahampas yung mesa. “Alam ko na. Mag-impake na kaya ako! Wala pa naman panigurado yun sa bahay…”

“Ano ka ba, mag-isip-isip ka nga muna,” tapik sa akin ni Tina, sabay higop sa milk tea niya. “Di ba na-send na niya yung five million. At napamahagi mo na din sa kinauukulan? Paano mo ngayon isosoli yun aber?”

“Sinabi ko na kasi sa ‘yo, ‘wag ka na pumasok dyan,” bulong ni Lea habang nag-che-check sa cellphone. 

“Kung hindi siya pumasok dun, baon pa din sila sa utang,” ismid ni Tina. 

Si Tina at Lea ang mga bestfriends ko simula highschool. Buti na lang talaga at ngayon kami nagkaroon ng schedule na magkita-kita kung hindi mapa-praning ako. 

“Bakit naman kasi naging konektado pa yung kumpanya nila sa nangyari kay Tita Imelda,” buntung-hininga ni Tina. 

Sa nasabi niya, sumilakbo na naman ang galit sa puso ko para sa kumpanyang ganid na hindi man lang inisip ang epekto ng kasakiman nila sa buhay ng mga taong nakatira sa mga binabahang lugar. 

“Kaya naman pala napakayaman nila!” nanggigil kong nasabi. 

“Wait lang, sigurado ka na bang sila talaga ang may kasalanan?” tingin sa akin ni Lea. 

Napaisip ako. “Sa totoo lang… hindi pa naman ako ganun kasigurado.”

“Eh akala ko ba…” tanong ni Tina.

Huminga ako nang malalim. “Ang hawak ko lang ngayon ay mga initial reports. Oo, may red flags—overpriced yung mga kontrata, tapos ang dami pang questionable entries sa accounting records.”

“So… sila nga?” singit ni Lea.

“Hindi pa pwedeng sabihin na diretso silang sangkot,” sagot ko, sabay kagat labi. “Pwede ring may ibang tao sa ilalim na gumagawa ng kalokohan nang hindi alam ng pamilya.”

“Exactly. Hindi mo rin alam kung aware si Papa Renzo sa lahat ng ’yan,” sabi ni Tina.

Sa sinabi niya, bigla kong naalala ang gwapong mukha ni Renzo, yung paghaplos niya sa likod ko nang masamid ako… at yung muntik na niyang paghalik sa akin.

Alam niya kaya o hindi ‘tong sitwasyong ’to?

“Naalala ko ulit yung last question ni Renzo sa interview—“What if my company is involved in corruption? Would you still stand by me?”

Tumango si Lea, “Anong sagot mo?”

“No.” Ang sagot ko, matigas at walang halong pag-aalinlangan.

 “No?! Bakit mo sinabi ‘yun?!” gulat na bungad ni Tina, halos tumayo dahil sa disbelief.

“Alam mo ang sagot d’on Tina. Ang nakakataka nga, kahit gano’n ang sagot ko, ako pa rin ang pinili niya.”

“Hmm.. baka din hindi niya alam. Baka sinusubukan ka lang,” sabi ni Tina, pilit na humahanap ng paliwanag.

Biglang lumamig ang katawan ko. Bumalik sa memorya ko ang huling araw ni Nanay: yun rumaragasang tubig, yung pag-iyak namin ni Teo habang hinihila siya ng agos. Yung pagsigaw niya ng mga pangalan namin ni Teo…

Tumindig ako, hindi sinasadya. Napakapit ang kamay ko sa mesa habang kumakabog ang dibdib ko sa galit.

“Kung involved si Renzo? Pagbabayarin ko sila. Babayaran nila ang kamatayan ni Nanay at ang pinsalang ginawa nila sa lugar namin!”

Biglang natahimik ang café kung nasaan kami. Hinablot ako ni Tina pababa.

“Girl, nagwewelga ka ba? Wag dito. Labas tayo.” Hinila niya ako palabas, habang si Lea naman bitbit ang bag ko, kalmado pa ring humihigop sa milk tea niya.

“Feeling ko mas okay nga na nandun ka,” sabi ni Lea habang naglalakad kami papunta sa sakayan ng jeep. “Para malaman mo kung ano talaga ang totoo.”

“Tama! Tama!” agad na sang-ayon ni Tina, taas-kilay pa. “Malay mo, in-allow ‘to ni Lord para makapaghiganti ka. Talk about divine intervention, diba?”

Napatingin ako sa kanya nang nakakunot-noo. “Akala ko kakampi ka ni Papa R?”

Inirapan niya ako. “Syempre kung pipiliin ko kung siya o ikaw, bestie, ikaw pa rin. Alam ko yung hirap mo simula nung mawala si Tita. Hustisya!” tinaas pa niya ang kamao niya na parang nasa rally.

Natawa ako kahit papaano.

“Or,” sabat ni Lea na may kalmadong tono pero diretsong tingin, “baka naman in-allow ni Lord para matutunan mong magpatawad.”

Pareho kaming natahimik ni Tina. 

Kapatawaran?

Kaya ko nga ba ‘yon ibigay?

“Anong patawad-patawad? Hindi masusuklian ng pera yung taon ng paghihirap ni Maya, no!” giit ni Tina, malakas ang boses. “Naku, kapag nakita ko yang Papa Renzo na yan at totoo ngang korap siya, makukulong talaga—”

Hindi na niya natuloy dahil biglang may pumaradang kotse sa harap namin. Bumaba ang bintana at sumilip ang nasa loob.

Si Renzo. Mukha pa ring male lead sa mga online pocketbooks na binabasa ko.

“Going home, love?” tanong niya, nakangiti.

“Makukulong talaga yan… sa braso ko!” biglang nag-shift ang tono ni Tina. “Sa piling ko! At hinding-hindi ko na siya bibitawan pa!”

Halos mabuga ni Lea ang sagong iniinom niya nang marinig ‘yon.

Ako naman napapailing.

“Hindi mo naman sinabing naka-jackpot ka pala,” bulong agad ni Tina sa akin, nakatitig kay Renzo na parang ice cream. “Gusto mo, palit nalang tayo. Ako na lang titira sa bahay ni Papa Renzo.”

Napatawa ako sa inasal niya, kahit sa loob-loob ko ay bumibigat ang dibdib ko. 

Ayoko pa talaga siyang makita sa totoo lang.

“Mamaya pa ‘ko, mauna ka na,” sabi ko. 

Pero sumagot si Tina. “Actually, kaya na namin ni Lea, ‘di ba?” sabay kindat niya kay Lea.

Tumango naman si Lea, nakikisama.

Pero bago pa ako makatanggi, binuksan ni Tina ang pinto at marahas akong itinulak papasok.

“Paki-ingatan po ang kaibigan namin, Sir,” nakangiting wika ni Tina, parang proud na proud pa. “Mahalaga po ‘yan sa’min.”

“Of course,” walang-alinlangang sagot ni Renzo. “Of course. As she is to me.” Sabay tingin sa akin.