MasukCHAPTER 226 — Ang Mukha sa Likod ng MaskaraTahimik ang buong kalye matapos tanggalin ng lalaki ang maskara.Walang nagsalita agad.Pati ang correction team—tila nakalimutang gumalaw.—Sa rooftop, tumama ang ilaw sa mukha ng lalaki.Bata pa.Mas bata kaysa inaasahan nila.Walang malamig na ekspresyon.Walang pagiging mekanikal tulad ng iba.Sa halip—mukha siyang pagod.—At doon lalong naramdaman ni Elena ang kakaiba.Hindi dahil kilala niya ito.Kundi dahil—nakita na niya ang parehong tingin noon.—Sa sarili niya.—“We were told you’d destroy everything.”Paulit-ulit na umalingawngaw ang mga salitang iyon sa isip niya.Hindi iyon tunog ng taong fanatic.Tunog iyon ng taong naniwala.—Sa gitna ng kalsada, dahan-dahang tumingin ang lalaki mula sa rooftop papunta sa balance keeper.At sa unang pagkakataon—may tensyon sa pagitan nila.Hindi halata.Pero malinaw.—“You should put the mask back on,” sabi ng balance keeper.Kalmado pa rin ang boses.Pero wala na ang dating kontrol.
Walang gumalaw matapos tumama ang baril sa sahig.Click.Maliit na tunog.Pero sa gabing iyon—parang lindol.—Sa rooftop, nakatayo ang anino na nagbaba ng armas.Hindi siya umatras.Hindi rin siya nagsalita.Nakatayo lang—habang ang dalawang kasama niya ay parehong napalingon sa kanya.Hindi iyon bahagi ng protocol.Hindi iyon bahagi ng formation.At higit sa lahat—hindi iyon inaasahan.—Sa gitna ng kalsada, unang beses na tuluyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki.Hindi galit.Hindi panic.Kundi—disruption.Totoo.Maliit lang.Pero malinaw.—Sa loob ng sasakyan, tuluyang napaupo nang tuwid ang babae.“Oh my God…”Napatingin ang kasama niya.“Why are you reacting like that?”Hindi siya agad sumagot.Nakatitig lang siya sa rooftop.Sa taong nagdesisyong hindi sumunod.—“You don’t understand,” bulong niya.“They don’t do that.”—Sa opisina, huminto si Victor sa paghinga nang isang segundo.Tahimik siyang nakatingin sa screen.At pagkatapos—bahagya siyang natawa.Hindi dahil na
Click. Maliit na tunog. Pero sa gabing iyon— parang lindol. — Sa rooftop, nakatayo ang anino na nagbaba ng armas. Hindi siya umatras. Hindi rin siya nagsalita. Nakatayo lang— habang ang dalawang kasama niya ay parehong napalingon sa kanya. Hindi iyon bahagi ng protocol. Hindi iyon bahagi ng formation. At higit sa lahat— hindi iyon inaasahan. — Sa gitna ng kalsada, unang beses na tuluyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki. Hindi galit. Hindi panic. Kundi— disruption. Totoo. Maliit lang. Pero malinaw. — Sa loob ng sasakyan, tuluyang napaupo nang tuwid ang babae. “Oh my God…” Napatingin ang kasama niya. “Why are you reacting like that?” Hindi siya agad sumagot. Nakatitig lang siya sa rooftop. Sa taong nagdesisyong hindi sumunod. — “You don’t understand,” bulong niya. “They don’t do that.” — Sa opisina, huminto si Victor sa paghinga nang isang segundo. Tahimik siyang nakatingin sa screen. At pagkatapos— bahagya siyang natawa. Hindi dahil nakakatawa.
Click.Maliit na tunog.Pero sa gabing iyon—parang lindol.—Sa rooftop, nakatayo ang anino na nagbaba ng armas.Hindi siya umatras.Hindi rin siya nagsalita.Nakatayo lang—habang ang dalawang kasama niya ay parehong napalingon sa kanya.Hindi iyon bahagi ng protocol.Hindi iyon bahagi ng formation.At higit sa lahat—hindi iyon inaasahan.—Sa gitna ng kalsada, unang beses na tuluyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki.Hindi galit.Hindi panic.Kundi—disruption.Totoo.Maliit lang.Pero malinaw.—Sa loob ng sasakyan, tuluyang napaupo nang tuwid ang babae.“Oh my God…”Napatingin ang kasama niya.“Why are you reacting like that?”Hindi siya agad sumagot.Nakatitig lang siya sa rooftop.Sa taong nagdesisyong hindi sumunod.—“You don’t understand,” bulong niya.“They don’t do that.”—Sa opisina, huminto si Victor sa paghinga nang isang segundo.Tahimik siyang nakatingin sa screen.At pagkatapos—bahagya siyang natawa.Hindi dahil nakakatawa.Kundi dahil alam niyang nasaksihan niya
Walang gumalaw matapos tumama ang baril sa sahig.Click.Maliit na tunog.Pero sa gabing iyon—parang lindol.—Sa rooftop, nakatayo ang anino na nagbaba ng armas.Hindi siya umatras.Hindi rin siya nagsalita.Nakatayo lang—habang ang dalawang kasama niya ay parehong napalingon sa kanya.Hindi iyon bahagi ng protocol.Hindi iyon bahagi ng formation.At higit sa lahat—hindi iyon inaasahan.—Sa gitna ng kalsada, unang beses na tuluyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki.Hindi galit.Hindi panic.Kundi—disruption.Totoo.Maliit lang.Pero malinaw.—Sa loob ng sasakyan, tuluyang napaupo nang tuwid ang babae.“Oh my God…”Napatingin ang kasama niya.“Why are you reacting like that?”Hindi siya agad sumagot.Nakatitig lang siya sa rooftop.Sa taong nagdesisyong hindi sumunod.—“You don’t understand,” bulong niya.“They don’t do that.”—Sa opisina, huminto si Victor sa paghinga nang isang segundo.Tahimik siyang nakatingin sa screen.At pagkatapos—bahagya siyang natawa.Hindi dahil na
Maliit na tunog.Pero sa gabing iyon—parang lindol.—Sa rooftop, nakatayo ang anino na nagbaba ng armas.Hindi siya umatras.Hindi rin siya nagsalita.Nakatayo lang—habang ang dalawang kasama niya ay parehong napalingon sa kanya.Hindi iyon bahagi ng protocol.Hindi iyon bahagi ng formation.At higit sa lahat—hindi iyon inaasahan.—Sa gitna ng kalsada, unang beses na tuluyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki.Hindi galit.Hindi panic.Kundi—disruption.Totoo.Maliit lang.Pero malinaw.—Sa loob ng sasakyan, tuluyang napaupo nang tuwid ang babae.“Oh my God…”Napatingin ang kasama niya.“Why are you reacting like that?”Hindi siya agad sumagot.Nakatitig lang siya sa rooftop.Sa taong nagdesisyong hindi sumunod.—“You don’t understand,” bulong niya.“They don’t do that.”—Sa opisina, huminto si Victor sa paghinga nang isang segundo.Tahimik siyang nakatingin sa screen.At pagkatapos—bahagya siyang natawa.Hindi dahil nakakatawa.Kundi dahil alam niyang nasaksihan niya ang isa
Pagkatapos ng mahabang hapon ng katahimikan, unti-unti nang dumilim ang langit. Ang mansyon ni Nathan ay tila nababalot ng gintong liwanag mula sa mga chandelier, bawat sulok ay amoy mamahaling alak at halimuyak ng puting rosas.Nakaharap si Elena sa salamin ng kanyang silid, suot ang pulang bestid
Ang araw ay tila mas maliwanag kaysa karaniwan, ngunit para kay Elena, ang liwanag ay may kasamang bigat. Sa paglabas niya ng mansyon, sinalubong siya ng mga taong abala—mga tauhan, mga bodyguard, at mga empleyado ni Nathan. Lahat ay kumikilos na parang isang eksaktong orkestra, bawat isa ay alam k
Mainit ang sikat ng araw nang maisipan ni Elena na lumabas. Wala siyang ibang intensyon kundi ang gumala, magpahinga, at pansamantalang kalimutan ang mga gumugulo sa isip niya — si Nathan, ang mga salita ni Adrian, at ang mga hinalang hindi mawala sa isipan niya. Pero sa likod ng lahat ng ito, may
Tahimik ang umaga, pero hindi mapakali ang isip ni Elena. Ang mga sinabi ni Adrian kagabi ay paulit-ulit na tumatakbo sa kanyang ulo—ang boses nitong puno ng pagsisisi, ang mga salitang “hindi lahat ng laban ay nakikita mo sa harap mo, minsan nasa tabi mo na.”Pinikit niya ang mga mata. Hindi niya







