Chapter 4

Nakaupo si Elena sa isang upuang gawa sa marmol, nakatanaw sa mga ilaw ng lungsod sa ibaba.

Sa likod niya, marahang lumapit si Nathan. Hindi niya kailangang lingunin, kabisado na niya ang bigat ng bawat hakbang nito, mabagal, matatag, parang laging nasa kontrol ng lahat.

“You like the view?” tanong ni Nathan, mababa at malamig ang boses pero may kakaibang lambing sa dulo.

“Yes,” maikling sagot ni Elena, hindi inalis ang tingin sa malayo. “Maganda ang tanawin…”

“I had this place built because I like silence,” sagot nito habang naupo sa tabi niya. “Ito ang tanging lugar na hindi ko kailangan mag kunwari sa lahat”.

Napalunok si Elena. Hindi niya alam kung bakit, pero sa bawat pagkakataong nagsasalita si Nathan ng ganitong tono, may kakaibang kirot at kaba siyang nararamdaman sa dibdib. Hindi ito takot—ibang klase. Kakaiba.

“Why are you looking at me like that?” tanong ni Nathan nang mapansin ang bahagyang paglingon niya.

Bigla siyang napatawa. “Wala naman, di ka lang maintindihan minsan.”

Lumapit si Nathan, sapat para maramdaman ni Elena ang init ng hininga niya sa balat nito. “Mula pa noon, malinaw na ako sa gusto ko… at gusto kita, Elena.”

Parang biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Hindi niya ito gusto… pero hindi rin niya ito kayang pigilan. Get yourself together, bulong niya sa sarili. This is not love. This is a game.

“Hindi mo ako kilala sa buong pagkatao ko,” mahinang sagot niya, halos pabulong.

“I’ve known you long before you even noticed me,” bulong ni Nathan habang hinahaplos ang gilid ng kanyang kamay.

“Alam ko kung paano ka lumalaban. Kung paano ka muling bumabangon. Kung paano ka nagliliyab tuwing sinusubukan kang durugin ng mundo. Kaya gusto kita.”

Bahagya siyang umatras, hindi dahil ayaw niya, kundi dahil natatakot siya sa nararamdamang hindi dapat. “And if one day… I disappoint you?”

Dumilim ang tingin ni Nathan—matindi, mapang-angkin, at puno ng damdamin. “Then I’ll fight harder to keep you. I don’t let go of what’s mine.”

Ang salitang mine ay tumama nang diretso sa kanya. Isang salita lang, pero parang tali na nakapalibot sa kanyang leeg. Mag-ingat ka, Elena. Hindi ka pwede mahulog sa mga salita niya.”

“Hindi ako madaling ariin, Nathan,” mahinang sagot niya, pilit pinatatag ang boses.

Ngumiti ito, mabagal, mapanganib, at nakakakilabot sa ganda.

“Good. I like a challenge.”

Makalipas ang ilang minuto, naglakad silang dalawa papasok sa loob ng mansyon. Tahimik lang silang dalawa, pero mabigat ang hangin sa pagitan nila, parang may apoy na tahimik na kumikislap.

Sa loob ng malaking silid-kainan, naghanda si Nathan ng isang dinner na parang galing sa isang pelikula. May mga kandila, mamahaling wine, musika sa background.

“Kailangan pa ba ‘to?” tanong ni Elena, bahagyang nag-aalangan habang nakatingin sa mga nakahain.

Ngumiti si Nathan nang bahagya, may halong yabang at lambing. “Hindi naman. Pero deserve mo ‘yan.”

Hindi niya alam kung bakit, pero napalunok siya. Walang ibang lalaki ang gumawa nito para sa kanya. Hindi ganito. Hindi kailanman ganitong klaseng pagtrato.

“Hindi ako sanay, Nathan” bulong niya habang dahan-dahang nauupo.

“I know,” sagot ni Nathan. “But you will be.”

Habang kumakain sila, tahimik lang si Elena, pero ang isip niya ay naglalaro. This is not part of the plan. Hindi kasama sa plano niya ang mga ganitong kilig na lumalambot ang loob niya. Pero bawat ngiti ni Nathan, bawat paraan ng paghawak nito sa kanyang tingin, ay parang unti-unting tinatanggal ang pader na itinayo niya.

“Ang tahimik mo” sabi ni Nathan. “Ano ang iniisip mo?”

“Wala” mabilis niyang sagot.

Mahinang natawa si Nathan. “Sinungaling. Masyado kang maingay mag-isip.”

“Siguro… kasi hindi ako sanay sa mga lalaking katulad mo.”

“Masasanay ka rin,” sagot nito, diretso at puno ng tiwala sa sarili.

“Dahil sisiguraduhin kong walang sinuman ang muling makakatrato sa’yo nang mas mababa sa nararapat.”

Pagkatapos ng hapunan, dinala siya ni Nathan sa maliit na greenhouse sa likod ng mansion. Doon, libu-libong puting bulaklak ang namumukadkad sa ilalim ng ilaw ng buwan.

“This is my favorite place,” sabi ni Nathan habang nakatayo sa gitna ng mga bulaklak. “Every empire I built… started with nothing. Just like this garden.”

“Bakit mo pinapakita sakin ang mga ito?” tanong ni Elena, pinipigilan ang puso niyang tila lumalambot.

Humarap si Nathan sa kanya, lumapit hanggang halos maglapat ang kanilang mga katawan.

“Dahil simula ngayon, lahat ng meron ako at lahat ng itatayo ko pa, gusto kong kasama ka.”

For a moment, tahimik siya. Hindi niya alam kung ano ang dapat maramdaman. Dapat ay puro plano lang sa isip niya. Paghihiganti. Kapangyarihan. Kontrol. Pero ngayong nasa harap siya ni Nathan… parang may isang maliit na piraso ng puso niya ang gustong kumawala sa plano.

Ngunit hindi, hindi ngayon. Hindi dapat.

Tinitigan niya ito sa mga mata. “Paano kung hindi ko kayang ibigay ang klase ng pag-ibig na gusto mo?”

Hinawakan ni Nathan ang kanyang baba, marahan ngunit matatag. Mababa ang boses nito. “Hihintayin kita. Dahil hindi ako ‘yung lalaking basta sumusuko.”

Napasinghap si Elena. Hindi niya alam kung paano haharapin ang ganitong klaseng presensya, isang lalaking kaya siyang gawing sandata pero kaya ring gawing mahina kung gugustuhin niya.

Habang mag-isa siya sa kwarto kinagabihan, nakasandal sa headboard, hindi niya mapigilan ang sarili na hawakan ang dibdib niya. Kumakalabog. Mabilis.

Hindi ito takot. Hindi ito galit.

Ito ang bagay na matagal na niyang iniwasan. Ang matutong maramdaman ulit.

Pero mahigpit niyang pinikit ang mga mata.

Hindi ka pwedeng madala. Hindi ka pwedeng matalo.