Chapter 3

FLASHBACK - Ang pag tataksil nina Adrian, Vanessa, at ng kanyang boss

“I’m proud of you, Elena.” biglang yakap ni Vanessa. Mainit. Malambing. Peke.

Hindi niya alam na iyon pala ang huling yakap na hindi niya malilimutan.

Sumunod ay si Adrian. “Ito ang gabi mo, baby.” sabi niya. “You deserve everything.”

Nag-init ang puso niya. Kahit pagkatapos ng lahat ng pagod at puyat, naroon ang mga taong mahal niya. Ang boss niya ay ngumiti rin at nagsabing, “Prepare yourself, Elena. After tonight, the world will know your name.”

Nagsimula ang palabas. Isa-isang lumabas ang mga modelo. Kumikinang ang tela, tumatama ang spotlight. Hiyawan. Palakpakan. Kamera. Lahat ay perpekto.

Pero sa kalagitnaan ng ikalawang set, biglang pumasok ang isang matinis na tunog, parang mikroponong sumabog sa tahimik na sandali.

Huminto ang musika at tumigil ang mga modelo. Lahat ng ilaw ay tumutok sa malaking LED screen sa gitna ng entablado.

“Anong nangyayari?” tanong niya kay Vanessa, ngunit ngumiti lang ito. Hindi ngiti ng kaibigan, ngiti ng taong alam ang mangyayari. Hindi ko alam.

Sa screen, lumitaw ang mga sketch niya. Mga orihinal. Mga disenyo niyang siya mismo ang gumuhit sa loob ng maraming taon. Pero sa sulok ng screen… may logo ng ibang kumpanya. Hindi Majesty Designs.

Sunod ay lumabas ang mga dokumento, mga kontratang may pirma niya. Mga email. Mga pekeng transaksyon. Para bang may kwento silang binuo na si Elena Madrigal mismo ang nagbenta ng kanyang mga disenyo sa mga ilegal na kliyente.

“A-ano ito?” bulong niya, halos hindi lumalabas ang boses.

Kasunod nito, isang boses mula sa PA system, malinaw, malamig, walang emosyon.

“Ladies and gentlemen, we would like to clarify a matter regarding intellectual property and company integrity. Tonight, we will address the betrayal within Majesty Designs.”

Tumigil ang mundo niya. Betrayal?

Si Vanessa ang unang lumabas sa gitna ng entablado. Ang mukha nito ay parang biktima. May kunwaring luha sa gilid ng mata. Humawak ito sa mikropono, at sa harap ng lahat ng bisita at press, binigkas ang mga salitang pumunit sa kanya.

“Elena Madrigal has been selling Majesty Designs’ sketches and collections for her personal gain. We have evidence. She’s no longer the creative director of this house.”

Umalingawngaw ang hiyawan, hindi ng palakpak kundi ng gulat, ng bulungan, ng pagtataka. Parang libo-libong kutsilyo ang sabay-sabay na tumusok sa kanya.

“Vanessa… anong ginagawa? hindi pwede.” pabulong niyang sabi, pero naririnig ito ng mga nasa paligid.

Pero hindi pa tapos. Sa tabi ng stage, si Adrian ang lumitaw. Hindi siya lumapit sa kanya. Sa halip, nasa gilid ito ng stage. Malamig ang mga mata. Walang kahit anong bakas ng pagmamahal.

“Adrian?” halos hindi lumabas ang boses niya. “Please… tell me this isn’t real.”

Pero isang tingin lang ang ibinigay nito, at sa gitna ng lahat, sinabi nito

“It’s better this way, Elena.”

Parang tinanggalan siya ng boses. Hindi niya marinig ang musika. Hindi niya maramdaman ang lupa. Ang boss niya ay lumabas na rin at humarap sa press, kaswal at kontrolado.

“We take integrity seriously. Effective immediately, Ms. Madrigal will no longer represent this company.”

Mabilis at malinis ang lahat na parang pinagplanuhan. At pinagplanuhan nga.

Lahat ng hawak niyang katibayan ng kanyang pangalan, kontrata, sketches, proyekto ay kinuha ng kumpanyang sila mismo ang nagpatayo. Siya ang utak, pero sila ang may kontrol sa lahat ng papeles. Sa isang iglap, siya ang kontrabida.

Hindi niya na maalala kung paano siya nakalabas ng venue. Ang mga camera ay nakatutok sa kanya, mga tanong ng press ay sumisigaw sa paligid

“Is it true?” “Bakit mo ginawa ‘yon?” “mygoshhh, i’m so disappointed”

Tumakbo siya palabas. Wala nang Vanessa. Wala nang Adrian. Wala na ang pangalan. Lahat sila ay naiwan sa loob, nakangiti, parang sila ang mga bayani sa kwento na sila mismo ang gumawa.

Ngayon, nakaupo siya sa sahig ng kanyang condo, basa ng luha ang mga pisngi. Hindi siya umuungol. Hindi siya sumisigaw. Tahimik lang siyang umiiyak.

Tahimik ang galit, ang apoy.

Hindi lang ito tungkol sa pagkakahiwalay kay Adrian. Hindi lang ito tungkol sa pagkakaibigan kay Vanessa. Ito ay tungkol sa buong pagkatao niya na sinira ng mga taong pinaniwalaan niyang pamilya.

“Bakit… bakit nila ako ginawang ganito?” mahina niyang tanong sa sarili.

Pero ang sagot ay hindi salita. Ang sagot ay galit. Mabigat. Madilim. Mabagsik.

Tumunog ang cellphone niya.

Habang nakatitig pa rin at wala sa sarili, muling nag-vibrate ang phone. Pero ngayon, unknown number ang lumabas sa screen.

Napakunot ang noo niya. Dahan-dahan niyang binuksan ang mensahe.

“Poor little queen… betrayed by those she trusted.”

Napalunok si Elena. Hindi niya kilala ang numero. Walang profile. Walang pangalan. Pero ang bawat letra ay parang malamig na boses na dumiretso sa puso niya.

At sa sandaling iyon, isang matinding pangako ang bumuo sa kanyang isipan, sa susunod na pagharap niya sa kanila, hindi na siya ang babaeng nasaktan, kundi ang babaeng babawi.