CHAPTER 2 — She Said Yes

Hindi siya sumagot. Tumitig lang siya sa akin, at sa klase ng tingin na iyon, parang unti-unting bumaba ang guard niya.

At ewan ko ba.

Para akong hinihila palapit.

Dahan-dahan kong inilapit ang mukha ko hanggang sa tuluyang lumapat ang labi ko sa kanya.

Saglit siyang natigilan.

Tapos, gumanti siya.

Sandali lang.

But damn…

parang may sumabog na fireworks sa dibdib ko.

Hinapit ko ang baywang niya.

“Jyrone…”

Umatras siya agad. Namula. Saka tumikhim.

“Let’s go. I’m hungry.”

Narinig ko ang sinabi niya, pero parang nabingi ako. Hinawakan ko ang labi ko, para bang nahalikan ako ng diwata.

“Darling…” Lumapit ako sa kanya, hindi mapigilan ang ngiti. “You kissed me back, right?”

Hindi siya sumagot. Nagkibit-balikat lang.

“Halika na,” bulong niya, sabay hila sa braso ko.

At nagpaubaya ako.

Siyempre.

Mahal ko, eh.

Kahit saan niya ako dalhin, automatic na susunod ako.

Habang naglalakad kami palabas, hindi ko maalis ang tingin sa kanya.

Siya naman, pasimpleng sumusulyap sa akin, tapos biglang iiwas kapag nahuhuli ko.

Parang nakatikim ng bawal na masarap.

Sa sobrang lutang ko, hindi ko namalayang nasa kotse na kami.

Pinagbuksan ko siya ng pinto. Tumingin siya saglit bago sumakay.

“Ano na naman?”

“Nothing,” sagot ko, pinisil ang labi ko at ngumiti nang matamis.

“Just… recovering from something traumatic.”

Umikot ang mga mata niya.

Pero nakita kong napakagat-labi siya bago sinara ang pinto.

Lalo tuloy akong napangiti habang umiikot ako papunta sa driver’s side.

Tahimik kami sa biyahe.

Pero pareho kaming panay ang sulyap sa isa’t isa.

“We’re here,” sabi ko nang huminto kami sa isang Italian restaurant.

Agad akong bumaba para pagbuksan siya.

“Hindi mo naman ’to kailangang gawin…”

Tumango ako at inilahad ang kamay ko.

“Yes, hindi kailangan. Pero tungkulin ko ’to bilang boyfriend mo.”

Napailing siya, pero hinawakan pa rin ang kamay ko.

Doon pa lang, panalo na ang gabi ko.

Pagpasok namin, agad kaming sinalubong ng waitress at inihatid sa mesa sa may bintana.

Nag-order ako ng steak para sa akin, truffle pasta para kay Ferly, at isang bote ng mamahaling red wine.

Habang nag-o-order ako, sa labas pa rin siya nakatingin.

Ako naman, sa kanya.

Nang ma-serve ang pagkain, saka lang siya bumaling sa akin.

Ngumiti ako, hindi inaalis ang tingin sa kanya.

“For us, darling.”

Itinaas ko ang wine glass.

Nag-clink ang baso namin habang nakatitig kami sa isa’t isa.

“Let’s eat.”

Ngiti lang ang sagot niya.

Tahimik na naman siya.

Sa pagkain lang naka-focus.

“Ferly,” sabi ko, ibinaba ang kubyertos at tumitig nang seryoso.

“Why did you disappear back then? Why didn’t you say goodbye?”

Huminto siya sa pagsubo.

Napabuntong-hininga pa saka umiwas ng tingin.

Sandali kong naipikit ang mga mata.

Parang nagsisi akong nagtanong.

Pero mali ba?

Kung hindi ko ito gagawin, hindi ako matatahimik.

“It’s okay… ’di mo kailangang sagutin.”

Ibinalik niya ang tingin sa akin.

May lungkot sa mga mata niya.

“My father died,” sabi niya.

“Pinauwi kami sa probinsya. Tradition ng pamilya, kung saan ka isinilang, doon ka ililibing.”

Hinawakan ko ang kamay niya.

“I’m sorry…”

Ngumiti siya, pero malungkot pa rin ang mga mata niya.

“Ayos lang. Matagal na ’yon. Tanggap ko na. And Mama already moved on. May stepfather na nga ako. And he’s kind.”

“Then why didn’t you come back? Why didn’t you contact me?”

Huminga ako nang malalim.

“Do you have any idea how miserable I was when you left?”

Napahagikhik siya, parang hindi makapaniwala.

Binawi pa niya ang kamay niya, at  ipinagpatuloy ang pagkain.

“Jyrone… you? Miserable? Please. Ang bilis mong magpalit ng babae, parang nagbibihis ka lang.”

Sandali siyang tumigil bago nagpatuloy.

“And besides, we were together for such a short time. We weren’t even attached.”

Napakunot ang noo ko.

“You weren’t attached,” sagot ko.

“But me? I was very attached.”

Napatingin siya sa akin.

Umangat ang kilay.

Hindi na natuloy ang pagsubo niya at napakurap pa.

“Did you know my heart went with you when you walked away?”

Tumawa siya nang malakas at ibinaba ang kubyertos.

“Neknek mo. Sumama raw… para namang hindi ka nagmahal ng iba.”

Napasimangot ako.

Pinahaba ang nguso ko na parang batang nagtatampo.

“I won’t deny that.”

Hinawakan ko ulit ang kamay niya.

“I thought I’d never see you again. Walong taon kang nawala. No updates. No trace. Nothing.”

Tumingin siya sa magkahawak naming kamay.

Pagkatapos ay sa akin.

“So your heart moved on?”

Tumango ako nang ilang beses.

“It moved. And thank God it did, because the woman I loved ended up leading me back to you.”

Nagkatinginan kami.

Walang kumurap.

Iyong tipong parang kami lang ang tao sa restaurant.

Nawala ang ingay.

Nawala ang music.

Siya lang ang sentro ng mundo ko.

“Kumain na nga tayo… lumamig na ’yong pagkain,” bulong niya.

Pulang-pula ang mukha.

“Would you like to take a walk before we go home?” tanong ko, umaasang oo ang sagot niya.

“Hindi na. Gabi na… at saka may work pa bukas.”

Tumango na lang ako.

Tama naman siya. Pero parang ayaw kong matapos ang gabing ’to.

Kaya lang wala akong choice.

Ayaw ko namang pilitin siya.

Pagdating namin sa apartment niya, sumandal ako sa pader habang binubuksan niya ang pinto.

“Good night, Jyrone,” sabi niya.

“Ingat ka ha…”

Hindi agad ako nakasagot.

Pinapaalis na niya ako?

Ayaw man lang ba niya akong imbitahin sa loob?

“Thanks for tonight…” dagdag pa niya.

Nakagat ko ang labi ko.

Ayaw ko pang umuwi.

Gusto ko pa siyang makasama.

Pero ramdam kong natatakot siyang papasukin ako, na para bang may gagawin ako sa kanya.

Nakamot ko ang kilay ko.

Ayaw ko ng ganitong setup.

Ang gusto ko… maging komportable siya sa akin.

Kahit kaming dalawa lang.

“Ferly…” bulong ko.

Imbes na magpaalam, lumuhod ako sa harap niya.

“J-Jyrone?” Nabitawan niya ang hawak niyang bulaklak.

“What are you doing?” Napalinga-linga pa siya.

“Tumayo ka…”

Tumingala ako at hinawakan ang kamay niya.

“Ferly… marry me.”

Nalaglag ang panga niya.

Nanlaki ang mga mata.

“Are you serious?” tanong niya.

“We just became a couple…”

“I don’t care how long it’s been,” sagot ko.

“We already lost years. I’m not wasting another second.”

Mas hinigpitan ko ang hawak sa kamay niya.

“Marry me, Ferly.”

Huminga siya nang malalim.

Hindi mapirmi ang mga mata niya.

“Are you sure? Hindi kaya nabigla ka lang? What if you change your mind? What if you realize you’re not ready?”

Umiling ako.

“I won’t. Never.”

Pinisil ko pa ang kamay niya at inilapat sa labi ko.

“I’m sure. Wala na akong ibang gusto. Ikaw lang. Maski pa tumutol ang buong universe, ikaw lang ang pakakasalan ko.”

Kumislap ang mga mata niya.

Tapos hinila niya ako patayo at ngumiti.

“Yes,” ngumiti siya.

“Pumapayag ako.”

“Talaga?”

Niyakap ko siya nang mahigpit at hinalikan sa noo.

Akin na siya.

Sa wakas.

“But…”

Naputol ang ngiti ko. Napabitiw ako sa kanya.

“Kaya mo kayang hingin ang kamay ko sa mga magulang ko?”

Tumango ako agad, muling ngumiti.

“Kayang-kaya. Even if I have to face your entire clan, I’ll do it… as long as they let me have you.”