CHAPTER 3 — The Visit

Hindi ko na mabilang kung ilang beses kong sinilip ang mga kahon ng regalo bago ko inutusan ang mga kasambahay na dalhin ang mga iyon sa kotse.

Hindi ko rin alam kung dapat ba akong matuwa o kabahan.

Sa wakas makikilala ko na ang pamilya ni Ferly.

Pero ayon sa kanya… sobrang strikto raw ng mga iyon.

Noong gabing nag-propose ako, buo na ang plano kong pumunta agad sa kanila at hingin ang kamay niya.

Pero hindi pumayag si Ferly.

Ayaw niyang gulatin ang pamilya niya.

Masyado raw mabilis.

Baka isipin nilang buntis siya, at imbes na pumayag, paghihiwalayin pa kami.

Kaya wala akong nagawa kundi sundin siya.

At ngayon, matapos ang isang buwang paghihintay… heto na.

Ang araw ng paghaharap.

Napatingin ako sa relo bago ko dinukot ang phone para tawagan siya.

“Ready ka na ba?” tanong ko nang sagutin niya.

“Yes…” mahinang sagot niya.

“Okay. Hintayin mo ako.”

Kahit hindi ko siya nakikita, rinig ko sa boses niya ang ngiting kinikilig pero nahihiya.

“Sir… nasa kotse na po lahat ng regalo,” sabi ng kasambahay sa likod ko.

“Kompleto ba?”

Nagbilang pa siya sa daliri.

“Opo. ’Yong wine, kakanin, at ’yong dalawang premium na tea.”

Tumango ako.

Nagpasalamat at dumiretso sa kotse.

Saktong alas-otso nang dumating ako sa apartment niya.

Nasa labas na siya.

Suot ang puting dress na lampas tuhod, may sling bag, at agad ngumiti nang makita ako.

“Ready?” tanong ko sabay halik sa labi niya.

Natawa siya at pinahid ang lipstick sa labi ko.

“Hindi ba dapat ako ang nagtatanong niyan? Hindi lang parents ko ang haharapin mo. Kasama ang lola, tito, at mga kapatid ko.”

Hinawakan ko ang balikat niya at marahang hinaplos.

“ ’Di ba sabi ko… even if I have to face the entire lineage of Himenez, plus the whole barangay… I’m not scared.”

Napailing siya pero natawa rin.

“Tara na nga. Mahaba pa ang biyahe. Saka ka na magmayabang kapag nando’n na tayo. Baka mamaya bumahag buntot mo.”

Pinagbuksan ko siya ng pinto.

Tinulungang ikabit ang seatbelt, at siyempre… nagnakaw ako ng halik.

“Jyrone…” saway niya, bahagyang tinutulak ako.

“Ikaw… ang galing mong magnakaw.”

“How is it stealing… when you’re already mine?”

Pinanliitan niya ako ng mata at hinampas ako sa dibdib.

Natatawa akong hinawakan ang kamay niya at nagnakaw ulit ng halik bago ko sinara ang pinto.

Umikot ako papunta sa driver’s seat.

Pagkaupo ko, tumingin ako sa kanya at kumindat.

Napailing na lang siya.

Dalawang oras ang biyahe papuntang Laguna.

Nakakapagod. Pero sulit.

Ibang-iba ang lugar na ito sa nakasanayan ko.

Habang papalapit kami sa mismong lugar nila, puro lumang bahay na ang nakikita ko.

Napalingon ako kay Ferly.

Tahimik na siya.

Mas ramdam ko ang kaba niya habang palapit kami.

Hindi siya mapakali.

Minsan hinihimas ang tuhod niya.

Minsan hinahawakan ang seatbelt.

At habang tinitingnan ko siya… parang nahawa ako.

Bumuga ako ng hangin.

Nakaka-tense, ah.

Anong klaseng pamilya ba mayro’n siya?

Gaano sila ka-strict?

May magpapaupo ba sa akin sa harap tapos titigan ako na parang ini-X-ray?

Napahigpit ang hawak ko sa manibela.

“Akala ko ba hindi ka takot?” tukso niya.

“Bakit parang naduduwag ka na?”

Napalingon ako.

Humaba pa ang nguso ko.

“I’m not scared. I’m… tense. Because you’re tense. Your anxiety is contagious.”

Tinawanan niya lang ako, at tumingin ulit sa labas.

“Stop the car. Nandito na tayo.”

Huminto ako sa harap ng itim na gate.

May dalawang sasakyan nang naka-park sa loob kaya sa labas na lang ako pinag-park ni Ferly.

Sabay kaming bumaba.

Kinuha ko ang mga regalo sa backseat.

Paglapit namin sa gate, agad itong bumukas.

Pumasok kami, at ramdam ko agad ang ambience ng lumang bahay.

Kahit LED ang ilaw sa dingding, hindi nawawala ang aura ng dekada ’70.

Preserved na preserved ang bahay.

“Okay ka lang?” tanong ni Ferly habang papalapit kami sa pinto.

Ngumiti ako.

“More than okay. You’re with me,” sagot ko, kahit habol ko ang hininga.

At biglang bumukas ang pinto.

Lumabas ang isang babaing nasa late fifties.

Maamo ang mukha.

Pero matalim ang tingin.

Agad niyang niyakap si Ferly.

“Mama,” sabi ni Ferly.

Tumayo ako nang diretso.

“Magandang umaga po…”

Walang sagot. Hinagod niya ako ng tingin, mula ulo hanggang paa.

Hindi ko alam kung evaluation ba ’yon… o warning.

“Ito na ba ang boyfriend mo?”

“Yes, ’Ma.”

Bumitiw si Ferly sa braso ko nang bumaba ang tingin ng mama niya sa kamay niyang nakahawak sa akin.

“Pumasok na tayo.”

Nagkatinginan kami ni Ferly bago sumunod.

Pagpasok namin, napalunok ako.

Halos lahat ng gamit vintage.

Isang ilaw lang ang nakasindi kaya medyo madilim.

Ito ’yong klase ng bahay na tatayo ang balahibo mo sa batok.

May mga lumang larawan sa dingding.

Makintab ang sahig na kahoy.

Puting kurtina na gumagalaw kapag may hangin.

Relax, Jyrone.

Hindi ito horror house.

Walang multong susulpot sa harap mo.

Nagpatuloy kami hanggang sa dining area.

Lahat ng tingin… nasa akin.

’Yong titig na parang gusto nila akong ilapag sa mesa at sabay-sabay na lalapain.

Napalunok ako.

Humigpit ang hawak ko sa mga dala.

“Good morning po,” bati ko.

Hindi ko alam kung kanino titingin.

Sumenyas ang pinakamatandang babae sa katulong.

Agad nitong kinuha ang mga dala ko.

Nagmano si Ferly sa matanda.

Pero hindi pa rin nito inaalis ang tingin sa akin.

Nagmano rin siya sa isang lalaking malamang ay tito niya.

Ngumiti ito kay Ferly.

Pero nang tumingin sa akin, nawala ang ngiti.

“Umupo na kayo,” sabi ng mama ni Ferly.

Umupo kami.

Kaharap ko ang tito niya.

Sa harap ni Ferly ang mama niya.

Ilang sandali pa, inilabas ng mga katulong ang pagkain.

Adobong manok. May inihaw na liempo.

Sinigang na baboy, lumpiang shanghai, at pancit.

“ ’Ma… si Papa po?” tanong ni Ferly.

“May kausap pa sa telepono.”

“Sina Fernan at Daniela?”

“Sa school. Finals ni Fernan ngayon, may exam din si bunso.”

Napahawak ako sa gilid ng upuan.

Gusto ko na ring punasan ang pawis sa noo ko.

Malamig naman dito.

Pero pinagpapawisan ako.

Titig ng lola at tito niya… parang hinahalukay ang bituka ko.

Hinawakan ni Ferly ang kamay ko.

Ngumiti ako. Kunwari okay ako.

Pero ramdam kong hindi ako belong sa mundo nila.

“Hindi mo ba ipapakilala sa amin iyang kasintahan mo, Ferly?” tanong ng lola niya.

May bahid ng ismid.

“Lola… Tito Arlan… siya po pala si Jyrone Winston—”

“Anong trabaho mo? Sigurado ka bang kaya mong buhayin si Ferly?”

Natahimik si Ferly.

Sabay kaming napatingin sa likuran.

Agad siyang tumayo at nagmano sa bagong dating.

Ako naman… napatitig sa lalaking matikas kahit may edad na.

Mabigat ang presensya niya.

Isang tingin lang, alam mong hindi siya basta-basta.

Pero habang nakatingin ako sa kanya… parang naipon ang hangin sa dibdib ko.

Tama ba ang nakikita ko?

Namamalikmata lang?

At nang magtagpo ang mga mata namin, halos tumigil ang hininga ko.

Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil… that man is someone from my past—A man na hindi ko na dapat nakita pa.