Break Him: 2

“Sino ka? Paano ka nakapasok?” agad na tanong niya, ang boses ay mababa pero may awtoridad, bagaman bakas ang kalasingan. “Guard!” sunod pang tawag niya.

Muli akong inakyat ng takot. Kapag tinawag niya ang mga guard, baka ibalik nila ako sa kalsada kung saan naroon naghahanap ang mga tauhan ni Marcus. Bago pa siya makasigaw muli, mabilis akong lumapit at idiniit ang aking hintuturo sa kanyang labi. Ramdam ko ang init ng kanyang hininga na amoy alak.

“I don't have time to explain,” mahinang saad ko, nangingilid ang mga luha ko sa takot. “J-just please, hide me. Please.” Pagmamakaawa ko.

Hindi pa siya nakakasagot nang biglang may dumagundong na katok mula sa labas. Sunod sunod na malalakas na katok.

Nanigas ang buong katawan ko. Sila na 'yon. I knew it was them.

Kahit pa mukhang naguguluhan at galit, nakita ko ang bahagyang paglambot ng kanyang ekspresyon. Hinila niya ako nang mabilis at itinago sa gilid, sa isang madilim na sulok kung saan hindi ako agad makikita mula sa pinto.

Inayos niya ang kanyang sarili, pinunasan ang labi, at binuksan ang pinto.

“Yes?” rinig kong saad niya. Pilit niyang inaayos ang kanyang pagkakatayo, pilit itinatago ang tama ng alak.

“Did you see someone wearing a wedding gown?” tanong ng isang boses na pamilyar sa akin—isa sa mga tauhan ni Marcus na kanina pa humahabol sa akin.

“What? N-No, and stop disturbing me,” sagot ng lalaki. Ginamit niya ang kanyang malamig at matigas na tono.

“But, I saw her run this wa—”

“This is a fucking private property!” bulyaw niya, malakas na kahit ako ay nagulat at halos mapatalon sa kinatatayuan ko, “If you're looking for someone, go to the police! Get out of my sight before I call my lawyers for trespassing!”

Wala akong narinig na sagot mula sa mga lalaking humahabol sakin, ilang sandali pa, narinig ko ang mahinang yabag ng mga paalis na lalaki , walang nagawa ang mga ito.

Habang nanatili akong nakatago, ang puso ko ay parang sasabog na sa kaba. But finally! Natapos na rin ang halos isang araw na habulan at taguan. Nakahinga ako ng maluwag at halos mapaupo sa sahig dahil sa relief na nararamdaman ko.

Hinarap ako ng lalaki matapos niyang isara ang pinto. Kalmado lang siyang nakatingin sakin, mula ulo hanggang paa. Parang sinusuri ang bawat bahagi ng pagkatao ko.

“Now,” wika niya habang muling sumandal sa pader, "Who the hell are you, and why did you run away on your wedding?”

PRESENT.

“No, you can't. Look at you, nanginginig ang mga binti mo,” aniya habang dahan-dahang akong itinayo at naglakat palabas ng master’s bedroom, “I won't let you walk down those stairs in that condition.”

Habang pababa kami ng hagdan, naramdaman ko ang mabilis na tibok ng kanyang puso. Why?  Why he’s so good? So caring pero nagawa parin ng dating asawa niya na iwan siya?

While me? Pilit na tumatakas sa lalaking alam kung gagawin lang akong alipin pagkatapos ng kasal.

“I wanted to make sure you eat well this morning, wika niya habang nilalagyan ng pagkain ang plato ko. “I wanted to cook again, may nakapagsabi sakin, it’s the best way to win someone’s heart.”

Alam kong namumula na naman ang pisngi ko, ngumiti pa talaga siya nang mapansin niya iyon. “T-thanks for this,” mahinang saad ko.

 “No Viea… thank you,” sagot nito. Inabot ang kamay ko at humalik ng banayad dito.

Hindi na ako sumagot, hindi ko alam ang isasagot ko kasi hindi ko alam kung bakit siya nagpapasalamat? Dahil ba sa nagyari sa amin kagabi?

Muling nagkaroon ng katahimikan habang kumakain kami ni Niro. Ramdam ko ang bawat sulyap niya sa akin habang ninanamnam ko ang omelet na niluto niya. Sa loob-loob ko, hindi ko mapigilang mapangiti. Niro is so sweet, so caring. Pakiramdam ko, sa loob ng mansyong ito, unt-unting nawawala ang takot ko. Naging malayo ako sa katutuhanang kailangan kong maging bayad sa utang ng pamilya ko.

Malayo kay Marcus. Kay Marcus Albaladejo. Isang businessman, isang masamang businessman na gagawin ang lahat makuha ang gusto niya. Umabot ng sampung milyon ang naging utang ng pamilya ko sa kan’ya dahil hindi isinuko ng mga magulang ko ang lupang kinatitirikan ng bahay namin. Inangkin niya iyon, may hawak siyang original na titulo na nakapangalan sa kan’ya, pinilit niya kaming magbayad kung hindi kami aalis, tumubo ang nag-interes hanggang sa maging sampung milyon. Ngayon, bilang kabayaran. Papakasalan ko siya.

Pero hindi kinaya ng dignidad ko, alam ko kung anong klaseng tao siya. Masama. Demonyong umakyat sa lupa. Kaya ako tumakbo. Umaasang sa paraang ito, matatakasan ko siya.

Napabalik ako sa realidad nang biglang bumasag sa katahimikan ang malakas na tunog ng cellphone ni Niro.

Agad na nagbago ang ekspresyon ng mukha niya nang makita ang screen. Ang kaninang banayad na tingin ay napalitan ng pagkagulantang at matinding pag-aalala.

“Eleanor… what happen to her?” mahinang usal niya.

Eleanor. Ang pangalan ng dating asawa niya. O mas tamang sabihing, ang babaeng dahilan ng lahat ng sakit na dinaramdam niya.

“Fuck! Okay, I’ll come,” mabilis na saad niya sa kabilang linya.

Halos hindi na niya ako tinignan. Nagmamadali siyang tumayo, hindi na nagawang ubusin ang pagkain niya o kahit man lang magpaalam sa akin. Narinig ko nalang ang mabilis na yabag ng kan’yang mga paa palabas ng kusina at ang pag-arangkada ng kan’yang sasakyan.

Naiwan akong tulala sa harap ng hapag-kainan. Isang tawag lang na tungkol sa babaeng iyon, mabilis pa rin siyang umaalis. Kahit pa annulled na ang kasal nila.

‘Gano’n ba niya kamahal ang ex-wife niya’ tanong ko sa sarili ko. Isang mapait na ngiti ang kumawala sa mga labi ko. ‘Sino ba naman ako? Isang runaway bride lang na napadpad sa bahay niya.’

At hindi ibig sabihin na kung may nangyari sa amin ay maibabaling niya na ang pagtingin niya sa akin. Isa pa, kailangan ko ring asikasuhin ang utang ng mga magulang ko. Hindi ako pwedeng magtagal sa pagtatago dahil baka kung anong gawin ni Marcus sa kanila. Kailangan kong mabuo ang sampung milyong kailangan kong bayaran, kaya din ako nagdisesyon na maging katulong ni Niro.

Kaya hanggang dito lang dapat ang lahat, kailangan kong magfucos sa pag buo ng sampung milyon! Kailangan kong bayaran ang utang ng mga magulang ko sa lalong madaling panahon para tuluyan akong makawala kay Marcus, lalong lalo na ang pamilya ko.

Malaking halaga ang sampung milyon, kaya alam kong hindi magiging madali ito.

Bigla akong napatigil sa pag-iisip nang biglang tumunog din ang mismong telephone sa bahay ni Niro. Sandali akong nagtaka.

Sasagutin ko ba?

Hanggang sa namalayan ko nalang ang sarili kong naglalakad papalapit sa telepono, sinagot ito.

“Sylviea…”

Kaba ang agad na bumalot sa buong pagkatao ko. Para akong binuhasan ng malamig na tubig, tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ko nang marinig ang pamilyar na boses sa kabilang linya.

Isang boses na hinding-hindi ko makakalimutan.

“Masarap ba ang almusal na inihanda ng bilyonaryo para sa ‘yo, Sylvea?”

“M-Marcus,” nauutal na saad ko. Nanlamig ang buong palad ko habang mahigpit na hawak ang telepono.

“Did you think you could hide from me? Nakikita ko ang bawat galaw mo, Viea. I saw you…” mariing saad nito, bakas ang galit sa bawat salita. “Makinig ka sa akin. Kung hindi ka babalik dito at pupunta sa akin ngayon din, papatayin ko ang pamilya mo. Sisimulan ko sa kapatid mo.” Pagbabanta nito.

Nanlaki ang mga mata ko sa narinig ko. I knew he was serious! Kayang kaya niyang gawin ang bagay na iyon!

“H-huwag… Marcus, please…” pakiusap ko, nanginginig na ang buong katawan ko sa takot at pag-aalala.

“Then move! Don’t test my patience, Sylviea. You have no escape,” huling saad nito bago pinutol ang tawag.

Halos mapaupo ako sa sahig, nanginginig ang mga kamay at nangingilid ang mga luha.

…

“Andito na ako…” mahinang saad ko ng tuluyan akong makapasok sa mismong opisina ni Marcus.

Nakatalikod ito sa gawi ko, nakaupo sa swivel chair niya habang nakaharap sa mismong viewing area ng opisina niya.

Ilang sandali pa, dahan-dahng umikot ang swivel chair niya.

Bumungad sa akin ang nakangising mukha nito habang naka dekwatro at may hawak na baso ng alak.

“Good to see you, Viea…” tumayo ito. Mabilis na lumapit sa akin.

Napalunok ako sa takot. He’s calm as usual pero alam kong demonyo siya sa loob loob niya. “You look so good today. Gan’yan ba talaga mag-alaga ang isang Figarlan?”

“B-babayaran ko nalang ang utang namin please, w-wag mong sasaktan ang pamilya ko…” bigla kong pagmamakaawa. Halos matuyot ang lalamunan ko sa sobrang kaba.

Sandali itong namulsa at malakas na tumawa, “Talaga namang magbabayad ka Viea.” Anito. “Lalo na’t tumakbo ka sa kasal natin. Kung hind imo sana ginawa iyon sana wala ng problema.”

Hinaplos niya ang iilang hibla ng buhok ko na nagpadagdag sa takot na nararamdaman ko.

“Now, you’ll pay, not cash… not money…” naglalarong saad nito.

“M-Marcus please…”

“Hindi ko narin tatanggapin ang kasal bilang bayad, I mean, you’re sexy. You look great pero may iba akong gustong gawin at ipagawa sa ‘yo, Viea.” Nakangisi nitong saad.

“Swerte mo lang at napadpad ka sa mansion ni Niro.”

Napaangat ako ng tingin, kilala niya si Niro? Anong ibig sabihin nito?

“I can spare you and you’re family Viea…”

Umatras si Marcus at muling naglakad papunta sa table niya, kinuha ang isang folder at ibinaba ang baso ng alak.

Ilang saglit pa muli itong naglakad papunta sa harap ko at inabot ang folder sa akin, “Niro Figarlan, a business tycoon. Halimaw sa negosyo. Tinik sa lalamunan ko Viea.” Panimula nito.

Hindi ko maintindihan pero pakiramdam ko tungkol kay Niro ang gusto niyang gagawin ko.

“Break him!”