LOGINHello po ulit... enjoyyyyy
Sylviea’s Point of ViewHalos wala akong naging tulog.Sa bawat pagpikit ng aking mga mata, bumabalik sa akin ang boses ni Niorr bago siya tuluyang lamunin ng antok kagabi.“I hope I can have both my mommy and daddy... together.”Ang inosenteng hiling na iyon ng anak ko ay winawasak ang damdamin ko bilang ina.Buong gabi kong pinagmasdan ang mukha niya habang natutulog siya sa tabi ko.Kinabukasan,Alas-otso ng umaga nang tumunog ang doorbell ng bahay ko.Awtomatikong kumabog nang mabilis ang dibdib ko. Alam ko kung sino iyon.Sinabi ko kay Niro kagabi na kinabukasan niya na lang sunduin si Niorr, at alam kong hindi palalampasin ng bilyonaryong iyon ang unang oras ng umaga para makita ang anak niya.“Mommy, is that Daddy?” masayang tanong ni Niorr, na kanina pa gising at naglalaro ng mga blocks niya sa sala.“Maybe, baby. Wait here, okay? Bubuksan lang ni Mommy ang pinto,” malambing kong sagot, pilit na itinatago ang kaba sa boses ko.Huminga ako nang malalim bago ko pinihit ang doork
“Maybe, baby. Maybe his heart hurts,” malambing kong tugon. Inayos ko ang kumot niya at muling hinaplos ang kaniyang pisngi. “But listen to Mommy, okay? Whatever happens between Mommy and Daddy, it's not because of you. Okay? We both love you very, very much. Daddy loves his little knight so much. And Mommy loves you more than all the stars in the sky combined. Okay ba 'yon, hm? So don't be sad na. Daddy and Mommy's problems are for grown-ups to fix.”“But I want you to be happy, Mommy,” Niorr pouted, his little fingers playing with the edge of the blanket. “When I was at the playground, other kids have their mommies and daddies together. They fetch them together. They eat ice cream together. Why can't we do that? Why do I have a schedule to see you?”Bawat salita na lumalabas sa bibig niya ay parang pira-pirasong bubog na unti-unting hinihiwa ang puso ko. Iyon ang hirap ng broken family. Iyon ang bigat ng piniling landas.Gusto kong protektahan si Niorr sa mundo, pero hindi ko siya m
Ang byahe pauwi sa bahay ko ay mabilis at tahimik. Nang makapasok kami sa loob, tila nakahinga ako nang maluwag. Iba ang hangin dito.Inilapag ko si Niorr sa sofa at mabilis kong ini-lock ang pinto. Napasandal ako sa pintuan, pumikit nang mariin, at doon ko hinayaan ang isang patak ng luha na kumawala sa aking mga mata.Ang pagod—physical, mental at emotional— ay sabay-sabay na umakyat sa sistema ko.Nalaman na niya. Alam na ni Niro ang totoo.“Mommy?”Mabilis akong napamulat at pinunasan agad ang basa sa aking pisngi. Hinarap ko si Niorr na nakatingala sa akin mula sa sofa, yakap-yakap ang kaniyang paboritong stuffed toy na aso.“Yes, baby? Are you hungry? Gusto mo bang ipag-luto kita ng dinner?” pilit kong pinasigla ang boses ko.Umiling siya. “I'm sleepy na po. Can we just go to bed and read a story?”Lumapit ako at hinagkan ang kaniyang noo. “Of course, my love. Let's wash your face first, go change into your pajamas, and I'll meet you in your room.”Kinailangan kong maghilamos ng
“Fuck the schedule, Sylviea! Fuck that paper!” sigaw niya, dahilan para bahagyang mapatalon si Niorr sa gulat at isiksik ang mukha sa leeg ko.Mabilis kong tinakpan ang tainga ng bata at binigyan ng nakamamatay na tingin si Niro.“Huwag kang sumigaw sa harap ng anak ko, Niro Figarlan. At huwag mong ibasura ang kontratang pareho nating pinirmahan!” bulyaw ko pabalik. “I think, you wanted everything legal, right? That’s why ou hired investigators, kaya alam mo na ngayon ang lahat?! Bakit Niro? Dahil gusto mong hanapan ng butas ang joint custody? Ano, hinanapan mo ba ng butas ang company ko? Na baka galing sa perang sinasabi mong ninakaw ko?”“You wanted to tear me down so you could have sole custody. Ngayon, wala kang nakita? Kaya walang magbabago sa piniramahan natin! Uuwi kami!”Nakita ko ang paglunok ni Niro. Ang sakit na dumaan sa kaniyang mga mata ay totoo.“I was a fool, Viea. I was blinded by my anger. But I know the truth now! Alam ko na ang lahat! Narinig ko ang recording ni Ma
Sylviea’s Point Of ViewTinalikuran ko siya.Wala na akong nilingon. Kahit na rinig na rinig ko ang basag at garalgal na paghikbi ng isang Niro Figarlan mula sa likuran ko, hindi ko hinayaan ang sarili kong lumingon.Bawat hakbang ko papalayo sa kaniya ay parang pagpunit sa mga lumang kadena na limang taon kong kinaladkad. Ang mga kadenang gawa sa sakripisyo, sa takot, at sa isang pag-ibig na halos pumatay sa kaluluwa ko.“Viea... please...”He’s desperate.The ruthless billionare na hindi lumuhod sa kahit na sino, ngayon ay nagmamakaawa.Lumunok ako. Hindi ako pwedeng magpadala lang sa nangyayari.Lumabas ako ng kwarto. Ang mabibigat kong hakbang ay nag-iwan ng nakakabinging katahimikan sa hallway. Pinunasan ko ang mga natirang luha sa aking pisngi gamit ang likod ng aking palad.Inayos ko ang aking buhok at pinilit na itaas ang aking noo.Dumiretso ako sa playroom.Dahan-dahan kong pinihit ang doorknob. Pagbukas ko ng pinto, sumalubong sa akin ang malawak na kwarto na puno ng mga na
“Hindi! Pakinggan mo ako!” sigaw ko. “Gusto kong pakinggan mo lahat ng sakit na dinanas ko! Tiningnan mo ako nang puno ng pandidiri! Inilayo mo sa akin ang anak ko! At ano ang huling sinabi mo sa akin? ‘You stopped being his mother the moment you told me you don’t want him’.”Umigting ang panga ni Niro, mas dumalas ang paglunok, iniyuko niya muli ang kan’yang ulo. “I’m a monster... I’m sorry... I was so blind... I was hurting so much, and I wanted you to hurt too...”“And you did succesffuly!” umiiyak kong sagot, itinutok ang kamay ko sa sarili kong dibdib. “Napatay mo ako noong araw na 'yon, Niro! Pinatay mo ang puso ko nang papirmahin mo ako ng waiver para tanggalan ako ng karapatan bilang ina! Nawala sa akin ang karapatang makita ang unang ngiti niya, ang unang paglakad niya, ang unang pagtawag niya ng ‘Mommy’! Lahat iyon para protektahan kayo!”Hinihingal ako sa tindi ng emosyon. Ang bawat salita ay parang matagal nang nakabaon sa lalamunan ko at ngayon lang tuluyang nakawala.Tum
“Sir, si Veronica...”Umigting ang mga panga ko. Ang babaeng iyon. Ano na naman ang ginawa ng babaeng ito? “I don’t care about her Spencer!” sigaw ko. Akmang ibaba na ang tawag nang muling magsalita ang kausap ko.“Papunta siya jan, Sir. She’s claiming she’s—”Bago pa man matapos ni Spencer ang sasa
Niro Figarlan’s Point Of ViewNang marinig ko ang patakbong yabag galing sa pinto, agad kong ibinaling ang paningin ko doon. Palabas si Sylviea habang hawak-hawak ang kamay ng batang tumatakbo pababa sa hagdanan ng main entrance, bitbit na nito ang maliit na backpack.Isang malalim na buntong-hining
Ano na naman kaya ang problema ng batang ito na kung bumuntong hininga ay daig pa kami ni Niro.Napakunot ang noo ko. “Oh, what’s with that face? Don’t you want to go home to your mom's place yet?” natatawa kong tanong habang inaayos ang pagkakasarado ng bag niya.Umiling siya. “I want to go home to
Nang mailabas na ni Niro si Lexus ay bahagya itong nagisin, siya namang pagbukas ng pinto ng main gate.Iniluwa nito si Eleanor kasama ang isang lalaki sa likod nito, nakatingin sa amin. “There they are.” Nakangiting saad nito.Nang marinig ni Lexus ang boses ng mommy niya ay tila nabuhayan ito ng d







