LOGINMatapos ang tanghalian, muling bumalik si Niorr sa kaniyang trabaho, habang si Charlotte ay tumulong sa caretaker sa pag-aayos ng mga plato.Isang araw lamang silang nandito, ngunit pakiramdam ni Charlotte, ang villa na ito ay isang hiwalay na uniberso kung saan maaari siyang huminga nang maluwag.Pagsapit ng alas-tres ng hapon, muling nagbago ang ihip ng hangin.Ang kalangitan, na kanina ay kulay abo lamang, ay muling nagdilim na tila gabi. Ang hangin na humahampas sa mga puno ng pine sa labas ng villa ay lalong bumagsik, sinasabayan ng malalakas na patak ng ulan na tila mga batong tumatama sa bubong.Nakatayo si Charlotte sa may pasilyo malapit sa kusina nang lumapit ang may-edad na caretaker na si Manang Flor. May dala itong mga dagdag na kandila at emergency lamps.“Hija, ipinaalam sa akin ni Sir Sebastian na lalong lumakas ang signal number ng bagyo,” wika ng matanda, ang mukha ay bakas ang pag-aalala. “Malamang ay abutin pa tayo ng panibagong gabi bago talaga makapasok ang clear
“We cannot leave today.”Napatigil si Charlotte.Ang mga salitang iyon ay tila isang malakas na kulog na yumanig sa kaniyang sistema. Dalawampu’t apat na oras pa?Isa pang gabi sa ilalim ng iisang bubong kasama ang lalaking asawa ng kaniyang kaibigan? Ang lalaking halos halikan niya kagabi?Mabilis na humarap si Charlotte. “P-Paano po si Vanessa? Baka atakihin ulit siya kapag nalaman niyang hindi tayo makakauwi ngayon! Buntis siya, b-baka…”Agad na lumapit si Niorr sa kaniya. Hindi man lang nito tiningnan si Sebastian na tahimik na umatras at lumabas ng lounge upang bigyan sila ng privacy.“Charlotte,” marahang utos ni Niorr, napansin ang pamumutla ng dalaga.“Pero Sir—N-Niorr… buntis si Vanessa. Alam kong nag-aalala siya nang sobra—”“She is safe,” putol ni Niorr, ang kaniyang boses ay may halong awtoridad na nag-uutos na maniwala si Charlotte sa kaniya. “The main mansion has a state-of-the-art medical wing. I have three specialists monitoring her around the clock. The security team
“The caretaker prepared breakfast in the dining hall,” wika ni Niorr. “There is hot chocolate and fresh bread if you don’t drink coffee.”“S-Salamat po... pero hindi pa po ako masyadong gutom,” sagot ni Charlotte.Tumingin siya sa bintana, pinagmamasdan ang mga punong pine na bahagyang gumagalaw sa hangin. Ang ulan ay hindi na kasing lakas ng kagabi, ngunit ang kalye sa ibaba ay puno pa rin ng basag na sanga at basang dahon.“Hindi pa po ba madadaanan ang kalsada?” tanong niya, may bahid ng pagmamadali at pag-aalala sa kaniyang boses.Sumandal si Niorr sa gilid ng glass wall, pinagcross ang kaniyang mga braso sa kaniyang dibdib. “Sebastian is checking with the local government right now. The main highway had a small landslide near the ridge. Clearing crews are working on it. We might be able to leave by mid-morning.”Nakahinga nang maluwag si Charlotte, ngunit kasabay niyon ay ang isang kakaibang kirot sa kaniyang dibdib na hindi niya maipaliwanag. Ang ibig sabihin niyon... kakaunti n
“Niorr!”Ang boses ni Vanessa ay lumabas mula sa speaker ng receiver—hysterical, puyat, at may halo ng galit at takot. Kahit na distorted ng static mula sa satellite line, dumagundong iyon sa tahimik na lounge.“Niorr, nasaan ka?! Bakit hindi ka nakauwi?! Sabi ni Sebastian stranded kayo—kasama mo ba si Charlotte?! Is she with you right now? Answer me!”Nakatayo si Niorr sa tabi ng mesa, ang kaniyang buong katawan ay nanigas. Ang init na dumaloy sa kaniyang mga daliri noong hinahaplos niya ang pisngi at labi ni Charlotte ay mabilis na pinalitan ng isang malamig at bakal na disiplina.Dahan-dahan siyang pumingkit, humihinga nang malalim upang kontrolin ang galit na gustong sumabog sa kaniyang dibdib—galit hindi sa telepono, kundi sa katotohanang biglang sumagasa sa kanila.“Vanessa,” malamig, pantay, at walang emosyong wika ni Niorr, ang boses na ginagamit niya kapag nakikipag-usap sa mga kaaway sa negosyo. “Calm down. You are in no condition to scream.”“How can I calm down?!” sigaw ni
Mabilis na tumayo si Niorr mula sa kaniyang upuan. Naglakad siya palapit sa kinaroroonan ni Charlotte.Ang kaniyang matangkad at malapad na bulto ay muling humarang sa paningin ng dalaga, ngunit sa pagkakataong ito, hindi takot ang naramdaman ni Charlotte. Ang presensya ng bilyonaryo ay nagdala ng isang ligtas na kanlungan.Huminto si Niorr sa mismong tapat ni Charlotte. Inangat niya ang kaniyang kamay.Mag-aalinlangan pa sana si Charlotte na gumalaw, ngunit bago pa siya makaiwas, ang mahahaba at maiinit na daliri ni Niorr ay marahang dumampi sa kaniyang pisngi.Hinawi nito ang isang stray lock ng basang buhok na nakatakip sa kaniyang mata, inilagay iyon sa likod ng kaniyang tainga.Napanatili ni Charlotte ang kaniyang paghinga. Ang kuryenteng dumaloy sa kaniyang balat mula sa pagdampi ng kamay ni Niorr ay nagpalundag sa kaniyang puso.“Let me worry abo
“Pfft...”Natigilan si Niorr. Dahan-dahan niyang inangat ang kaniyang tingin sa dalaga.Hindi iyon ang pilit na ngiti na ipinapakita ni Charlotte sa mansyon tuwing natatakot siya. Hindi rin iyon ang nanginginig na ngisi tuwing napapahiya siya kay Vanessa.Ito ay isang tunay, inosente, at napagandang tawa. Ang kaniyang mga mata ay sumingkit, ang kaniyang mga pisngi ay namula, at ang kaniyang buong mukha ay nagliwanag na tila isang bituin sa gitna ng madilim na gabi.Naestatwa si Niorr sa kaniyang kinauupuan. Ang kaniyang dibdib ay biglang kumabog sa isang kakaiba at napakalakas na ritmo. Nakatitig lamang siya sa mga labi ni Charlotte, naakit at nabihag ng natural nitong kagandahan.Nang mapansin ni Charlotte na nakatitig sa kaniya si Niorr nang walang kaimik-imik, mabilis na natigil ang kaniyang pagtawa. Tinakpan niya ang kaniyang bibig gamit ang kaniyang kamay, agad n
Sylviea’s Point of View Nanatili akong nakapikit.Ang bawat paghinga ko ay sumasabay sa mabigat at mainit na paghinga ni Niro. Pinakiramdaman kung unti-unti bang lalapit ang mukha niya.Ang kaniyang pamilyar na amoy, isang pinaghalong mamahaling scent at ang natural na amoy ng isang Niro Figarlan
Napakaganda ng panahon. Tirik ang araw pero may malamig na simoy ng hangin na humahaplos sa aming mga balat. Nasa isang pampublikong parke kami na eksklusibo para sa mga VIP at mayayamang pamilya.Nakatayo lang ako sa ilalim ng malaking puno ng acacia, nagtatago sa init, habang pinapanood ang dalaw
Sylviea’s Point of View “You must obey everything I say. Now strip, dance, seduce me... do it smoothly and ride!” Umalingawngaw ang mga malamig at mapang-alipustang salita ni Niro sa buong kwarto. Nakatayo siya sa paanan ng kama, nakatingin sa akin mula sa itaas, inaantay ang tuluyan kong pagka
***SEVEN MONTHS LATERNIRO'S POINT OF VIEWCold. That’s the only thing I felt right now.Pitong buwan. Pitong buwan mula nang patayin ni Sylviea ang natitirang emosyon sa puso ko.Sa loob ng pitong buwan na iyon, walang ibang ginawa ang Figarlan Empire kundi ang lamunin ang mga kalaban sa negosyo.







