CHAPTER 7

BROKEN LOVE C7 

3RD POV 

“Hindi totoo ‘yang sinasabi nito, anak nila ako at alam kung mahal nila ako. Naintindihan ko naman kung mas pipiliin nila si Sofia, dahil bata pa siya at ako ang nakakatanda, kaya dapat ako ang magsakripisyo.” Sagot niya habang pinunasan ang kanyang mga luha. 

“Pero grabe naman sila, bakit nakayanan nila na tiisin ka?” Napatingin siya sa kasama niya, dahil sa sinabi nito. 

“Ganun lang siguro, dahil kailangan nilang mamili sa amin ni Sofia, at baka takot na si Sofia.” 

“Tama na ‘yan, kahit ano pa ang sabihin mo Luna, pabaya pa rin ang mga magulang mo. Tingnan mo nga, sa edad mong ‘yan nabuntis ka.” Nagyuko siya sa kanyang ulo, dahil sa narinig niya, alam niya na kasalanan niya ang nangyari sa kanya, dahil kahit pinagbawalan siya ng mga magulang niya na ‘wag lumabas at ‘wag sumama sa mga lalaki. Pero ginawa pa rin niya. 

“Tigilan niyo na muna si Luna, masyado na siyang nasaktan. Isa pa intindihin nalang natin siya lalo na at buntis siya.” 

“Halika, mas mabuti pang magpahinga ka, at ‘wag na mo nang isipin ang pamilya mo pati na rin ang lalaking nakabuntis sa ‘yo, ang mahalaga isipin mo ang magiging anak mo.” Wika ni Hilda. 

Habang lumalalim ang gabi ay hindi pa rin siya dinadalaw ng antok. Iniisip niya pa rin ang mga magulang niya, gustong-gusto niya sana silang makausap. 

‘Anak..” Iyak na sambit niya habang hinaplos ang impis niyang t’yan. 

‘Patawad kung naisip kung tanggalin ka sa sinapupunan ko. Gulong-gulo kasi ang isipan ni Mommy, lalo na ngayon at nakulong ako. Natakot lang ako nab aka lumaki ka rito sa loob ng kulungan.’ Hindi niya na-pigilan na mapa-hikbi, dahil sa kanyang naisip. 

‘Pero ‘wag kang mag-alala Anak, gagawin ko ang lahat makalaya lang sa lugar na ‘to.’ 

“Luna, matulog kana.” Wika ng katabi niya kaya agad niyang pinunasan ang kanyang mga luha at pinikit ang kanyang mga mata. 

“Luna, halika, may mga prutas dito.” Tuwang wika sa kanya ng kasamahan niya. Ngayon kasi ang araw ng pagdalaw ng mga kamag-anak nila. Sa tuwing sumapit ang araw na ito ay lagi nalang siyang naiiwan sa kanilang silda, dahil wala namang dumadalawa sa kanya. 

“Talaga.” Tuwang wika niya, dahil gustong-gusto niyang kumain ng prutas. Wala lang siyang mahingi-an. 

“Oo, bilisan mo na.” Ngiting wika nito, kaya mabilis siyang lumapit dito. 

“’Wag kang mag-alala, sa sunod na dalaw ng Anak ko, magdadala na ‘yon ng mangga.” Wika nito, kaya hindi niya na-iwasan na matakam. 

“S-salamat po..” Mahina na wika niya habang kumuha ng prutas.

“Ano kaba, alam mo naman na para na tayong pamilya rito.”

“Ilang beses ko na rin sinasabi sa kanya, na isipin niyang tayo ang ate niya. ate lang ‘wag nanay.” Hindi niya napigilan na mapangiti, dahil sa sinabi ng kasamahan niya. 

“Takot ka talagang tawagin na nanay, alam mo kasi na buntis siya at baka tawagin kang lola, ng anak ni Luna.” Lalo siyang napangiti, dahil sa kanyang narinig. 

Sa paglipas ng ilang buwan ay mas lalo pang lumaki ang t’yan ni Luna. Gusto niya sana malaman kung ano ang gender ng kanyang anak, peo wala siyang pera at alam niyang hindi siya makakalabas sa kulungan. 

“Malungkot kana naman.” Napatingin siya kay Hilda, dahil sa sinabi nito. 

“Iniisip ko lang kung ano ang magiging anak ko.” Sagot niya habang hinaplos ang malaki niyang t’yan. 

“Luna.” Napatingin siya sa guard nang marinig nito ang pagtawag sa kanya. 

“Bakit po Ma’am?” Tanong niya rito. 

“Tingnan mo nga ‘to, kilala mo ba ‘to?” Tanong nito habang pinakita sa kanya ang isang newspaper. Gulat siyang napatingin dito nang makita niya ang picture ng kapatid niyang si Sofia. 

“Kilala mo ba siya? Ang galing niya ‘di ba, nag-top siya, napakatalino niya. Pero pareho kayo ng pangalan.” Wika nito, dahil ito lang ang naniniwala sa pangalan niya at ang mga kasamahan niya, dahil ang alam ng iba siya si Sofia. 

“B-bakit niya ginawa ‘to?” Iyak na wika niya, kaya taka na napatingin sa kanya ang guard, pati na rin ang kanyang mga kasama. 

“Bakit siya nagpanggap na ako?” Galit na wika niya. bigla naman niyang naramdaman ang pagsakit ng kanyang t’yan, kaya napahawak siya rito. 

“Luna, ayos ka lang ba?” Tanong ni Hilda, habang umiling siya at hindi na niya natiis pa na napasigaw, dahil sa nag-hahalong sakit na kanyang nararamdaman. 

“Ma’am, baka po manganganak na si Luna.” Narinig niyang wika ng kasamahan niya, habang pinikit niya ang kanyang mga mata. 

“Sandali lang.” Wika nito at mabilis na binuksan ang bakal na pinto. 

“Natatakot ako Ate..” Mahina na wika niya kay Hilda, habang umiiyak. Wala naman itong nagawa kun’di ang umiyak, dahil kahit gustuhin nitong sumama ay hindi pwede. 

“Basta ‘wag kang matakot Luna, tandaan mo na nandito lang kami para sa ‘yo.” Wika sa kanya ni Hilda, habang mabilis siyang dinala sa hospital. 

Agad siyang sinugod sa emergency room, dahil kanina pa may dugo na lumalabas sa kanya. 

Habang umi-ere ay hindi niya napigilan ang kanyang sarili na muling naisip ang nabasa niya, hindi pa rin siya makapaniwala na dala ni Sofia ang katauhan niya. 

“Ahhh!!” Malakas niyang sigaw, habang napakapit sa isang nurse. 

“Sige umi-ere ka lang at ‘wag kang sumigaw, para hindi maubos ang lakas mo.” Narinig niyang wika ng doktor, pero hindi niya mapigilan ang sarili niya na napasigaw. 

“Sige ere lang at pilitin mong ‘wag sumigaw.” Wika ulit ng doktor, kaya agad niya itong sinunod. 

Ilang ere pa ang ginawa niya at narinig na niya ang iyak ng kanyang anak. Napaluha naman siya habang nakatingin sa sanggol na umiiyak. 

“Lalaki ang anak mo.” Ngiting wika ng doktor, habang unti-unti niyang pinikit ang kanyang mga mata, dahil sa pagod na kanyang nararamdaman. 

NANG magising si Luna ay agad siyang napalingon sa paligid. Napatingin din siya sa kanyang braso na may nakalagay na posas. 

“M-Ma’am.. Nasa’n po ang Anak ko?” Tanong niya sa jail guard na nakabantay sa kanya. 

“Mamaya pa ‘yon dalhin dito.” Sagot nito sa kanya. Napatingin naman siya sa bintana habang nakakaramdam ng gutom, gusto niya sana na humingi ng pagkain, pero nahihiya siya.