บทที่ 2 สมัครงาน 2

คนรวยนี่ช่างรวยไม่บันยะบันยัง ถนนทางเข้าสู่คฤหาสน์สีขาวทองนั้นกว้างพอสำหรับจัดแข่งขันวอลเล่ย์บอลได้สบายๆ เลย ทุกซอกทุกมุมสะอาดเนี้ยบ ไม่มีแม้แต่เศษใบไม้แห้งหล่นตามทางทั้งๆ ที่มีต้นไม้แผ่กิ่งก้านร่มรื่น นี่ถ้ามีพรมหนานุ่มปูพื้นตลอดทางเวลาที่เจ้านายเดิน เขาก็ไม่แปลกใจแล้ว แต่ที่นี่ทุกคนนั่งรถกอล์ฟกันเพราะเนื้อที่บ้านนี้กว้างใหญ่มากจนเดินไม่ไหว ยัยป้าทีวีพูลกระโดดขึ้นรถกอล์ฟประจำตำแหน่งแล่นฉิวออกไปเท้าเอวรอที่หน้าประตูบานใหญ่แล้ว โดยที่ไม่ต้องเดินให้เมื่อยตุ้มแต่ประการใด

“ห้ามขี่จักรยานเข้ามานะยะ พื้นถนนจะสึกหมด” ป้าสั่ง

ไอ้เฉื่อยอย่างกาโตะปาดเหงื่อ แค่เห็นระยะทางจากหน้าประตูรั้วเข้าสู่ตัวคฤหาสน์ เขาก็กรอกตาขึ้นฟ้า กะว่าระดับหอยทากเรียกบิดาอย่างเขาคงจะใช้เวลาเดินประมาณสิบนาทีถึง เขาฝากไอ้นมเย็น จักรยานคันโปรดไว้กับป้อมยามหน้าประตูรั้ว ที่นี่มียามรักษาการณ์หน้าตาหนวดเคราเหมือนขุนโจร คอยตรวจรถทุกคันที่จะเข้าไปด้านหลังกำแพง พี่ยามหน้าตาโหดเหี้ยมมาก ไอ้กาโตะลยผวานิดหน่อยจนพูดตะกุกตะกัก พอพวกเขาเห็นจักรยานสีชมพูสกรีนลายหมียากูซ่า แต่ละคนก็ตื่นเต้นเข้ามารุมล้อมไอ้นมเย็นกันยกใหญ่

“โอ้โห จักรยานสวยเนี้ยบเชียวนะน้อง”

“ขอบคุณที่ชมครับ”

ก็แน่ล่ะ... เขาตบแต่งรอบคันเลยนะขอบอก พี่ยามถูกใจไอ้นมเย็นมากเพราะนี่เป็นวัตถุโลว์เทคชิ้นแรกที่ได้เข้ามาในบ้านหลังนี้ ทุกคนอุตส่าห์ดูแลสูบลมยาง ซ่อมกระดิ่งแล้วก็ไขน๊อตที่ตะกร้าให้อย่างดี อีกคนก็ช่วยหาแผ่นสะท้อนแสงมาติดตรงโครงล้อหลังให้เพื่อจะได้ขี่จักรยานตอนกลางคืนอย่างปลอดภัยขึ้น ภายหลังกาโตะถึงได้รู้ว่าพวกพี่ยามหน้าโหดนี่แหละที่ใจดีที่สุดในบ้านหลังนี้แล้ว

“โอ้โห... นี่มันห้างช้อปปิ้งมอลล์รึไงเนี่ย รถจอดเพียบเลย”

ด้านหลังกำแพงสีขาวสะอาดเป็นอีกโลกที่คนฐานะธรรมดาอย่างเขาไม่เคยรู้จัก เมื่อผ่านประตูเหล็กอัลลอยด์อลังการเข้าไป ก็จะผ่านอาคารหินอ่อนสีแวววาวเหมือนหอยมุก สูงสามชั้นและใหญ่พอๆ กับทาวน์เฮ้าส์ที่อยู่แถวบ้านเขาเรียงต่อกันทั้งซอย ที่นี่ไม่ใช่ห้างช้อปปิ้งอย่างที่เข้าใจ แต่เป็นอาคารจอดรถหรูราคาแพงระยับนับร้อยคัน ติดกันนั้นเป็นสนามขับรถ เมื่อชะโงกมองลงไปที่ชั้นใต้ดิน กาโตะก็เห็นยางอะไหล่กับอุปกรณ์ตบแต่งใหม่เอี่ยมวางเรียงรายเต็มตับราวกับยกร้านประดับยนต์มาไว้ที่นี่ รวมทั้งมีโซนบำรุงรักษารถเหล่านี้ครบวงจรอีกด้วย

แต่ว่าวันนี้มันปิดไฟเงียบ แล้วก็มีซากรถสปอร์ตจากัวร์คันหนึ่งจอดนิ่งอยู่เหมือนเสือเกยตื้น ด้านหน้ามีรอยชนยับเยิน ไฟหน้าเละเป็นโจ๊ก ล้อแมกซ์บิดเบี้ยวและกระจกก็แตกละเอียด สภาพวินาศสันตะโรแบบนี้เดาได้ว่าคนขับไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต รถคันนี้ดูคุ้นๆ สำหรับกาโตะอย่างบอกไม่ถูก แต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นรถคันนี้ที่ไหน ใครกันนะที่ขับตะบี้ตะบันไม่ถนอมรถเลย

อ้อ... นึกออกแล้ว