บทที่ 2 สมัครงาน 1

บทที่ 2 สมัครงาน

“สะ...สวัสดีครับ ผมมาสัมภาษณ์งานตามที่นัดไว้ครับ” กาโตะพนมมือไหว้ แต่ป้าแกคงไปอาบน้ำมนต์มาเก้าวัดจนอิทธิฤทธิ์เยอะก็เลยยืนเฉย ทำหน้าตึงใส่อีกต่างหาก

“แกมาเร็วดีนี่” แค่ทักคำแรกก็กระตุกน้ำโหคนฟัง นี่ขนาดยังไม่ได้ทำงานด้วย ป้าต่อมมารยาทพิการยังมีฤทธิ์เดชขนาดนี้ กาโตะก็เลยหายสงสัยแล้วว่าทำไมนักกายภาพบำบัดคนก่อนๆ ถึงลาออก

“ไม่รู้จะทำงานที่นี่ได้ซักกี่วัน บอกไว้ก่อนนะว่ามีคนลองของถูกไล่ตะเพิดไปแล้วหลายคน”

ป้าทีวีพูลมองกาโตะตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าแล้วยกมุมปากเหยียดๆ ก่อนจะยักย้ายบั้นท้ายขนาดมหึมาเดินนำเข้าไป ป้าอายุราวสี่สิบ ปากจัดเป็นไฟ รูปร่างเหมือนช้างน้ำแต่ไปไหนมาไหนได้รวดเร็วเงียบกริบเพื่อจะได้แอบสืบเสาะเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปรายงานคุณหญิง หูตาจึงต้องกว้างไกลไม่เคยพลาดเรื่องชาวบ้านสักเรื่อง

“ฉันจำหน้าแกได้ หลานยายสุภาซอยห้าล่ะสิ นึกยังไงถึงให้ลูกหลานเรียนหมอนวด”

“นักกายภาพบำบัดไม่ใช่หมอนวดนะครับ งานของเราคือการรักษาความบกพร่องของร่างกายผู้ป่วย อย่างเช่นการดึงไหล่ให้เข้าที่ ก็ต้องจัด ดัด ดึงข้อต่อตามหลักกายวิภาคครับ หมอที่รักษาเก่งแค่ไหน แต่ถ้าหลังการรักษา ผู้ป่วยไม่ฟื้นฟูร่างกายตามคำแนะนำของนักกายวิภาคบำบัดก็อาจส่งผลให้อาการหายช้าลง หรือไม่ก็เกิดภาวะบกพร่องถาวรได้นะครับ”

“ใครถามแกมิทราบ?! เอ้า... เร็วหน่อยสิ คุณหญิงปภาดากำลังรอสัมภาษณ์อยู่นะ เด็กสมัยนี้ไม่มีมารยาท”

กาโตะยิ้มแห้งๆ พลางแหงนมองกำแพงสีขาวสูงใหญ่เหมือนกำแพงป้อมปราการด้วยความรู้สึกมวนท้องขึ้นมากะทันหัน เพราะในความทรงจำตั้งแต่เด็กๆ ที่นี่เป็นเหมือนปราสาทของพวกปีศาจในนิทาน มีทั้งแม่มด หมาป่าใจร้ายแล้วก็ยักษ์จับเด็กกิน คนที่หลงเข้าไปก็ไม่ได้กลับออกมาอีกเลยตลอดกาล คำขู่ของยายก็วนเวียนรอบสมองจนกาโตะเกิดปอด เริ่มลังเลว่าจะบุกหรือถอยดี

“แกจะทำลีลาอีกนานไหม หรือว่าจะต้องให้ฉันกราบเรียนเชิญเข้าไปมิทราบ”

“ครับๆๆ จะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ”

กาโตะกุลีกุจอเข็นจักรยานผ่านหลังกำแพงรั้วสีขาวเข้าไป ใจของเขาเต้นระรัว รู้สึกได้ถึงบรรยากาศหนักอึ้ง กดดันเหมือนมีจอมมารสิงสถิตอยู่ที่นี่แผ่ซ่านรอบตัว แต่กาโตะไม่ยอมแพ้ บนหน้าผากมีเหงื่อผุดพรายนิดหน่อยเพราะรีดพลังปั่นจักรยานมาอย่างบ้าระห่ำ

กาโตะขยับแว่นให้เข้าที่ จัดเผ้าผมแล้วก็เดินอย่างมั่นใจ แน่นอนว่าเขาแต่งตัวสุภาพเรียบร้อยสุดชีวิต เสื้อเชิ้ตแขนยาว ชายเสื้อใส่ในกางเกงสแล็ค คาดเข็มขัดหนังสีดำ รองเท้าหนังหุ้มข้อ ประมาณว่าถ้ามีประกวดหนุ่มออฟฟิศประจำหมู่บ้าน กาโตะได้แชมป์ไปนอนกอดชัวร์ๆ  

 “เพื่อเงินๆๆ สู้ตาย! ฮะ...เฮือก”

จู่ๆ ขนแขนของเขาก็ลุกซู่ รู้สึกเหมือนถูกใครจ้องมองตาเขม็ง ทำเอาเขาตัวแข็งทื่อไม่ต่างอะไรกับลูกกบถูกงูจ้อง พอลองเหลียวซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นมีใครอยู่ คนกลัวผีอย่างเขาจึงท่องนะโมสามจบแล้วค่อยๆ เข็นจักรยานเข้าไปตามทางบล็อกปูถนนสีดำทึมทึบอย่างระมัดระวัง