6 | หึง

หลายวันต่อมา...

หลายวันมานี้ ผมกับกอบัวยังคงไปมาหาสู่กันตลอด เราสลับกันไปนอนหอเธอบ้าง คอนโดผมบ้าง บางทีก็เปลี่ยนบรรยากาศเป็นพากันไปเปิดโรงแรม ก็นะ ความสัมพันธ์แบบนี้กับเธอมันก็ทำให้ผมมีความสุขดี มาคิดดูอีกที มันก็แปลกเหมือนกันนะครับว่ามั้ย คือผมไม่คิดว่าผมกับเธอจะเป็นคู่นอนกันได้นานขนาดนี้ แปลกที่ผมไม่เบื่อเธอง่ายๆ ตรงกันข้าม นับวันผมก็ยิ่งเสพติดเธอ อยากจะตัวติดกับเธอตลอดเวลา บอกตามตรงว่าทุกวันนี้ สายตาผมไม่สนใจที่จะชายตามองสาวคนไหนเลยนอกจากกอบัว สงสัยผมคงโดนเธอทำเสน่ห์เข้าแล้วล่ะผมว่า ผมถึงได้หลงเธอหัวปักหัวปำขนาดนี้ หลงจนถ้าวันไหนว่างหรือเลิกเรียนเร็วๆ ผมเป็นต้องมารับเธอที่มหาลัยตลอด วันนี้ก็ด้วย และเธอต้องเซอร์ไพรส์แน่ๆ เพราะวันนี้ผมไม่ได้แชทมาบอกเธอก่อน แต่ผมมารับเลย 

“เอ๊ะ?” ผมขมวดคิ้วมองสิ่งที่เห็นอย่างแปลกใจและไม่ค่อยจะโอเคเท่าไหร่ ก็ในเมื่อตอนแรกผมกะจะมาเซอร์ไพรส์กอบัว แต่ใครจะไปคิด ว่าคนที่เป็นฝ่ายถูกเซอร์ไพรส์กลับเป็นผมซะเอง เมื่อผมเดินไปถึงใต้ตึกคณะของกอบัวแล้วเห็นว่าเธอกำลังยืนคุยอย่างสนิทสนมอยู่กับผู้ชายคนนึง ...ไอ้หมอนั่นใครกัน!!?

“กอบัว” ผมส่งเสียงเรียกออกไปทันทีพร้อมกับเดินเข้าไปหา กะจะเข้าไปถามให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย ว่าตกลงแล้ว ไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร เพราะคนอย่างผมไม่ชอบให้ความสงสัยมันค้างคาอยู่ในใจนานๆหรอกครับ 

“ลีโอ!?” กอบัวเหมือนตกใจเล็กน้อยที่เห็นผม ก่อนเธอจะถอยห่างออกมาจากไอ้หมอนั่นก้าวนึงโดยอัตโนมัติ ส่วนไอ้หมอนั่นเองก็หันมามองผมเหมือนกัน มองด้วยความแปลกใจ มันคงสงสัยเหมือนกันว่าผมเป็นใคร แต่ก็ดีเหมือนกันที่มันสงสัย แล้วถ้ามันถาม ผมก็จะตอบให้อย่างไม่ลังเลเลย ว่าผมก็เป็นผัวของผู้หญิงที่มันบังอาจมายืนคุยด้วยอย่างสนิทสนมไง!

“มาได้ไงอ่ะ ไม่เห็นบอกก่อน” กอบัวถามผม ส่วนไอ้หมอนั่นยืนเงียบ ทำแค่มอง

“รีบๆอ่ะ เลยไม่ได้บอกก่อน แล้วนี่...” ผมพูดแค่นั้นแล้วเบนสายตาไปหาไอ้หมอนั่นเป็นเชิงถาม ว่ามันเป็นใคร!

“อ๋อ นี่ต้นกล้า เป็นน้องรหัสฉันเอง พอดีต้นมาถามรายงานอ่ะ เลยคุยกันนิดหน่อย” เธอบอกผมยิ้มๆ ในแววตาไร้วี่แววโกหก และผมก็เชื่อเธอนะ แต่ผมก็ไม่ชอบอยู่ดี ผมไม่ชอบที่เห็นเธอคุยกับผู้ชาย เดี๋ยวนะ นี่ผม ผมกำลังหึง?...ผมหึงกอบัวกับไอ้รุ่นน้องของเธออยู่ใช่มั้ย!!???

“อ๋อ” ผมตอบแค่นั้นแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เลือกที่จะส่งสายตาอำมหิตใส่ไอ้รุ่นน้องของเธอแทน 

“เอ่อ พี่บัวครับ งั้นผมว่าผมขอตัวก่อนดีกว่า ไว้คุยต่อวันหลังละกัน” ไอ้น้องรหัสเธอมันรีบบอกแล้วหันหลังเผ่นแน่บไป สงสัยมันคงรู้ตัวว่าถ้ามันช้ากว่านี้ ผมคงกระโดดเข้าไปกัดคอมันแล้ว

“วันนี้เลิกเร็วเหรอ ถึงมารับได้” พอเหลือกันแค่สองคน กอบัวก็หันมาคุยกับผมด้วยท่าทางอารมณ์ดี นี่เธอไม่รู้ตัวเลยใช่มั้ย ว่าไอ้การกระทำกับท่าทางเฟรนลี่ของเธอเมื่อกี้นี้มันทำให้ผมรู้สึกไม่สบอารมณ์เอาซะเลย แต่เอาเป็นว่าผมจะพยายามปรับและควบคุมอารมณ์ของตัวเองก็แล้วกัน เพื่อไม่ให้เธอรู้ ว่าความรู้สึกของผมกำลังเลยเถิด

“ก็ทำนองนั้น อยากเจอเธอด้วย” ผมบอกออกไปตามตรงพร้อมกับพยายามฝืนยิ้มกักเก็บอาการไม่พอใจก่อนหน้านี้เอาไว้ ก็คนที่เป็นคู่นอนกัน มันจะไปมีสิทธิ์คิดอะไรแบบนั้น เรื่องนี้ใครๆต่างก็รู้ดี ใช่ ผมไม่มีสิทธิ์หึงเธอ ไม่มีสิทธิ์ที่จะไม่พอใจที่เธอไปเข้าใกล้ผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ผม แต่!!! มันเป็นไปแล้ว จะให้ผมทำไงวะ!!?

“แน่ะ มาปากหวานใส่แบบนี้ จะเอาไรไม่ทราบ“ เธอหรี่ตามองผม

“เปล่า ไม่ได้จะเอาไรซะหน่อย จริงสิ ไปกินไอติมกันป่ะ” ผมบอกเธอออกไป ก็มันนึกอะไรไม่ออกแล้ว เลยชวนไปกินไอติมแก้เก้อ

“ไอติมเหรอ ไปดิ นายเลี้ยงใช่ป่ะ”

“เลี้ยงดิ เลี้ยงตลอดชีวิตเลยยังได้” เห้ย! บ้าชิบ! ผมเสือกหลุดปากอะไรออกไปวะเนี่ย!!!

“ห้ะ!? ว่าไงนะ?” ว่าแล้วไงว่าเธอต้องตกใจแล้วถามซ้ำขึ้นมา แล้วผม ผมจะแก้ตัวยังไงดี แม่งหาเรื่องซวยให้ตัวเองแล้วมั้ยล่ะไอ้เชี่ยลีโอ!

“ห้ะ อะไร อะไรเหรอ” ผมทำเป็นหน้ามึนไม่รู้ไม่ชี้ ก็มันนึกวิธีเอาตัวรอดอย่างอื่นไม่ออกแล้ว

“ก็ที่นายพูดเมื่อกี้นี้ไง นายว่าอะไรนะ”

“หืม? ฉันเหรอ ฉันพูดอะไร เปล่าซะหน่อย ยังไม่ได้พูดอะไรเลย ไปเหอะ ไปกินไอติมกัน อยากกินละ” ผมใช้มุกเดิมแล้วเดินนำเธอออกมาเลย ขืนยืนอยู่ต่อ มีหวัง กอบัวเซ้าซี้ผมไม่เลิกแน่ๆ และความซวยมันก็คงไม่พ้นตกมาอยู่ที่ผมอีกรอบ เพราะผมไม่รู้จะหาข้อแก้ตัวกับเธอยังไงกับไอ้คำที่ผมเผลอหลุดปากพูดไป