LOGIN@Icezyy CLUB
ผมขับรถพากอบัวมาจนถึงร้านไอติมก่อนเดินนำเข้ามาในร้าน โดยที่ผมให้กอบัวเป็นคนเลือกร้านเอง ก็อย่างที่เคยบอก ว่าผมพร้อมตามใจเธอทุกอย่าง ส่วนผมอะไรก็ได้ ขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆเธอ ได้อยู่กับเธอก็พอ “นายอยากกินแบบไหน” พอเดินมานั่งที่โต๊ะ พนักงานจัดการส่งเมนูและแนะนำอะไรเสร็จเรียบร้อย กอบัวก็เอ่ยถามผม แต่ผมบอกแล้วไง ว่าผมอะไรก็ได้ ขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆเธอก็พอ เพราะงั้น “ตามใจเธอดิ เธอกินแบบไหน ฉันก็กินแบบนั้นแหละ” “เหรอ” “อืม” “งั้นฉันสั่งเลยนะ” เธอยิ้มบอกผม ท่าทางเธอตอนนี้เหมือนเด็กๆที่ตื่นเต้นกับการได้กินไอติมไม่มีผิด แม่งน่ารักเป็นบ้า ผมชักไม่อยากจะกินไอติมซะแล้วสิ แต่อยากกินยัยเด็กน่าฟัดตรงหน้าผมมากกว่า แต่!!! ผมก็คงต้องเก็บอาการเอาไว้อีกตามเคย “เอาดิ เต็มที่เลย” ผมบอกเธอด้วยท่าทีและน้ำเสียงปกติ ก็บอกแล้วไงว่าต้องเก็บอาการ “อุ๊ย! คุณป๋าลีโอใจป้ำจัง งั้นหนูไม่เกรงใจแล้วนะคะคุณป๋าขาา” กอบัวหยอกล้อผมอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเปิดดูเมนูไอติมอย่างเพลิดเพลิน เธอคงไม่รู้เลยว่าไอ้ท่าทางและการกระทำของเธอมันทำให้ผมแทบจะนั่งไม่ติดแล้ว หัวใจมันเต้นแรง จิตใจแม่งไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เพราะมันเอาแต่จะลอยไปอยู่ที่เธอ “เอ่อ เอาอันนี้ละกันค่ะ” กอบัวเลือกอยู่แป๊บนึงก็จัดการสั่งไอติมกับพนักงาน พนักงานก็จัดการรับออเดอร์แล้วหันหลังเดินไป ส่วนกอบัว พอเธอสั่งไอติมเสร็จแล้ว เธอก็หันกลับมาหาผม “ถ้วยเดียวก่อนเนอะ แย่งกันกินมันอร่อยดี ฟินดีด้วย” เอาอีกแล้ว ยิ้มหวานละลายใจให้อีกแล้ว ยัยนี่นี่ แม่งจะทำตัวน่ารักไปถึงไหนกันวะ ผมจะทนไม่ไหวอยู่แล้วนะเว้ย บอกตามตรงว่าผมอยากลากเธอออกจากร้านไอติมแล้วพากลับไปฟัดบนเตียงใจจะขาดอยู่แล้ว แต่ไม่ได้! ไม่ได้ ผม...ผมต้องเก็บ...ต้องเก็บอาการ...เก็บอาการเอาไว้ “อาฮะ” ผมยังคงพยายามเก็บอาการ(อยากจับเธอฟัด)เอาไว้แล้วพยักหน้าเป็นการตอบรับอย่างไม่ต้องคิดว่าสิ่งที่เธอพูดมานั้นผมเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยจริงๆรึเปล่า เพราะว่านาทีนี้ อะไรที่เธอว่าดี ผมก็ว่าดีหมดแหละครับ “ได้แล้วค่ะ” จากนั้นไม่นาน ไอติมที่กอบัวสั่งก็มาเสิร์ฟ “ว้าว น่ากินอ่ะ เดี๋ยวขอถ่ายรูปแป๊บนึงนะ แป๊บเดียว ไม่ทันละลาย” เธอบอกอย่างตื่นเต้นระคนเกรงใจ “เอาเลย ตามสบาย” พอผมบอก เธอก็ยิ้มแล้วรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป แชะ📸 “เสร็จละ นายกินได้เลย เดี๋ยวฉันขอโพสต์เฟสแป๊บ” เธอบอกแล้วเบนสายตาไปสนใจที่หน้าจอโทรศัพท์ของเธอ “โพสต์ว่าไงอ่ะ” ไม่แปลกใช่มั้ยที่ผมอยากสนใจหน้าจอโทรศัพท์เธอขึ้นมาด้วย เอาตรงๆคือ ตอนนี้ อะไรที่เกี่ยวกับเธอ ผมก็สนใจหมดแหละ “ก็โพสต์รูปไอติมเฉยๆแหละ เห็นมันน่ากินดี” “เหรอ ขอดูบ้างดิ” “เดี๋ยวดิ ยังโพสต์ไม่เสร็จเลย” “เอาน่า ขอดูก่อน” ผมบอกแล้วเอื้อมมือไปรอรับโทรศัพท์จากมือเธอ “ก็ได้ อะ” เธอก็ใจดียอมให้ผมมา อืม... รูปไอติมที่เธอถ่ายก็สวยดีนะ แต่ที่ผมไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ คือเธอไม่ยอมแท็กผม “แท็กฉันด้วยดิ ฉันอุตส่าห์เป็นเจ้ามือเลยนะ” ผมบอกไปตรงๆเลยไม่ต้องอ้อม อารมณ์เหมือนเสนอตัวอย่างหน้าด้านๆนั่นแหละครับ แต่ใครสน “แท็กนายเหรอ นึกว่าไม่ชอบออกสื่อซะอีก” เธอบอกอย่างแปลกใจ “ใครบอก งั้นแท็กเลยนะ แถมแคปชั่นให้ด้วย” ผมบอกก่อนลงมือจัดการโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของโทรศัพท์และเจ้าของเฟสอย่างเธออนุญาต (F******K) BUA KORBUA ---with Leo ImLeo @ Icezyy CLUB now ขอบคุณเจ้ามือสุดหล่อออ❤️ Leo ImLeo (รูปไอศครีม) “อะ เสร็จละ” ผมบอกแล้วยื่นโทรศัพท์คืนให้เธอ และผมว่าแล้วว่าพอเธอเห็นแคปชั่นผม เธอต้องขมวดคิ้วแล้วมองผมอย่างตกใจปนอมยิ้มแบบนั้น “แหมมม ชมตัวเองก็เป็นด้วยนะคนเรา” “แน่นอนอยู่แล้ว โอเค ทีนี้ก็เรียบร้อยละ กินได้แล้วใช่ป่ะ มะ ฉันป้อน” ผมบอกแล้วทำท่าจะหยิบช้อนขึ้นมาตักไอติม “อืม” กอบัวพยักหน้าตอบรับพร้อมทั้งยังอมยิ้มไม่หยุด หน้าก็แดงด้วยล่ะครับ เหมือนเธอกำลังเขินยังไงอย่างงั้นเลย และยิ่งเธอเขิน เธอก็ยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่ น่ารักจนมือผมมันอยากจะตักไอติมป้อนเธอเร็วๆ “อะ อ้าปากครับ” ผมบอกด้วยรอยยิ้มหวานพร้อมกับป้อนไอติมให้ กอบัวก็อ้าปากรับอย่างเต็มใจ ก่อนเธอจะสลับป้อนให้ผมบ้าง เธอโคตรน่ารักอย่างที่ผมบอกมั้ยล่ะครับ😊...1 ปีต่อมา...@P HOSPITAL “บัว เรามาทันเวลาใช่ป่ะ” พอมาถึงลานจอดรถของโรงพยาบาล ลีโอก็จอดรถแล้วหันไปถามคนเป็นภรรยา ตอนนี้เขากับเธอเรียนจบและแต่งงานกันเรียบร้อยแล้ว ที่สำคัญตอนนี้ กอบัวก็กำลังจะมีเบบี๋น้อยให้กับคนเป็นสามีแล้วด้วย แน่นอนว่าตอนที่ได้รู้ว่ากำลังจะได้เป็นพ่อคน ชายหนุ่มโคตรจะดีใจ และที่วันนี้เขากับเธอมาโรงพยาบาล ก็เพราะว่าหมอนัดมาตรวจครรภ์“อืม ทัน ทันเกินไปด้วยซ้ำ” เธอหมายถึงเขารีบพามาก่อนเวลาหมอนัดตั้งเยอะ เลยอดเหน็บสามีไปไม่ได้“ก็แหม คนมันกลัวเลทนี่นา เอาน่า มาเร็วก็ดีกว่ามาช้าไม่ใช่เหรอจ๊ะเมียจ๋าา”“ค่าา ถูกของผัวขาค่าา มาเร็วดีกว่ามาช้า งั้นไปกันเถอะค่าา เดี๋ยวจากเร็วจะกลายเป็าช้าเอานะค๊าา” กอบัวรับมุกแกมประชดประชันคนเป็นสามีก่อนจะเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินนำไป โดยที่มีลีโอเดินตามไปติดๆก่อนจะจับมือเมียสุดที่รักเอาไว้แล้วเดินไปด้วยกัน ส่วนเรื่องที่หยอกล้อแกมประชดกันเมื่อกี้นี้ มันก็เป็นเรื่องปกติธรรมดาไปแล้วสำหรับเธอกับเขา พูดง่ายๆว่าแค่หยอกล้อกันปกติ ไม่ได้โกรธหรือถือสาเอาความอะไรกัน“อ้าว!? ลีโอ! บัว!?” ระหว่างทางที่เดินไป จู่ๆผู้หญิงคนนึงที่เดินสวนมาก็ร้องทักทั้งคู่
KORBUA PART วันนี้หลังจากเสร็จงานหมั้น แล้วก็ได้คุยอะไรๆกันกับลีโอพอให้ได้คลายคิดถึงกันแล้ว ฉันก็กลับบ้านมาพร้อมพ่อ ส่วนถ้าถามว่างานหมั้นใครน่ะเหรอ คำตอบก็คือ งานหมั้นฉันเอง ฉันกับลีโอน่ะ ใช่แล้วล่ะ ฟังไม่ผิดหรอก งานหมั้นของฉันกับลีโอจริงๆ แบบว่าได้ยินแล้วไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นเรื่องจริงใช่มั้ย เพราะมันไม่น่าเป็นไปได้ อืม ฉันเองก็คิดอย่างนั้นแหละ แต่มันก็เป็นไปแล้ว ส่วนเรื่องมันเป็นมายังไงอ่ะเหรอ งั้นเดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟังก็แล้วกันย้อนไปวันนั้นที่มหาลัย...‘ฉันลิลลี่ พี่จำได้ใช่มั้ย’‘จะ...จำ จำได้ เธอ...มีอะไรเหรอ’‘ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย เกี่ยวกับพี่ลีโอ’‘เกี่ยวกับลีโอ?’‘ใช่ ฉันกับพี่ลีโอ เราสองคนกำลังจะหมั้นกัน’‘หมั้น!?’ ฉันอุทานด้วยความตกใจสุดขีด หัวใจที่รวดร้าวอยู่แล้ว แทบแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ‘ตกใจเหรอ?’ ลิลลี่เอียงหน้าเล็กน้อยแล้วถามออกมา สีหน้าและสายตายังคงค่อนไปทางนิ่งๆและจริงจัง‘แต่พี่จะตกใจก็ไม่แปลกหรอก เพราะตอนแรกที่รู้ ฉันก็ตกใจเหมือนกัน แต่ตอนนี้ไม่แล้วล่ะ’ ตอนพูดประโยคท้าย จู่ๆเธอก็ยิ้มออกมา ทำเอาฉันปรับอารมณ์ตามแทบไม่ทัน ไม่งั้นฉันคงไม่ขมวดคิ้วมองเธออย่างงุนงงเข้าไ
LEO PART ในที่สุดวันที่ผมไม่ได้รอคอยก็มาถึง ใช่ วันหมั้น!และจริงอยู่ ที่ผมยืนกรานว่าจะไม่หมั้น แต่ก็โดนแม่จับบังคับให้ใส่ชุดแล้วลากคอลงมานั่งแหมะอยู่ข้างล่างตรงห้องโถงที่ใช้จัดพิธีหมั้นจนได้ ตอนนี้พวกญาติผู้ใหญ่ที่สนิทๆกับพ่อแม่ผมก็เหมือนจะมากันหมดแล้ว ทั้งคนที่ผมรู้จักแล้วก็ไม่รู้จัก ส่วนพวกเพื่อนผม ทั้งไอ้แมค ไอ้อคินแล้วก็คนอื่นๆที่ค่อนข้างที่จะสนิทรวมทั้งไอ้เจมส์ด้วย ก็มากันแล้วเหมือนกัน สงสัยแม่จะจัดการชวนมาเองเสร็จสรรพ แล้วแบบนี้ผมจะทำยังไงดี ผมไม่อยากจะหมั้นเลย แต่เดี๋ยวนะ จะว่าไป ทำไมลิลลี่ยังไม่มา ทั้งๆที่เธอควรจะนั่งอยู่ตรงนี้ก่อนหน้าที่ผมจะ(โดนลากคอ)ลงมาแล้ว“มาแล้วค่ะ คนสำคัญมาแล้ว ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ” เสียงนั้นจู่ๆก็ดังขึ้นมา ถ้าจำไม่ผิด มันคือเสียงของลิลลี่ และเสียงเธอทำให้ทุกคนต้องหันไปมองเป็นตาเดียวโดยอัตโนมัติรวมทั้งผมด้วย ก่อนภาพที่เห็นมันจะทำให้ผมอึ้งจนตาค้าง“กอบัว!?” ขาผมขยับพาตัวเองให้ลุกขึ้นยืนอย่างไม่ต้องสั่ง ถึงตอนนี้ยังไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยด้วยซ้ำ ไม่แน่ใจว่าภาพที่ผมกำลังเห็นอยู่ตรงหน้ามันใช่ความจริงมั้ย หรือผมคิดถึงกอบัวมากไปจนเห็นภาพหลอนเข้าให้แล
“อ้าว ลีโอ มาแล้วเหรอ นั่งสิ” แม่หันมาบอกผม ผมเลยเดินเข้าไปนั่งตรงโซฟาตัวที่ว่างอยู่“แม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับผมเหรอ แล้วเรื่องนั้นมันเกี่ยวกับลิลลี่ด้วยหรือไง ยัยนี่ถึงได้มานั่งหน้าสลอนอยู่ตรงนี้ด้วย” ผมถามไปเลยตรงๆ โดยไม่ลืมกวาดสายตาไปหาลิลลี่ที่ตอนนี้ประเคนค้อนวงใหญ่มาให้ผม(โทษฐานที่ผมไปแกล้งพูดเหน็บเธอ) แต่อย่างผมเหรอจะสน“ใช่ เกี่ยว”“เกี่ยวยังไงครับ” “แม่จะให้เราสองคนหมั้นกัน”“อะไรนะครับ! / อะไรนะคะ!”ทั้งผมทั้งลิลลี่อุทานพร้อมกันด้วยความตกใจ เดี๋ยวนะ งั้นแสดงว่าลิลลี่เองก็ไม่รู้เรื่องนี้เหรอ ไม่งั้นเธอคงไม่ตกใจจนตาแทบถลนขนาดนั้น“หมั้นเหรอคะ นี่อย่าบอกนะคะว่าธุระสำคัญที่คุณน้าอยากคุยกับลิลลี่ให้ลิลลี่ช่วยมาหาที่บ้านก็คือเรื่องนี้!?”“ใช่จ้ะ เรื่องนี้แหละ น้าคุยกับพ่อหนูแล้ว แล้วก็หาฤกษ์เอาไว้ให้เราสองคนแล้วด้วย เป็นเดือนหน้าจ้ะ”“แต่ผมไม่หมั้น!” ผมแทรกกลางปล้องขึ้นมา ก็มันทนนั่งฟังอยู่เฉยๆไม่ได้จริงๆ“แม่ก็รู้ไม่ใช่เหรอ ว่าผมรักกอบัว แม่จะให้ผมหมั้นกับลิลลี่ได้ไงกัน” ผมบอกก่อนหันไปหาลิลลี่อีกคน“ลิลลี่ พี่ไม่หมั้นกับเธอ พี่มีคนที่พี่รักอยู่แล้ว จำกอบัวได้ใช่มั้ย”“กอบัว? คนที่
“แม่!!?” ลีโอหันไปแล้วอุทานออกมาด้วยความตกใจ ฉันเองก็ตกใจเหมือนกัน ไม่รู้ว่าแม่ของลีโอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง“ใช่ ฉันเอง” แม่ลีโอตอบแล้วขยับเท้าเข้ามาใกล้เราสองคนมากขึ้นอีกก้าว ก่อนจะมองจ้องเขม็งมาที่ฉัน“จำได้ว่าฉันสั่งจบงานเธอไปแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงยังมาเกาะแกะลูกชายฉันอยู่อีก หรือเธอคิดการใหญ่ อยากจะจับลูกชายฉันเพื่อหวังจะรวยทางลัด”“เอ่อ หนูเปล่านะคะ มันไม่ใช่อย่างนั้น หนูไม่ได้...”“ถ้าไม่ใช่อย่างนั้นแล้วมันอะไร ฉันมันผิดเองแหละ ที่เหมือนเอาชิ้นเนื้อไปป้อนเข้าปากผู้หญิงหิวโซอย่างเธอตั้งแต่แรก เธอถึงได้คาบไม่ยอมปล่อย ฉันมันไม่น่าเผลอลืมไปเลย ว่าลูกสาวไอ้คนขี้โกงอย่างเธอ สันดานมันก็คงไม่ทิ้งพ่อมา” แม่ของลีโอแทรกขึ้นมา และคำด่าทอต่อว่าพวกนั้นทำเอาฉันจุกจนพูดไม่ออก“แม่ ทำไมแม่พูดแบบนี้อ่ะ กอบัวไม่ใช่คนแบบนั้นนะครับ เธอไม่ได้มาเกาะแกะไม่ยอมปล่อยผม แต่เราสองคนคบกัน เรารักกัน” ลีโอพูดขึ้นมาเหมือนจะออกหน้ารับแทนฉัน และในขณะที่พูด เขาจับมือฉันไว้แน่นเหมือนต้องการจะบอกว่าฉันไม่ต้องกลัว เขาจะอยู่ข้างๆและคอยปกป้องฉันเอง“รักเหรอ อย่างแกเคยรักผู้หญิงคนไหนด้วยเหรอลีโอ ไม่หรอก แกไม่ได้รักผ
LEO PART หลังจากสะสางคดีกับกอบัวแล้วเธอก็วิ่งร้องไห้ออกไปจากห้อง ผมก็หันหลังเดินกลับมากระแทกก้นลงบนโซฟาอย่างไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไหร่หรอก และผมก็ไม่ได้คิดจะตามเธอไปด้วย ผู้หญิงคนนั้น คราวนี้ผมจะต้องตัดเธอให้ขาดจริงๆสักที ผมจะพยายามไม่รู้สึกอะไรกับเธออีกแล้ว ถึงแม้คำพูดของเธอเมื่อกี้นี้มันจะแทงใจผมจนเจ็บแปลบเหมือนถูกเข็มแหลมๆทะลวงลึกลงไปกลางหัวใจก็ตาม‘คนที่หน้าโง่มันไม่ใช่นายหรอก แต่เป็นฉันเอง ฉันเองที่โง่ หลงคิดและเชื่อว่านายจะไม่ใจร้ายกับฉันอีกแล้ว ทั้งๆที่มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย นายก็ยังเป็นคนใจร้ายคนเดิม คำสัญญาของนาย มันก็เป็นแค่ลมปากเท่านั้น’“ไอ้สัส เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นวะ ทำไมกอบัวถึงวิ่งร้องไห้ออกไปแบบนั้น!” จู่ๆไอ้แมคกับไอ้อคินก็พรวดพราดเข้ามาตรงหน้า ไอ้ผมก็ตกใจน่ะสิ“ไอ้แมค ไอ้อคิน นี่พวกมึงมาได้ไงวะ” ผมลุกขึ้นพร้อมยิงคำถามใส่พวกมันด้วยความแปลกใจ“ก็ขับรถตามมึงมาไง““ตาม? ตามมาทำไม”“ก็ตามมาอธิบายเรื่องที่มหาลัยให้มึงฟังไง เรื่องทั้งหมดมันไม่ใช่อย่างที่มึงคิด มันไม่ได้เป็นแบบนั้นนะเว้ย มึงกำลังเข้าใจผิด ความจริงแล้วคนที่คิดแผนนั้นคือพวกกูเอง ไม่ใช่กอบัว”...ว่าไงนะ ไม่ใช่ก







