8 | ฉันชอบเธอ

หลายวันต่อมา...

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ผมกับกอบัวยังคงใช้ชีวิตและมีความสัมพันธ์กันอย่างเดิม เพิ่มเติมคือผมรู้สึกว่าตัวผมเองเริ่มรู้สึกถลำลึกกับเธอมากขึ้นทุกวัน ผมเริ่มจะทนไม่ได้ถ้าวันไหนไม่ได้เจอเธอ แล้วไอ้ที่หนักไปกว่านั้น คือบางทีผมถึงขนาดแอบตามมองเธอห่างๆแบบไม่ให้เธอรู้ตัว เพราะผมอยากให้เธออยู่ในสายตาผมตลอดเวลา ง่ายๆคือผมคิดถึงเธอตลอดเวลา แต่ที่ผมต้องแอบตามเธอแบบไม่ให้เธอรู้ตัว เพราะผมกลัวว่าสิ่งที่ผมทำมันจะเป็นการไปทำให้เธออึดอัดและรบกวนเวลาส่วนตัวของเธอ ผมในตอนนี้ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมีสิทธิ์ทำอะไรแบบนี้ คนที่เป็นแค่คู่นอนมันไม่มีสิทธิ์จะทำอะไรที่ละเมิดความเป็นส่วนตัวกันแบบนี้ ใช่ ผมรู้ดีว่าสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่มันไม่ควร และความรู้สึกแบบนี้มันไม่ควรจะเกิดขึ้นอย่างยิ่ง แต่ผมก็ห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้ ผม ผมคิดว่าผมชอบเธอ ครับ ฟังไม่ผิดหรอก ผมชอบกอบัว

“สัส มึงเป็นเชี่ยไรครับ ช่วงนี้ชอบนั่งเหม่อนะกูว่า แม่งเรียกก็ไม่ค่อยได้ยิน” จู่ๆเสียงไอ้สัสแมคก็ลอยเข้ามาขัดจังหวะความคิดผม ทำให้ผมจำต้องละความคิดพวกนั้นเอาไว้แล้วหันไปสนใจไอ้แมคมันแทน

“เปล่าเว้ย กูไม่ได้เป็นเชี่ยไร กูแค่คิดเรื่องสอบไฟนอลพรุ่งนี้เฉยๆ” ผมโกหกมันไป แต่เรื่องสอบไฟนอลอ่ะเรื่องจริงนะครับ คือพอดีช่วงนี้ผมสอบไฟนอลอยู่ แล้วพรุ่งนี้ก็เป็นวันสุดท้าย แล้วเวลาที่เหลือหลังจากนั้น ผมหมายถึงตอนปิดเทอมน่ะครับ ผมก็น่าจะได้ใช้เวลาอยู่กับกอบัวเยอะๆสักที ไม่ต้องแยกกัน ต่างคนต่างก็ต้องไปเรียนที่มหาลัยตัวเองในช่วงกลางวันอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ บอกตามตรง กว่าจะพ้นไปแต่ละวัน กว่าจะถึงตอนเย็น กว่าจะได้เจอกอบัวนี่มันโคตรทรมาน ผมไม่รู้ ว่าเธอรู้สึกเหมือนกับผมบ้างรึเปล่า

“งั้นเหรอ นี่มึงซีเรียสเรื่องไฟนอลขนาดนั้นเลย?” ไอ้แมคเอียงหน้ามองผมเหมือนไม่ค่อยอยากจะเชื่อ ส่วนไอ้อคิน รายนั้นไม่พูดอะไรก็จริง แต่มันก็มองผมด้วยสายตาที่มีความหมายเดียวกันกับไอ้แมคนั่นแหละ

“ก็นิดนึง เออ งั้นกูกลับแล้วนะ เจอกันพรุ่งนี้เว้ย” ผมบอกแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ม้าหินอ่อน วันนี้สอบเสร็จแล้ว เหลือพรุ่งนี้อีกวัน ก็อย่างที่ผมบอกไป

“อ้าว จู่ๆไปซะงั้น”

“เออ ไว้เจอกัน” ผมบอกอีกทีแล้วเดินห่างออกมา ที่หมายคือลานจอดรถ ส่วนที่หมายต่อไป คิดว่าผมคงไม่ต้องบอกหรอกใช่มั้ย^^

เย็นวันต่อมา...

ในที่สุดวันนี้ที่ผมรอคอยก็มาถึง ผมสอบไฟนอลเสร็จแล้วครับ แล้วความจริงผมก็ตั้งใจว่าจะรีบไปรับกอบัวที่มหาลัย แต่ก็ดันมีเรื่องให้ต้องขัดอกขัดใจนิดหน่อย คือพ่อแม่ผมโทรชวนให้กลับไปกินข้าวเย็นด้วยที่บ้าน เอ่อ... อาจดูเป็นลูกที่เลวไปสักหน่อย แต่ผมก็ยอมรับว่าตอนนี้ผมอยากเจอผู้หญิงมากกว่าพ่อกับแม่ ผมเลยรู้สึกขัดใจ แต่สุดท้าย ผมก็จำใจต้องแคลเซิลโปรแกรมของตัวเองที่ตั้งไว้แล้วไปกินข้าวเย็นกับพ่อแม่ก่อนอยู่ดี เกรงใจพวกท่านน่ะครับ เพราะยังไงพวกท่านก็เป็นพ่อกับแม่ ส่วนกับกอบัว ผมตั้งใจว่าเดี๋ยวกินข้าวเย็นกับพ่อแม่เสร็จแล้ว ผมจะไปหาเธอที่หอ

@KORBUA DORM 

หลังจากกินข้าวกับพ่อแม่เสร็จ ผมก็มาหากอบัวที่หออย่างที่ตั้งใจไว้ และใช่ นี่คือสิ่งที่ผมรอคอยมาทั้งวัน ...การได้เจอกอบัว

ก็อกๆๆ...!!!

ผมเคาะประตูห้องกอบัวด้วยความตื่นเต้น หัวใจมันสั่นระรัวไม่เป็นจังหวะที่จะได้เจอหน้าเธอ ทั้งๆผมก็ได้เจอเธอแทบทุกวัน การได้เจอเธอมันไม่ใช่เรื่องใหม่และไม่ได้เป็นเรื่องแปลกอะไรเลย แต่ผมก็ยังมีอาการอยู่ดี แบบนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ใช่มั้ย ว่าหัวใจผมมันไม่ปกติ ก็อย่างที่บอกไปแล้วไง ว่าผมคงจะชอบเธอเข้าให้แล้ว แปลกเหมือนกันนะที่มันกลายเป็นแบบนี้ไปได้ ผมโคตรแปลกใจตัวเองเลยที่ผมชอบเธอ คือผมไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้จะเผลอใจชอบผู้หญิงคนไหนเข้า แต่ผมก็ชอบเธอไปแล้ว คงทำอะไรไม่ได้ นอกจากพยายามเก็บอาการ ที่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าผมจะเก็บไปได้อีกนานเท่าไหร่ เพราะนับวัน อาการคิดไม่ซื่อของผมมันก็ดูเหมือนจะหนักจนคล้ายจะเก็บไม่อยู่ขึ้นทุกวัน แต่เอาเป็นว่า ผมจะพยายามจนสุดความสามารถก็แล้วกัน

แอ๊ด...

“มาแล้วเหรอ”

กอบัวเปิดประตูพร้อมยิ้มให้ผม ที่เธอเหมือนไม่ได้แปลกใจที่เป็นผม เพราะก่อนที่ผมจะมา ผมบอกเธอก่อนแล้วล่ะครับ อธิบายให้เธอฟังทุกอย่างแล้วด้วย ว่าอะไรยังไง แล้วทำไมผมถึงมาหาเธอเอาป่านนี้

“อืม” ผมยิ้มตอบก่อนเดินเข้าไปในห้องของเธอแล้วปิดประตู จากนั้นก็หันกลับไปหาเธอ

“คิดถึงจัง” ผมบอกเธออย่างไม่ปิดบัง ยิ่งเห็นหน้าเธอ ผมก็ยิ่งเก็บอาการตัวเองไม่อยู่ หรือบางที...ผมไม่ควรจะเก็บอาการและความรู้สึกของตัวเองอีกต่อไป?

“ฉันก็คิดถึงนาย” กอบัวยิ้มบอกผมตอบ ก่อนเธอจะทำในสิ่งที่ทำเอาหัวใจผมเต้นแรงจนเก็บอาการไม่อยู่ยิ่งกว่าเดิม นั่นก็คือการยื่นจมูกเข้ามาหอมแก้มผม ตามด้วยใช้สองแขนของเธอคล้องคอผมเข้าไปใกล้

“ทำไมเธอน่ารักขึ้นทุกวัน” ผมโอบเอวเธอตอบ แล้วมองเธอปานจะกลืนกิน 

“ก็แล้วไม่ชอบเหรอ” เธอถามผมกลับมา แถมมองผมด้วยสายตาเย้ายวนชวนให้หลงใหล เธอคงไม่รู้ว่าถึงเธอไม่ทำแบบนี้ ผมก็หลงเธอเต็มทั้งหัวใจของผมอยู่แล้ว และตอนนี้วินาทีนี้ ผมมั่นใจแล้ว ว่าผมไม่อยากเก็บอาการและความรู้สึกที่แท้จริงของผมอีกต่อไป

“ชอบดิ” ผมบอกเธอ และตัดสินใจจะบอกทุกอย่างที่อยู่ในใจ

“กอบัว...” พอตัดสินใจได้อย่างนั้น ผมก็ปรับอารมณ์เป็นโหมดจริงจังนิดนึงแล้วมองกอบัวอย่างลึกซึ้ง เธอเองก็มองผมตอบอย่างรอฟังในสิ่งที่ผมกำลังจะพูดต่อจากนี้

“ฉัน...มีความจริงอยากจะบอกเธอ” ผมยังคงจ้องมองเธอตาไม่กะพริบ

“อะไรเหรอ”

“ฉันชอบเธอ”