CHAPTER 2

CHAPTER 2

Malayo ako sa aking pamilya. Nandoon sila sa Negros habang nandito naman ako sa Cebu, nagtatrabaho at naghahanap-buhay ng mag-isa. Tatlo kaming magkakapatid at ako ang pangalawa. Sundalo ang Kuya ko ngunit mayroon na itong sariling pamilya. Pero nagbibigay pa rin naman siya ng tulong sa aming mga magulang. Ang bunso namin ay lalaki rin at nag-aaral pa bilang isang Senior High School student.

Ang tanging nakakaalam lang na buntis ako ay ang kasama ko sa aking apartment na si Monica. At higit sa lahat, siya lang ang nakakaalam kung sino ang ama ng batang dinadala ko.

Wala akong planong sabihin ito sa aking mga magulang. Hinding-hindi. Pastor ang aking ama at aktibo at ginagalang ang aking buong pamilya sa aming simbahan. Isang malaking kahihiyan ang dadalhin ko sa pangalan ng pamilya namin kapag nalaman nilang nabuntis ako at walang ama ang batang dinadala ko.

Mas pipiliin kong itago ang katotohanan habang-buhay kaysa makita ko silang madismaya sa akin.

Nandito ako ngayon sa loob ng isang magarbong kapehan, hinihintay ang pagdating ni Sir Julian. Usually kasi dapat twenty minutes before ang meeting ang nandoon ka na sa lokasyon. Ayaw na ayaw ni Sir Julian ang taong madalas malate.

Sa isang magarbong cafe ang meeting place. May nakikita akong mga magkasintahan, mayroon ding nag-iisa at nagbabasa ng libro, at syempre hindi mawawala ang mga magkakaibigan. Ang ganda ng lugar at nakakarelax ang bawat sulok nito.

Nakapag-order na ako ng cheesecake at iced tea para sa aking sarili, ngunit wala pa iyong bawas. Tinitigan ko lang ito habang hinihintay siya.

Limang minuto ang dumaan at nakita na ng aking mga mata si Sir Julian. Agad na nakuha niya ang atensyon ng lahat. Magkasalubong ang kanyang makakapal na kilay at kahit sino ay matatakot kapag nakasalubong mo siya. Tinitigan ko siya, at muling namangha ako sa kanyang tindig. Ang lalaking ito ang ama ng aking anak...

"Good afternoon, Sir. What do you want to order?" Tanong ko agad sa kanya nang maupo ito sa aking harapan.

"Usual order, Callie," sagot niya. Kinuha niya sa loob ng suot na coat ang wallet at binuksan iyon. Inilahad niya sa akin ang kanyang black card.

"Okay, Sir," sagot ko bago tumayo.

Naiisip ko pa lang ang matcha ay may namumuo ng laway sa loob ng aking bibig at parang nasusuka na ako.

Parehas naming paborito ang matcha. Iyon ang madalas naming order sa tuwing nasa isang cafe ang meeting niya.

Kaya iced tea ang inorder ko ngayon ay dahil ayaw kong makaamoy o makakita ng ni katiting na lasa ng matcha.

Nang matapos ko siyang iorder ay bumalik na rin ako sa aming mesa. Iniwas ko agad ang aking tingin nang inilapag na ng waiter ang matcha sa ibabaw ng mesa namin. Napahawak ako sa aking bibig at hindi sinasadyang napaubo nang malakas.

Napatingin siya sa akin at inabot ako ng isang malinis na tisyu mula sa gilid ng mesa.

"What's wrong? Are you sick?" Nagtatakang tanong niya sa akin.

"Wala, Sir. Nasamid lang po ako," mahinang sagot ko at pilit na ngumiti.

Dumating na ang lalaking kameeting niya at hindi na ako mapakali sa aking kinauupuan. Sa oras na iyon ay tila lumalabo na ang aking paningin.

Sa ilalim ng mesa, palihim kong hinaplos at hinawakan ang aking tiyan.

Anak, 'wag mo naman pahirapan si Mommy. Bakit ayaw mo ng matcha?

Langhap na langhap ng aking ilong ang amoy ng matcha. Hind na ako makahawak ng maayos sa ballpen at notebook Tagaktak na rin ang aking pawis mula sa aking noo at likod. Tila hindi naririnig ng aking anak ang pakiusap ko.

Naluluha na ang aking mga mata hanggang sa hindi ko na iyon makayanan. Naduwal na ako kaya tinakpan ko ang aking bibig gamit ang aking dalawang kamay. Nakuha ko ang atensyon nilang dalawa. Mabilis akong tumayo.

"Excuse me, Sir," sabi ko sabay tayo ng mabilis.

Mabilis at nanginginig ang aking bawat hakbang papunta sa loob ng restroom. Padabog kong binuksan ang isang cubicle at sumuka ako nang sumuka doon. Parang kahit ang aking lamang loob ay nailabas ko na ata. Pati lakas ko ay naubos.

"Callie, are you there? Are you okay?" Rinig kong sigaw ni Sir Julian pero hindi ko siya masagot dahil hindi pa rin ako tapos dito.

Habang nasa ganuong kalagayan ako, naramdaman ko ang pagbukas ng pinto ng cubicle.

Hindi na ako nagulat. Alam kong siya ito.

Naramdaman ko ang mainit at magaspang na palad niya na dahan-dahang humahaplos at gumagapang sa aking likuran, tila pinakalma ang buong katawan ko. Pagkatapos, marahan niyang inipon ang mahaba kong buhok at itinago ito palikod sa aking balikat at likod ng tenga upang hindi ito sumabit sa aking mukha.

“What did you eat? You didn't even touch the cheesecake that you ordered,” tanong niya sa akin nang medyo makabawi na ako ng lakas at nahimasmasan na.

Ramdam ko pa rin ang panghihina ng aking katawan, ngunit may nararamdaman akong mainit na tensyon habang sumusulyap ako kay Sir Julian. Nakatayo pa rin siya sa aking likuran, nakasandal ang balikat sa pader, ang kamay ay nasa loob ng magkabilang bulsa ng suot na slacks, habang hinihintay ako.

May ilang babae na sana ang nagbabadyang pumasok sa loob ng rest room. Ilang beses na silang sumilip sa pinto ngunit agad silang napapaurong at walang may lakas ng loob na magreklamo at pumasok.

Pagkatapos kong magmumog at hinugasan ko ang aking mukha ay hinarap ko siya.

“Hindi ko po alam, Sir... bigla na lang po sumama ang pakiramdam ko kanina. Iinom na lang po ako ng gamot mamaya pag-uwi,” mahina at garalgal na sagot ko.

Mabibigyan pa kaya ako ng pagkakataon?

Mabibigyan pa kaya ako ng pagkakataon na masabi sa kanya na ang batang dinadala ko sa aking sinapupunan ay siya ang ama?

O mananatili na lang ba itong lihim habang-buhay?