CHAPTER 3

CHAPTER 3

Lumipas ang mga araw at naging mas mahirap para sa akin na itago ang aking pagbubuntis. Madalas ay inaantok ako, at ilang beses na akong nahuhuli ni Sir Julian na nakakatulog sa oras ng trabaho.

“Aren’t you getting enough sleep at night?” nagtatakang tanong ni Sir Julian dahil nahuli na naman niya ako sa ikalawang pagkakataon ngayong araw.

“I'm sorry, Sir! Sorry po talaga. Hindi na po ito mauulit,” paghingi ko ng paumanhin sa kanya habang inaayos ang aking sarili.

Ang bigat-bigat palagi ng talukap ng aking mga mata at ang sarap na lang humilata sa kama buong araw.

“You know, I think you should take some time off, Callie. I’ve noticed you haven’t been at your best lately,”

Pinagsiklop ko ang aking mga kamay at pinatong iyon sa aking hita, pilit na pinipigilan ang panginginig.

“Pasensya na po talaga, Sir... Hindi na po mauulit,” nakayukong sagot ko.

“It's alright,” aniya bago binalik ang atensyon sa kanyang mga papeles.

May meeting si Sir Julian sa loob ng conference room kasama ang mga board members ng kumpanya. Nasa gilid niya lang ako at sinusulat ko ang mga mahahalagang pinag-uusapan nila. Sa kabilang gilid naman ay doon nakaupo si Sophia, ang girlfriend ni Sir Julian.

Siya ang tagapagmana ng mga Zarrosa, isang ring makapangyarihan sa mundo ng negosyo. Maputi ang kanyang balat, maliit at perpekto ang hugis ng mukha, singkit ang mga mata, at hanggang balikat ang haba ng buhok. Sa tuwing nagsasalita ito ay napakalambing ng kanyang boses. Dalawang taon na silang dalawa ni Sir Julian at hindi ko pa nakitang sweet sa kanya si Sir. Pero baka hindi lang din pinapakita ni Sir ang sweet side niya sa ibang tao.

Sa nangyari sa aming dalawa ni Sir Julian, alam kong sinira ko ang tiwalang ibinigay niya sa akin. Hindi ko mapigilan ang aking sarili na makaramdam ng konsensya. Sa tuwing kasama ko si Sir Julian ay kampante ito. Pero nagawa ko siyang pagtaksilan.

Alam kong walang kapatawaran ang aking ginawa.

Napaharap ako sa aking sentido nang biglang umikot ang aking paningin. Unti-unting naging mahina ang mga boses sa aking paligid. Sinubukan kong ipikit ng dalawang segundo ang aking mga mata, umaasang mawawala lang iyon. Pumikit ako ng mariin. Ngunit nang imulat ko ang aking mga mata ay ganoon pa rin.

Nabitawan ko ang aking hawak na ballpen at narinig ko ang marahas na pagbagsak nun sa sahig.

Baby, 'wag ngayon, please. Nasa trabaho pa si Mommy.

Dahan-dahang binalot ng kadiliman ang buong paligid at hindi ko na alam ang sumunod na nangyari.

Dahan-dahankong minulat ang aking mga mata. Nasaan ako? 'Yan ang unang tanong na pumasok sa aking isipan nang magising ako. Nilibot ko ang aking tingin sa buong paligid at nakahinga ako ng maluwag nang makita nasa loob lang pala ako ng clinic dito sa kumpanya.

Teka...

Bumangon ako nang maalala ko ang huling nangyari kanina bago ako nahimatay. May meeting nga pala kami! Binaba ko na ang aking paa sa sahig at mabilis akong tumayo. Nanghihina pa rin ang aking tuhod Pero maayos naman na ang aking pakiramdam. Natural lang naman na mahimatay kapag buntis ka. Madalas akong nakakaramdam ng pagkahilo. Maselan talaga ang mga babae kapag buntis sila. Hindi naman ako ganito dati.

Ihahakbang ko na sana ang aking paa nang biglang bumukas ang kurtina at iniluwa nun ang nurse at kasunod din nitong pumasok si Sir Julian.

Tumitig siya sa akin nang matagal, seryoso at hindi mabasa ang kanyang ekspresyon. Ang kanyang matatalim na kulay emerald green na mga mata ay tila tumatagos sa aking kaluluwa.

“You are pregnant and you did not even tell me about it?”