CHAPTER 6

CHAPTER 6

“Are you okay? Does it hurt?” nag-aalalang tanong niya sa akin.

Mabilis kong inalis ang kanyang kamay mula sa aking tiyan. Ayokong may makakita sa aming dalawa at mapag-usapan pa kami ng iba.

“Ayos lang po ako, Sir…” sagot ko. Hindi pa rin ako makapaniwala sa ginawa niya, ang paghawak sa aking tiyan.

Lalong tumibay ang aking kutob. May alam siya… May alam siya… Ngunit mas nakakatakot pa rin ang kanyang pananahimik. Hindi ko alam kung ano ang susunod niyang gagawin.

Ibinahagi ko sa aking matalik na kaibigang si Monica ang lahat ng aking pagdududa. Nasa loob na ako ng aming apartment, at nakapatong sa aking kandungan ang isang lalagyan ng mangga at bagoong. Kahit gabi na ay patuloy pa rin akong kumakain, ito kasi ang gusto ng aking anak ngayong gabi.

“Kinakabahan din ako para sa’yo, Callie. Base sa mga kwento mo, parang may kutob na rin akong may alam siya,” sabi niya habang maingat na kinukutkot ang kanyang kuko.

Magkaibigan na kami mula pa noong senior high school, at sabay kaming nagtungo rito sa Cebu upang maghanap ng trabaho pagkatapos naming makapagtapos ng college. Matagal na kaming magkasama tila magkadikit na nga ang aming mga buhay.

“Sasamahan pa niya ako bukas sa aking check‑up. Bukas ko rin malalaman ang gender ng aking anak. Bakit pa kaya siya sasama? Hindi ba’t nakapagtataka ang biglaang pagbabago ng kanyang pakikitungo niya sa akin?” tanong ko habang isinusubo ang isang hiwa ng mangga.

Tumango siya, at tila nahihirapan pa sa paglilinis ng kanyang mga kuko.

“Totoo nga. Pero… hindi ba’t maganda iyon? Parang tinatanggap na niyang siya ang ama ng anak mo. Swerte mo naman, Callie. Ang magiging anak mo ay magiging tagapagmana, panganay pa naman. Alam mo naman kung gaano kayaman at makapangyarihan si Sir Julian,” wika niya.

Napabuntong‑hininga ako nang malalim. Wala naman akong pakialam sa kanyang kayamanan. Kung pera at yaman lang ang habol ko, matagal ko nang inamin sa kanya ang totoo.

“May kasintahan siya, Monica. Ayokong makasira ng relasyon at makasakit ng ibang tao,” malungkot kong sagot. Sa anumang anggulo ko tignan, alam kong may pagkukulang at pagkakamali rin ang aking ginawa.

“Sa susunod kasi, siguraduhin ninyong gumamit ng proteksyon. Mayaman naman si Sir Julian, pero bakit hindi man lang makabili ng condom?” Tinuro niya ako. “At ikaw naman! Bakit mo hinayaang sa loob iputok?”

“Sabi mo kasi masarap kapag sa loob pinuputok,”

Humalakhak ito. Sa aming dalawa si Monica ang mas maraming karanasan pagdating sa mga lalaki. Siya ang totoong mahilig sa one night stand. Paiba-iba siya ng lalaki. Tambay 'to palagi sa mga bar.

Kinabukasan, inaasahan kong babawiin ni Sir Julian ang kanyang sinabi. Ngunit lumipas ang maghapon at hindi man lang nagbago ang desisyon niya. Isang sasakyan lamang ang ginamit namin patungo sa clinic.

Hindi ko namalayang nakatulog na pala ako sa gitna ng biyahe. Nagising na lamang ako nang maramdaman ang mahinang pagyugyog sa aking balikat.

Dahan‑dahan kong iminulat ang aking mga mata at tumingin sa labas ng bintana. Kumunot ang aking noo hindi ito ang klinika na sinabi ko sa kanya. Hindi naman ako nakalimot na sabihin ang tamang address ng clinic. Kaya bakit kami nandito?

“We’re here,” anunsyo niya.

“Ibang clinic po ito, Sir,” pagtatama ko.

“From now on, this is where you get checked.” mariin niyang utos.

“Dito? Napakamahal po dito, Sir. Doon na lang po sa dati kong pinupuntahan mas mura at maayos naman doon,” pagtutol ko.

“What? Victoriaux blood has no place in a low-cost clinic.” seryoso niyang wika.

“Ha?” tila nabingi ako sa aking narinig.

Akala ko ay nagkakamali lamang ako ng dinig, ngunit nang tumingin ako sa kanyang mga mata malamig, matalim, at puno ng katiyakan doon ko napagtanto na hindi siya nagbibiro. Tang ina. Alam niya... Alam niya ang tungkol sa anak ko.

“Did you honestly believe I wouldn’t know? You are carrying my child, Callie. You are carrying the Victoriaux heir.”

Nanigas ako sa aking kinauupuan. Paano niya nalaman?

Bago pa man ako makapagsalita ay binuksan niya ang pinto ng sasakyan at naunang bumaba sa akin.

Pagkatapos ay binuksan niya rin ang pinto sa aking tabi, at inilahad ang kanyang kamay.

“Let’s go. We have much to talk about once this is done.”