CHAPTER 5

CHAPTER 5

“Sir, I will just remind you that you have a meeting with the investors later at 2 pm,” paalala ko sa kanya.

Limang buwan na ang aking tiyan, kapag nagsusuot ako ng mga pencil skirt ay halata na ang umbok ng aking tiyan. Kaya ang ginagawa ko palagi ay nagsusuot ako ng dress na maluwag sa aking katawan. Pinipili ko ring magsuot ng kulay itim upang mas lalong matakpan ang aking tiyan.

Hindi ko pa rin nasasabi sa aking mga magulang ang tungkol dito. Kapag nag-uusap kami sa isang video call ay mukha ko na lang ang aking pinapakita sa kanila. Napansin nga nila na medyo nagkaroon ako ng laman ngayon. Ganado akong kumain ngayong buntis ako. Kung ano-ano na lang ang aking cravings, na kahit madaling araw ay naghahanap pa ako ng pagkain. Dahil doon ay nadagdagan ang aking timbang.

“When is your next check-up?” tanong niya sa akin. Mula sa kanyang laptop ay umangat ang tingin niya sa akin.

Nang malaman niyang buntis ako ay napansin ko ang pagbabago ng pakikitungo sa akin ni Sir Julian. Sa tuwing nasa cafe ang meeting namin ay hindi na matcha ang madalas niyang order. Sa tuwing nakakatulog ako sa aking trabaho ay hindi niya rin ako sinisita o ginigising tulad ng dati. Sa tuwing pananghalian ay may binibigay din siyang pagkain para sa akin.

Guni-guni ko lang ba ito. Kinakabahan na nga ako, baka may alam siya? May hinala na ba siya? Baka naaalala niya ang nangyari sa aming dalawa nung gabing iyon. Pero imposible naman. Ilang beses ko na siyang nakakasamang uminom, kapag lasing na lasing siya ay wala na itong maalala kinabukasan.

“Bukas po, Sir. Nakapagpaalam na po ako sa inyo nung nakaraang linggo. Wala naman po kayong meeting bukas,” sagot ko. Nakaramdam ako ng hiya nang tingnan niya ang aking tiyan. Matagal siyang tumitig doon bago inangat ang tingin sa aking mukha.

“I'll come with you,”

Tama ba ang aking narinig? Sasamahan niya ako bukas?

“Sir? Sasamahan niyo po ako? Bakit po?” nagtatakang tanong ko. Halos hindi ako makapaniwala sa aking narinig. Bakit niya naman naisipang sumama sa aking check-up bukas? Nakakapagtaka...

Bumilis ang tibok ng aking puso na tila ba gustong kumawala sa aking dibdib. Huwag naman sana... Huwag sana siyang maghinala na siya ang ama ng batang dinadala ko.

“Yes, you heard it right. Go back to your work, no more questions,” aniya, at muling ibinaling ang kanyang atensyon sa kanyang laptop.

Nanatili pa rin akong nakatayo sa aking pwesto, tila hindi maproseso nang maayos ng aking isipan ang kanyang sinabi. Bakit niya ba naisipang sumama? Bukas ay ang ikalawang check-up ko na, at noong una ay hindi naman niya ito inalok o inisip na samahan ako. Kaya labis na nakapagtataka na ngayon ay bigla niyang nais na makasama ako. Shit. Nagdududa na talaga ako kung may alam ba si Sir Julian.

Nang maghanda na kaming lumabas ng opisina para pumunta sa meeting ay biglang bumukas ang pinto. Doon ay bumungad sa amin si Ma'am Sophia.

“Good afternoon, Ma'am,” magalang na bati ko. Tumayo ako at bahagyang yumuko. Ang bawat hakbang niya ay sinasabayan ng tunog ng kanyang heels sa tuwing tumatama ito sa sahig. Nakasuot ito ng magarang kasuotan na kulay pula. Nakatupi sa balikat ang disenyo ng kanyang pang-itaas. Kasingkulay din nito ang kanyang suot na makintab na mataas na sapatos. Nakadagdag pa sa kanyang itsura ang malalaking hikaw niya.

“Hi, babe! Surprise!” masigla niyang sigaw habang mabilis na lumalapit sa pwesto ni Sir Julian.

Agad akong napayuko habang unti-unting bumibigat ang aking dibdib. Ito ang relasyon na mawawasak ko kapag lumabas ang katotohanan tungkol sa batang dinadala ko.

Iniwas ko ang aking tingin, tila may mabigat na bagay na dumagan sa dibdib ko. Hindi ko kayang tumingin sa kanila. Mas lalo akong nasaktan para sa aking anak. Dahil kahit kailan ay hindi ko maibibigay sa kanya ang buong pamilya.

“What are you doing here? I have a meeting. Paalis na nga kami ni Callie,” mariin niyang sabi.

Dahan‑dahan kong dinampot ang aking laptop at niyakap ito sa aking dibdib. Ang meeting ay gaganapin lang din naman dito sa kumpanya. Naisip ko na mas mainam na mauna na ako upang ipaalam sa mga taong nandoon na may inaasikaso pa si Sir Julian.

“Mauna na po ako sa inyo, Sir. Sasabihan ko na lang po sila,“ magalang na sabi ko.

“No, we'll come together,“ mariin at may diin na sabi niya. Binaling niya ang pansin kay Ma'am Sophia. “You wait here,” utos niya.

Naunang lumabas si Sir Julian, kaya nagmadali akong sumunod sa kanya. Tinakbo ko ang distansya sa pagitan namin. Ang bilis naman niyang maglakad! Nang tuluyan kaming magpantay, bahagya na akong hinihingal. Shit. Buntis nga pala ako. Bakit ba ako tumakbo? Maglakad nga, kahit malapit lang, hinihingal na ako. Tapos tumakbo pa ako? Minsan talaga ang tanga ko rin.

“Why did you fucking run, Callie? You are pregnant!”

Nanlaki ang aking mga mata sa gulat nang maramdaman ko ang mainit niyang palad na biglang dumampi at humawak sa aking tiyan.