LOGINเมื่อมาถึงโรงเรียนอนุบาล มัทนาก็รีบสาวเท้าตรงดิ่งเข้าไปยังห้องพักของเด็กอนุบาลด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่มราวกับไฟลน ทันทีที่บานประตูเปิดออก ภาพลูกชายตัวน้อยที่นั่งรออยู่ก็ทำให้คนเป็นแม่แทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
"แม่ครับ.." เสียงเล็ก ๆ ออดอ้อนสั่นเครือดังขึ้นทันทีที่เห็นหน้ามารดา
"น้องคินน์! เป็นยังไงบ้างลูกปวดหัวไหมครับ"
หญิงสาวตรงดิ่งเข้าไปทรุดตัวลงโอบกอดร่างป้อมของลูกชายไว้แนบอกด้วยความห่วงใยสุดแสน สัมผัสจากผิวกายที่ร้อนรุ่มของลูกทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวด
"คุณครูบอกว่าน้องคินน์ไม่สบายครับแม่" เด็กน้อยซบหน้าลงกับอกอุ่น พึมพำบอกด้วยความซื่อบริสุทธิ์ตามประสาเด็ก
"ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนบ่อยค่ะคุณแม่ เด็ก ๆ ในห้องเริ่มทยอยป่วยติดไข้หวัดลามกันมาสองสามคนแล้วค่ะ" คุณครูประจำชั้นเอ่ยอธิบายด้วยสีหน้าเห็นใจ
"ขอบคุณมากนะคะคุณครูที่ช่วยดูแลน้องคินน์ให้ ถ้างั้นมัทขอพาน้องคินน์ไปหาหมอก่อนนะคะ"
มัทนากล่าวขอบคุณครูประจำชั้น ขยับตัวจะอุ้มลูกชายขึ้นแนบอก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ออกแรง ร่างสูงของธันวาที่เดินตามหลังมาติด ๆ ก็ก้าวเข้ามาแทรกช้อนตัวอุ้มเด็กชายตัวน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนกว้างแทนอย่างแผ่วเบา
"ผมอุ้มแกเองครับมัท เดี๋ยวผมพาไปหาหมอที่คลินิก แล้วจะพากลับไปส่งให้ถึงบ้านเลย"
"ขอบคุณมากนะคะธันวา" มัทนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื้นตัน ยอมเดินตามแรงนำของผู้ชายแสนดีออกไป
หลังจากพาหนูน้อยคินน์ไปพบแพทย์ที่คลินิกไม่ไกลจากโรงเรียนและรับยาเรียบร้อยแล้ว ธันวาก็ทำหน้าที่ขับรถมาส่งสองแม่ลูกจนถึงบ้านจัดสรรหลังย่อม
มัทนาประคองลูกชายที่ตอนนี้นอนหลับปุ๋ยไปแล้วด้วยพิษไข้ลงบนเตียงนอนอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเดินเลี่ยงกลับออกมาส่งธันวาที่ห้องโถงด้านนอก
"คืนนี้ให้ผมนอนค้างที่นี่เพื่อช่วยดูแลน้องคินน์ดีกว่าไหมครับมัท" ธันวาเอ่ยเสนอด้วยน้ำเสียงและแววตาที่เป็นห่วงอย่างจริงจัง
"อย่าเลยค่ะ มันดูไม่ค่อยเหมาะสม" มัทนารีบปฏิเสธด้วยความเกรงใจ "ถ้าน้องคินน์เป็นอะไรขึ้นมากลางดึก หรือไข้กลับมาสูงอีก เดี๋ยวฉันโทรเรียกรถโรงพยาบาลเองได้ค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ"
"ถ้ามีอะไรด่วน มัทโทรหาผมได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยนะครับ"
"ขอบคุณอีกครั้งนะคะธันวา"
มัทนาส่งยิ้มบางเบาปนซาบซึ้งใจ มองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เดินออกไป ตลอดเวลากว่าสามปีที่ผ่านมา ธันวาคอยก้าวเข้ามาดูแลเธอและลูกน้อยในทุก ๆ เรื่องราวเหมือนกับเป็นคนในครอบครัว ทั้งที่พ่อแท้ ๆ ของแก ไม่เคยรับรู้ด้วยซ้ำว่ามีอีกหนึ่งชีวิตอยู่บนโลกใบนี้
เมื่อธันวาเดินพ้นประตูไป มัทนาที่กำลังจมอยู่กับความคิดก็เริ่มไม่แน่ใจว่าเมื่อครู่อีกฝ่ายได้ช่วยปิดรั้วบ้านให้เธอสนิทดีหรือเปล่า ด้วยความกังวลหญิงสาวจึงตัดสินใจเดินออกมาดู
เพียงแค่ก้าวพ้นประตูบ้านมาได้ไม่กี่ก้าว ร่างบางก็ต้องแข็งทื่อเป็นหิน หัวใจร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อสายตาประสานเข้ากับร่างสูงใหญ่ของใครบางคน
"คุณ?.." มัทนาอุทานเสียงแผ่ว ใบหน้าหวานซีดเผือดราวกับเลือดในกายถูกสูบออกไปจนหมด ผู้ชายที่คุ้นตาคนนั้นกำลังยืนตระหง่านอยู่ภายในอาณาเขตรั้วบ้านของเธอ
เขารู้จักที่นี่ได้ยังไง? แล้วเขาเข้ามาทำไม!?
"หึ.. ตั้งแต่เลิกกับฉันมา ดูความเป็นอยู่ของเธอจะไม่ค่อยดีเท่าไรเลยนะมัทนา"
น้ำเสียงทุ้มต่ำแสนเย็นชาเอ่ยขึ้น คีรินจ้องมองใบหน้าของอดีตภรรยาเขม็ง สายตาคมกวาดมองสภาพบ้านจัดสรรหลังย่อมตรงหน้าด้วยแววตาหยามเหยียด
"คุณเข้ามาได้ยังไง! ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ นี่มันเขตส่วนบุคคล!" มัทนาพยายามรวบรวมความกล้าไล่เขา แต่น้ำเสียงกลับสั่นเครือจนแทบปิดไม่มิด
"รั้วบ้านคุณไม่ได้ปิด" คีรินตอบเรียบ ๆ พร้อมก้าวเท้าขยับเข้าหาประชิดร่างบางช้า ๆ อย่างคุกคาม
"แต่นี่มันบ้านของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามา!"
"ทำไมเหรอ.. กลัวผมมารู้เรื่องอะไรเข้าหรือไง?"
คำพูดแฝงเลศนัยของเขาทำให้อกข้างซ้ายของมัทนากระตุกวูบอย่างรุนแรง ความหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย นัยน์ตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความหวาดระแวงอย่างที่สุด
ที่เขาพูดมาหมายความว่ายังไง? อย่าบอกนะว่าเขารู้เรื่องน้องคินน์แล้ว!?
"คุณหมายความว่ายังไง" หญิงสาวเค้นเสียงถามกลับ ใจสั่นระรัวจนแทบยืนไม่อยู่
"หึ! ตอนที่เซ็นใบหย่า เธอยอมใจกล้าไม่ขอรับเงินสินสมรสของฉันเลยสักบาทเดียว ที่แท้.. ก็เพราะมีคนรออ้าแขนรับอยู่แล้วใช่ไหม!"
"คุณคีริน!"
มัทนาตวาดลั่นด้วยความโกรธและเสียใจที่โดนดูถูกสาดโคลนอย่างไร้เกียรติ ทั้งที่เธอยอมเดินออกมาตัวเปล่าเพื่อคืนอิสระให้เขา แต่เขากลับตามมาตราหน้าเธอด้วยถ้อยคำสกปรกแบบนี้
"ออกไปจากบ้านของฉันนะ!"
"ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันเลี้ยงดูเธอแบบไหนเหรอ" คีรินเหยียดรอยยิ้มหยัน ก่อนจะพูดประโยคที่เขาคิดอยู่ในใจ "ถึงปล่อยให้เมียเก็บอย่างเธอมาอยู่ในที่แคบ ๆ เท่ารูหนูแบบนี้"
"ผู้ชายคนไหน?"
"ยังจะมาทำไขสือ!" คีรินสาวเท้าเข้าประชิดตัวร่างบางจนได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่แสนคุ้นเคย มือหนาเอื้อมไปบีบต้นแขนเรียวแน่นจนหญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ
"โอ๊ย ปล่อยนะคุณคีริน!"
CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง Ep.163"ให้ฉันเข้าไปจัดการแม่นี่ให้ไหม" เมษาถลกแขนเสื้อขึ้นเตรียมพร้อมจะเข้าไปเอาเรื่อง"ช่างมันเถอะ ที่เขาพูดมามันก็เรื่องจริงนี่นา""อ้าว คินน์จะไปไหนคะ" น้ำหวานหันกลับมาอีกที ก็เห็นคินน์เดินหนีออกไปจากตรงนั้นเสียแล้ว "คินน์คะ รอด้วยสิ!""ฉันล่ะหมั่นไส้แม่นี่จริงๆ เลย คินน์คะ คินน์ขา... แหวะ!" เมษาเบ้ปากมองตามอย่างหมั่นไส้สุดขีดตกค่ำคืนนั้น นักศึกษาทุกคนมารวมตัวกันล้อมวงปิ้งย่างบาร์บีคิวและรับประทานอาหารร่วมกันท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสนุกสนาน"มีใครเล่นกีตาร์เป็นบ้างไหม" เพื่อนคนหนึ่งตะโกนถามขึ้น เมื่อเห็นทางลานมีกีตาร์โปร่งวางเตรียมไว้ให้"ฉันก็พอดีดได้นะ แต่ไม่เอาดีกว่า กลัวขายหน้า""คินน์ไง! ส่วนมากคนหล่อๆ มักจะเล่นดนตรีพวกนี้เป็นกันทั้งนั้น" เพื่อนหลายคนต่างพากันหันไปส่งเสียงเชียร์ให้คินน์โชว์ฝีมือใบหม่อนหันไปมองด้วยสีหน้าบึ้งตึง เธอไม่อยากให้เขาโชว์ความสามารถพิเศษนี้ออกมาเลยสักนิด แค่เขาเดินเฉยๆ สาวๆ ก็กรี๊ดกร๊าดกันแทบสลบอยู่แล้ว ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าคินน์ทั้งเล่นกีตาร์เก่งและร้องเพลงเพราะขนาดไหน และนั่นก็เป็นอีกหนึ่งเส
CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง Ep.162ส่วนเพื่อนสาวตัวแสบทั้งสองคนของเธอน่ะเหรอ... ตอนนี้พากันถอยฉากไปยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่ง แล้วก็หันไปกระซิบกระซาบหัวเราะคิกคักกันยกใหญ่เลยทีเดียว!"ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ก็เพิ่งเคยมากางเต็นท์ครั้งแรกนี่นา""มัวแต่เถียงอยู่นั่นแหละ ส่งเสานั่นมา" คินน์ชี้มือไปยังโครงเสาท่อนยาวใบหม่อนรีบหยิบส่งให้เขาทันที เพียงไม่นานนัก ชายหนุ่มก็ประกอบโครงร่างจนตั้งเป็นรูปเต็นท์ได้อย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะลงมือตอกสมอบกยึดมุมทั้งสี่ด้านจนแน่นหนา"นายเก่งแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย" ใบหม่อนยืนกอดอกมองเพลินอย่างอดทึ่งไม่ได้"ฉันไม่ได้เก่งหรอก แค่เธอไม่ฉลาดเองต่างหาก""ไอ้บ้าคินน์! นี่นายหาว่าฉันโง่เหรอ!" หญิงสาวเท้าสะเอวตะคอกใส่เขาเสียงดัง จนเพื่อนนักศึกษาที่กำลังง่วนอยู่กับการกางเต็นท์ต่างพากันหันมามองเป็นตาเดียว ใบหม่อนอับอายจนหน้าแดงก่ำ รีบมุดตัวหนีเข้าไปหลบอยู่ในเต็นท์ที่เขาเพิ่งกางเสร็จหมาดๆจังหวะนั้น คินน์ก็โน้มตัวมุดตามเข้ามาดูด้วย "ไม่เก่งจริงนี่หว่า"เขากำลังจะถอยตัวกลับออกไป แต่กลับถูกมือเล็กคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อไว้แน่นเสียก่อน ร่างสูงจึงเสียหลักล้มคว่ำคะมำเข้ามาใน
CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง Ep.161บ้าไปแล้ว นี่เราหลับไปตั้งแต่เมื่อไร แถมยังเผลอไปซบไหล่ไอ้บ้านี่อีก โอ๊ย แล้วเขาจะหาว่าเราฉวยโอกาสไหมเนี่ย!ใบหม่อนรีบขยับตัวเด้งขึ้นมานั่งหลังตรง ก่อนจะหันไปเอ่ยขอโทษคนข้างกายที่เผลอหลับซบไหล่เขาไปเสียนาน"เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ""ฉันบอกว่าฉันขอโทษ""เหมือนโดนตบหัวแล้วมาลูบหลังยังไงก็ไม่รู้" ชายหนุ่มทำทีเป็นยกมือขึ้นบีบนวดไหล่ตัวเองราวกับมันปวดเมื่อยเสียเต็มประดา"ก็ฉันหลับอยู่ แล้วทำไมนายถึงไม่จับศีรษะฉันพิงกลับมาทางนี้ล่ะ""ขืนฉันทำแบบนั้น เธอก็คงหาเรื่องมาด่าฉันใหม่อีกล่ะสิ ช่างมันเถอะ ถือว่าทำบุญ"ไอ้บ้านี่กำลังหลอกด่าเราอยู่หรือเปล่าเนี่ย... แต่ก็ช่างเถอะ ไหล่เขามันไม่ได้สึกหรออะไรเยอะเสียหน่อยนี่นาคินน์เลือกสถานที่ตั้งแคมป์แถวเขาใหญ่เพื่อจะได้ไม่ต้องเดินทางไกลถึงภาคเหนือ ไม่นานนักรถทัวร์ก็แล่นเข้ามาในเขตสวนดอกไม้ที่กำลังบานสะพรั่งอวดสีสันสวยงาม นักศึกษาทุกคนต่างพากันชะเง้อมองทิวทัศน์รอบข้างอย่างตื่นตาตื่นใจสถานที่สวยงามขนาดนี้ก็เหมาจองได้ด้วยเหรอ เหมาทั้งหมดเลยงั้นเหรอ... เพราะตั้งแต่ขับรถเลี้ยวเข้ามาจนถึงด้านใน ก็ไม่เห็นวี่แววของนักท่
CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง Ep.160และแล้ววันหยุดยาวที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง เช้าวันเดินทาง นักศึกษาทั้งหมดมารวมตัวกันที่บริเวณหน้ามหาวิทยาลัยตามเวลานัดหมายวันนี้มีรถทัวร์ VIP คันหรูระดับเฟิร์สต์คลาสจอดรอรับถึงสองคันเต็มๆ สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก เพราะหากรวบรวมเงินเช่ากันเองคงได้แค่รถทัวร์ธรรมดาทั่วไป พอได้ก้าวขึ้นไปบนรถก็พบสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ทั้งเบาะนวดไฟฟ้าและเครื่องเสียงชุดใหญ่"ดีชะมัดเลย ไปออกแคมป์รอบนี้แทบไม่ต้องเตรียมอะไรไปเลย" บรรดาเพื่อนๆ พูดคุยกันอย่างตื่นเต้น เพราะแม้กระทั่งเต็นท์และอุปกรณ์ทั้งหมด ทางลานกางเต็นท์ก็จัดเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว"จอดส่งตรงนี้แหละค่ะลุง" ใบหม่อนมองเห็นเพื่อนๆ กำลังทยอยเดินขึ้นรถทัวร์อยู่ไกลๆ วันนี้เธอให้คนขับรถที่บ้านมาส่ง"ทำไมไม่ให้ผมขับเข้าไปจอดใกล้ๆ รถทัวร์เลยล่ะครับคุณหนู เดินแบกกระเป๋าไปตั้งไกล""ไม่ได้หรอกค่ะลุง" เมื่อก้าวลงจากรถหรู เธอก็หันซ้ายแลขวาอย่างระแวดระวังเพราะกลัวใครจะมาเห็นเข้า ก่อนจะรีบเดินอ้อมไปเปิดท้ายรถหยิบกระเป๋าเดินทางออกมาดูทำตัวเข้า เหมือนขโมยไม่มีผิด กลัวใครรู้ฐานะตัวเองนักหรือไง... คิ
CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง Ep.159"ข่าวดีอะไรของมึงวะ" ไตรตั้นหันไปถาม"ก็ข่าวดีที่น้องใบหม่อนตัดสินใจไปทริปนี้ด้วยไง เพิ่งจะเพิ่มรายชื่อเข้ามาเมื่อกี้นี้เอง!"สิ้นคำบอกเล่าของอาเธอร์ ท่ามกลางเสียงถกเถียงของเพื่อนๆ ที่กำลังมืดแปดด้านเพราะโทรติดต่อบริษัทรถทัวร์มาหลายที่แต่ก็เต็มหมดทุกเจ้า จู่ๆ คินน์ก็เอ่ยแทรกขึ้นมาเสียงเรียบว่า เดี๋ยวเรื่องรถเขาจะเป็นคนจัดการให้เอง"เย้!" เพื่อนร่วมห้องต่างพากันส่งเสียงเฮลั่นด้วยความดีใจ น้ำหวานทำท่าจะวิ่งปรี่เข้ามาซบแขนเขาด้วยความตื่นเต้น แต่พอเหลือบไปเห็นสายตาเย็นชาของคินน์ที่ตวัดมองมา เธอจึงจำต้องชะงักฝีเท้าและเว้นระยะห่างเอาไว้"เรื่องรถเราตัดปัญหาไปได้แล้ว แต่เรื่องสถานที่นี่สิ... ทีแรกตั้งใจว่าจะไปกันแค่ห้องเอ แต่ตอนนี้มีห้องบีพ่วงไปด้วย เกรงว่าลานกางเต็นท์จะไม่พอน่ะสิ ยิ่งเป็นช่วงวันหยุดยาวแบบนี้ ต้องมีนักท่องเที่ยวกลุ่มอื่นไปพักกันเยอะแน่เลย""ถ้างั้นพวกเราก็ตัดห้องบีออกไปสิคะ" น้ำหวานรีบเสนอความเห็น เพราะเธอไม่อยากให้ห้องนั้นร่วมทริปไปด้วยอยู่แล้ว โดยเฉพาะยัยใบหม่อนที่ดูท่าทางจะสนิทสนมกับคินน์เกินหน้าเกินตา"เรื่องสถานที่ก็ไม่เป็นไร เ
CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง Ep.158นี่เขาจะไปร่วมกิจกรรมกับห้องเอเหรอ... ใบหม่อนได้แต่แอบถอนหายใจออกมาเบาๆ พอเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว เธอคงไม่สามารถตามติดอยู่ข้างกายเขาแบบนี้ไปได้ตลอดชีวิต เมื่อเขาเติบโตเป็นหนุ่มเต็มวัยก็ย่อมมีเส้นทางที่ตัวเองต้องเดิน ส่วนเธอก็เป็นเพียงแค่เพื่อนเล่นในวัยเด็ก... เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่แอบหลงรักเขาข้างเดียว ผู้ชายที่เพียบพร้อมและหล่อเหลาขนาดนั้น ย่อมมีผู้หญิงมากมายเข้ามาชอบพอเป็นธรรมดา ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวเสียหน่อย"เย้! น้ำหวานคิดไว้แล้วว่าคินน์ต้องไปแน่ๆ เดี๋ยวน้ำหวานรีบไปบอกข่าวดีนี้กับเพื่อนๆ ในห้องก่อนนะคะ" น้ำหวานดีใจจนเผลอกระโดดเข้าไปเกาะแขนของเขา คินน์ก้มมองต่ำลงไปยังมือที่เกาะกุมอยู่ ก่อนจะรีบขยับตัวถอยห่างออกมาทันทีเพื่อเว้นระยะห่างน้ำหวานจากที่กำลังยิ้มแย้มเบิกบานอยู่เมื่อครู่ถึงกับหน้าเจื่อนลงทันตา"ขอโทษนะคะ พอดีน้ำหวานดีใจเกินไปหน่อย""ครั้งนี้ไม่เป็นไร แต่อย่าให้มีครั้งต่อไปอีก" พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินตามทางที่ใบหม่อนเพิ่งเดินแยกออกไปเมื่อสักครู่"ไอ้หมอนี่มันเป็นใครกันแน่วะ กล้าปฏิเสธสาวสวยอย่างน้ำหวานได้ลงคอ" เพื่อนผู้ชายในห้องเอที่เด
แล้วเราต้องเริ่มต้นจัดการชีวิตยังไงก่อนดีเนี่ย...มัทนาได้แต่คิดอย่างว้าวุ่นใจอยู่ภายในห้องนอน เธอยังไม่ทันได้จัดระเบียบชีวิตหรือเตรียมความพร้อมอะไรเลยแม้แต่น้อย เพราะในตอนแรกเข้าใจว่าจะเริ่มงานในสัปดาห์หน้า ซึ่งคิดว่ายังมีเวลาเหลือให้เตรียมตัวอีกตั้งสองสามวัน แต่คำสั่งด่วนที่ให้ไปรายงานตัววันพรุ่
"แม่ครับ.."เสียงเล็ก ๆ ที่ดังขึ้นพร้อมแรงสะกิดเบา ๆ ที่ต้นแขน ดึงสติของมัทนาให้หลุดออกจากภวังค์ความคิดอันแสนขมขื่น"มีอะไรครับคนเก่ง" หญิงสาวก้มลงถามลูกชายตัวน้อยในอ้อมแขน"ถึงบ้านแล้วครับแม่"มัทนาเงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกหน้ารถ ทัศนียภาพเบื้องหน้าคือบ้านจัดสรรหลังย่อม ร่มรื่นซึ่งเป็นที่พักพิง
จังหวะนั้น สายตาของมัทนาก็ประสานเข้ากับดวงตาคมเข้มคู่หนึ่งที่กำลังมองตรงมาพอดี "ฉันว่าเรากลับกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวฉันจะแจ้งกับอาจารย์ในไลน์กลุ่มว่าไม่สะดวกอยู่ต่อ" มัทนาเอ่ยเสียงสั่น เธอไม่สามารถนั่งร่วมโต๊ะอาหารกับเขาได้อีกต่อไปแล้ว ในใจมีแต่ความหวาดกลัว กลัวเหลือเกินว่าความลับเรื่องลูกชายจะถูกเปิ
มัทนาคิดว่าตัวเองตาฝาดไป.. แต่ต่อให้เธอจะกระพริบตาซ้ำ ๆ อีกกี่ครั้ง ภาพตรงหน้าก็ยังคงไม่เปลี่ยนไป ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงนั้นยังคงเป็นคนเดิม คีริน.. อดีตสามีที่อันตรธานหายไปจากชีวิตของเธอนานกว่าสามปี ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างรุนแรงจนตั้งตัวไม่ทัน ตอนที่เห็นเขายืนอยู่ไม่ไกลนั







