Kabanata 005

Adrian's POV

I was instantly drawn to the woman sitting on the stool.

Her eyes were incredibly expressive, and her lips caught my attention the moment I saw her. Hindi ko na napigilang tumitig. May kakaiba sa kanya. ’yung aura niya at ’yung kilos niya na parang hindi siya tulad ng iba.

I couldn’t quite explain it, but something about her drew me in. And I didn’t want to look away.

Tahimik kong kinuha ang Clase Azul Ultra, isang bote ng tequila na nagkakahalaga ng halos dalawang daang libo nang magrequest pa siya ng inumin. I poured her a glass, no words, just a silent invitation. Napahanga ako nang ininom niya iyon nang diretso. Walang alinlangan na parang sanay sa ganitong klaseng uri ng alak.

D*mn it! She just got even more interesting.

"Ang tapang at ang lakas ng loob ng babaeng 'to," ngising usal ko sa isip.

Napaawang ang labi ko nang maubos niya hanggang sa huling patak ang laman ng pinakamahal naming tequila. She had no idea she just downed a glass of Clase Azul Ultra, a limited edition bottle worth almost two hundred thousand pesos.

"Miss, lasing ka na. Tama na 'yan. At baka wala kang pambayad sa limited edition na tequila namin," sabi ko. Nakayuko na ang ulo niya sa mesa.

Pag-angat niya ng tingin sa ’kin, napakunot noo siya.

"Sinong lasing? Ako ba?" tanong niya habang itinuturo ang sarili.

Napataas ang sulok ng labi ko. Namumula na ang mukha niya dahil sa tama ng alak. And yet, she looked even more attractive to me.

"Hindi mo ba alam kung magkano ’yung ininom mo?" tanong ko habang pinagmamasdan siyang tila unti-unti nang tinatamaan.

Umiling siya. "Magkano ba?"

"Two hundred forty-six thousand pesos," sagot ko nang diretso.

Biglang namutla ang mukha niya. Kahit anong pilit niyang itago ang gulat, halata pa rin sa mga mata niya.

"Miss, may pambayad ka ba?" tanong ko pa nang hindi siya agad nakapagsalita.

Hindi siya sumagot. Parang natuyo ang lalamunan niya sa kaba.

I leaned back, eyes still fixed on her. "Kung wala... I can offer you a deal."

Dahan-dahan siyang napatingin sa akin. Hindi siya nagsalita, pero alam kong interesado siyang marinig kung anong kapalit.

"I'll pay for your drink," I said, my voice low and calm. "All of it. But in return..." Nagpause ako. Tumama ang tingin ko sa labi niyang bahagyang nakabuka. "Spend the night with me."

Nanatili siyang tahimik. She didn’t move. Didn’t breathe. Nakita ko ang bahagyang pag-angat ng kanyang dibdib, deep breath. Shocked, scared, or maybe tempted? Hindi ko alam. Pero hindi rin siya agad tumanggi.

"I don’t force," dagdag ko na mas malumanay ngayon ang tono. "You can walk away. But if you stay... we both get what we want."

Tahimik pa rin siya. Halatang naguguluhan at nag-iisip.

"Pero kung wala ka talagang pambayad, Miss. Alam mo namang may kaso ’yan. Theft or fraud. Depende sa mood ng abogado ng bar. Puwede rin namang umpisahan mo nang maghugas ng mga plato sa bar. Sasabihin ko sa amo ko na magsisimula ka ng magtrabaho dahil sa wala kang pambayad sa ininom mo. And trust me, sa presinto hindi ka bibigyan ng tequila. Mas masahol pa." Nakangisi kong sabi sa malamig na tono ng boses.

Natahimik siya sa loob ng ilang segundo. Kita ko ang pagpikit-pikit ng kanyang mga mata. Parang nilulunok ang lahat ng pride at pagdududa.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang tumingin sa akin nang diretso sa mga mata ko.

"O-Oo," mahina pero malinaw ang sagot niya. "B-Babayaran mo ’yung ininom ko... kapalit ’no’n."

Sumeryoso ang tingin ko sa babae at dahan-dahang sumilay ang malawak na ngiti. At tumango-tango ng mabagal.

Alam kong napipilitan siya, pero wala na siyang ibang pagpipilian. Hindi ko rin palalagpasin ang ginawa niya. It's against my rules. At walang sinisino ang mga patakaran ko. Babae, lalaki, lasing o hindi. You break it, you pay for it.

Walang pabor. Wala akong pakialam sa palusot, kahit pa gusto ko siya.

"Good choice," sabi ko bago ako lumabas mula sa counter at lumapit sa kanya.

Sa paglapit ko, agad kong hinawakan ang pulsuhan niya. Ramdam kong nanginginig ang kamay niya, pero hindi ko siya binitiwan. She made a choice. Now, she’ll have to live with it.

"Let's go," utos ko. Wala siyang reklamo, tumayo lang siya habang hawak ko pa rin ang kamay niya, hinila ko siya papunta sa madilim na bahagi ng bar.

May nasalubong kaming waiter na mukhang magsasalita, pero bahagya ko lang tinaasan ng kamay. Nakuha agad niya ang ibig kong sabihin. Tumigil siya at umiwas ng tingin habang dumaan kami.

She doesn’t need to know who I am. Not yet.