Mag-log inNILAPITAN ako ni Mommy. Hinawakan ako sa balikat. "Son, let's go home..." aya niyang sabi. Hindi ako agad kumilos. Nakatayo lang ako sa harap ng altar, suot ang barong, habang nakatitig sa pintuan ng simbahan. Umaasang anumang oras, bubukas iyon at papasok si Elisa… suot ang puting bestida, dala ang pangakong ako pa rin ang pinili niya. "Mom… sandali lang," mahina kong sabi. Tiningnan niya ang relo sa kanyang pulso, halatang kinakabahan na rin. "Calvin, it’s been an hour." Isang oras. Isang oras na pala akong nakatayo rito, paulit-ulit na niloloko ang sarili ko na darating pa siya. Unti-unti nang nag-uusap-usap ang mga bisita. May ilan nang tumatayo, may mga bulungan, may mga matang nakatingin sa akin, punong-puno ng awa. Mas masakit pa ’yon kaysa galit. "She’s not coming…" marahan ngunit siguradong sabi ni Mommy. Parang may bumagsak sa dibdib ko. Napapikit ako, pilit pinipigilan ang panginginig ng labi ko. "Darating siya, Ma," matigas kong sabi, kahit ako mism
NAPATITIG ako kay Elisa. Pigil na pigil ko ang aking paghinga. Gusto kong marinig ang magiging sagot niya kung papayag pa rin siyang magpakasal sa akin. "C-Calvin..." sambit niya sa pangalan ko. "Will you still marry me? Elisa, alam kong nagkamali ako sa'yo. I will not demand you to forgive me that fast. But I want you to marry me. Tatanggapin ko ang lahat ng cold treatment mo sa akin," mahabang litanya ko, hindi ko alam na tumutulo na ang mga luha ko sa mata. "Please..." Napatitig si Elisa sa akin. Tahimik. Walang galaw. Para bang tinitimbang niya ang bawat salitang binitiwan ko. Humugot siya ng malalim na hininga bago marahang umiling. “Calvin…” mahina niyang ulit, pero mas buo na ang boses niya ngayon. “Hindi ganon kadali.” Parang may kumuyom sa dibdib ko. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagalit. Pero mas masakit ‘yon. Yung kalmadong pagtanggi niya. “Alam mo ba kung gaano kasakit ang ginawa mo?” tanong niya, diretsong nakatingin sa mga mata ko. “Araw-araw kong iniisip kung
NAKASANDAL lang ang likod ko sa swivel chair ko at nakalagay ang dalawang palad sa batok ko. Habang nakatingala't nakatingin sa kisame. Tatlong araw na lang at idadaos na ang kasal namin ni Elisa. Hanggang ngayon hindi ko pa rin alam kung ano ang pasya niya. Napatigil ako sa malalim kong pag-iisip nang marinig ang yabag papalapit sa akin. "Hijo, anak..." napaayos ako ng upo nang marinig ko ang boses ni Mommy. "Mom." Tumayo ako at nilapitan ko siya. Saka hinalikan siya sa pisngi. Hinawakan niya ang kamay ka at iginiya paupo sa sopa. “I know how you feel, son…” Napayuko ako at napabuntong-hininga. “Do you really, Mom? Kasi ako… hindi ko na alam kung ano’ng mararamdaman ko.” Mahinahon niya akong tinapik sa kamay. “You love Elisa. Kita naman sa’yo. Pero natatakot ka… na baka hindi ka niya piliin.” Napapikit ako. Parang mas lalong bumigat ang dibdib ko sa narinig ko. “She has every reason not to choose me,” mahinang sagot ko. “I hurt her, Mom. I let Samantha ruin everything. Hina
"CALVIN, ako ang dapat na pakasalan mo! Hindi ang bastardang 'yon!" Mga sigaw ni Samantha. Napailing-iling ako. "Kahit kailan ang lakas talaga ng loob mo. Hindi ka nahihiya sa ginawa mo at pagsisinungaling!" Natigilan si Samantha sa harapan ko, pero mabilis din siyang ngumiti. Yung ngiting halatang pilit at puno ng galit. “Ako?” tumaas ang boses niya. “Ako pa ngayon ang sinisisi mo? Calvin, gising! Ginawa ko lang naman ang dapat gawin!" Humakbang ako palapit sa kanya, hindi na nagpipigil. “Dapat?” mariin kong ulit. “Ang sirain ang relasyon namin ni Elisa? Ang magsinungaling? Ang ipilit ang sarili mo sa buhay ko?” Humigpit ang panga ko. “Wala kang karapatan na tawagin siyang bastarda.” Nanlaki ang mata niya, parang hindi makapaniwala sa narinig. “Talaga? Eh ikaw nga ang nagpaasa sa akin noon, Calvin!” sigaw niya. “Kung hindi ka naging malambot, hindi ako aasa!” Napatawa ako nang walang saya. “Hindi kita minahal, Samantha. Alam mo sa sarili mo 'yon. At malinaw ‘yon m
Calvin’s POV SA susunod na linggo na ang kasal namin ni Elisa. Pero hanggang ngayon… hindi pa rin niya ako napapatawad. Tumigil ako sa harap ng salamin, tinitigan ang sarili ko na parang hindi ko na rin kilala. Ang dami kong nagawang mali. At ngayon, lahat ng ‘yon… ako mismo ang nagbabayad. Huminga ako nang malalim, pero hindi pa rin bumigat ang dibdib ko. Dahil ang mas kinatatakutan ko, hindi lang na hindi matuloy ang kasal. Kundi ‘yung tuluyang mawala sila ni Elisa… at ang anak namin. Kumuyom ang kamao ko. “Hindi puwede,” mahina kong sabi sa sarili. Hindi ko hahayaang mangyari ‘yon. Kahit ilang beses pa niyang iwasan ako o ipagtabuyan. Kahit ilang beses pa niyang sabihing hindi pa siya handa. Hihintayin ko siya. Dahil alam kong mahal pa rin niya ako. Dahan-dahan akong umupo sa gilid ng kama. Sa tabi ko, naroon pa rin ang mga papel ng kasal. Mga detalye na dati, pinaplano namin nang magkasama habang nagtatawanan pa kami. Ngayon, ako na lang ang natitira. Pinikit ko ang mg
"HINDI ko alam kung titigil na si Samantha sa panggugulo sa amin ni Calvin. Ayoko na pati ang anak namin ay madadamay." Nasabi ko. Hinawakan ni Giselle ang kamay ko. "Alam ko ang takot mo, Elisa. Alam ko na hindi ka sigurado sa mga anong puwedeng kayang gawin ni Samantha, laban sayo. Para makuha si Calvin..." Napatingin ako ss kaibigan ko. “Giselle…” mahina kong sabi, parang doon ko inilalabas lahat ng bigat sa dibdib ko. “Hindi ko alam kung hanggang saan siya kayang lumayo.” Huminga siya nang malalim, saka umayos ng upo para mas harapin ako. “Pero hindi ka dapat mabuhay sa takot,” mahinahon niyang sabi. “Lalo na ngayon na buntis ka.” Napayuko ako. “Paano kung hindi siya tumigil?” tanong ko, halos pabulong. “Paano kung pati ako, pati ‘yung baby ko… madamay?” Sandaling tumahimik si Giselle. “Kung gano’n, hindi ka mag-isa," seryoso niyang sagot. Tumingin ako sa kanya. “Hindi ko hahayaang basta-basta ka lang galawin o guluhin,” dagdag niya. “Kung kailangan natin ng lega
I can’t help it. And, I can’t wait any longer. I want to claim her, over and over. The moment we step inside my condo. Pero dahil naisip ko na baka matakot si Giselle ay sinubukan kong kontrolin ang sarili ko. Nagluto ako para sa kanya. I’m trying to make her feel at home. To show her that I can t
NAKATULALA pa rin ako habang palabas ng opisina ng HR. Hindi makapaniwala na si Sir Adrian ay isa sa may-ari ng pinapasukang kompanya ni Eliza. Paano nangyari 'yon? Tanong na pabalik-balik sa isip ko. Agad akong sinalubong ni Eliza at hinawakan sa braso. Napatingin ako sa kaibigan ko, para akon
INIHINTO ni Sir Adrian ang sasakyan sa tapat ng gate ng bahay namin. Nang tumigil ang sasakyan ay hindi ko na siya hinintay na pagbuksan ako ng pinto. Kusa ko nang binuksan ang pintuan at dali-daling lumabas. “Giselle, wait…” tawag niya mula sa loob ng kotse, pero hindi na ako nagtangkang lumingo
Adrian's POV "MUKHANG nahuhumaling ka na diyan sa sekretarya mong 'yan, Adrian. Parang minamaya-maya mo na ata siya..." sabi ng kaibigan kong si Calvin. After kina Giselle ay dumiretso ako sa bar. Plano ko lang mag-stay ng ilang oras at uuwi na sa mansyon. Konting unwind to get my stressed out. H







