LOGINGiselle's POV
TULOG na tulog ang katabi ko habang nakadapa. Samantalang ako, ay hindi dalawin ng antok. Masakit ang buong katawan at maging ang aking gitna. Kanina pa rin panay ang pagtulo ng aking mga luha. Hindi ko maiwasan, dahil sa isang alak nawala ang pinakaiingatan ko. Kung hindi sana ako iniwan ni Walter, 'di magkakaganito ako. Hindi ko ibibigay ang sarili ko sa lalaking hindi ko naman kilala. Ni hindi ko nga siya nobyo. Naiinis ako. Nagagalit ako. Sa kanya. Sa sarili ko. Sa sitwasyong ‘to. Tahimik ang kuwarto, tanging ang mahihinang hilik lang ng lalaking ‘to ang naririnig ko. Wala man lang siyang pakialam sa nangyari sa amin. Parang wala lang. Pagkatapos ay natulog na. Samantalang ako, heto't gulong-gulo ang isip at ang damdamin. Tumagilid ako ng higa, dahan-dahang iniusog ang katawan palayo sa kanya. Kinuha ko ang kumot at itinakip sa katawan ko kahit ramdam kong wala na rin naman ‘yong silbi. Wala na. Wala na akong maipagmamalaki pa. Bigla akong napahawak sa tiyan ko, hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa biglaang kaba. Paano kung... Pumikit ako. Ayokong tapusin ang iniisip ko. Ayokong dagdagan pa ang mga gumugulo sa isip ko. Biglang gumalaw siya. Bumaling sa akin habang pupungas-pungas. "Hey... you okay?" mahinang tanong niya. Napatingin ako bigla sa lalaki. Tila genuine ang pag-aalalang nakikita ko sa mga mata niya. "You're crying," dagdag niya. "Did I hurt you?" Hindi ako nakapagsalita. I wanted to say yes, but not because he was cruel. Hindi dahil sinaktan niya ako sa pisikal na paraan. Mas masakit kasi ‘yong katotohanang hindi ko siya kilala at binigay ko pa rin ang sarili ko kagabi. Pero iba ang naging reaksyon ng katawan ko nang dumikit ang mga daliri niya sa pisngi ko. Hinaplos niya ako na parang ako ay isang bagay na ayaw niyang mabasag. "I’m sorry," bulong niya. "Let me make it right… only if you’ll let me." Nag-init ang pakiramdam ko. Napalunok ako. Hindi ko na alam kung galit pa ba ako… o gusto ko pang ulitin. Ang katawan ko ang sumagot para sa akin dahil sa kabila ng sakit at panghihinayang. Nararamdaman ko pa rin ang init. Unti-unti siyang lumapit. Muli niyang hinalikan ang labi ko. Mas mabagal at mariin. Napapikit ako at sa isang iglap ay napahawak na ako sa batok niya. Hinahatak siya palapit sa akin. Naramdaman kong tinanggal niya ang kumot sa pagitan naming dalawa. Ramdam ko ang balat niyang mainit sa malamig na hangin ng kwarto at ang bigat ng katawan niya nang dahan-dahan siyang dumagan sa akin. "You're so beautiful," anas na bulong niya habang bumaba ang mga halik niya mula sa labi ko, papunta sa leeg at sa dibdib. Hanggang sa unti-unti niyang kinain ang natitirang kontrol ko sa sarili. Napasinghap ako, napapikit at napakapit ng mahigpit sa braso niya. Mabilis ang tibok ng puso ko, lalo na nang maramdaman kong bumaba pa ang mga halik niya. Sinimulan niya akong dilaan sa pinakamaselang parte ng katawan ko nang mas maingat. "Sh1t!" napabulong ako, hindi ko na rin maintindihan ang sarili ko. Naninigas ang binti sa sarap. Ramdam kong nababasa na naman ako at naglalawa ang pagkab*bae ko. Hindi ko na napigilan ang umungol at ang pag-arko ng likod ko habang pinapaligaya niya ako. "Huwag mong… itigil. A-Aahhh..." pagsusumamo ko. Parang baliw na naghahabol ng hininga. Hindi niya naman ako binigo. Pinaglaruan niya ang kaselanan ko gamit ang kanyang dila’t daliri niya. Sinups0p niya na parang hinahalikan at labas-masok ang daliri niya sa loob ko. Tumitirik na ang mata ko sa sobrang sarap sa pakiramdam. Hindi ko na rin kaya pa. Malapit na akong labasan. Maya-maya nga'y nangisay na ako. Isang mahabang ungol ang kumawala sa bibig ko. Pagkatapos ay napakagat-labi sa ligayang naabot. At nang sa tingin niya’y hindi ko na kaya, saka lang siya umangat at pinunasan ang labi niya. Saka, tumingin sa akin ng may halong yabang at lib0g. "You're ready for me now, baby… I’ll be gentle this time. I don’t want you hurting again," bulong niya sa tenga ko, mababa at punong-puno ng pagnanasa ang boses. Mariing napapikit ako habang dumadaloy ang init ng hininga niya sa balat ko. Napasinghap ako nang maramdaman ang ulo ng kanyang pagkalal*ki sa bukana ng lagusan ko. Dahan-dahan ang kanyang pagpasok. Napakapit pa akong lalo sa braso niya nang maramdaman ang pagpasok ng panauhin. Isinagad niya ang kanyang pagdiin. Namumuo ang aking pakiramdam. Nagsimula na siyang sumayaw sa ibabaw ko. Bawat ulos ay ramdam na ramdam ko. Medyo may kaunting sakit pa. Ngunit nakakaya ko na, hindi katulad noong una. Sobrang sakit, parang nahahati ang katawan ko sa dalawa. Siguro ganoon lamang sa una. Masakit at 'pag lumaon ay nagiging masarap na. Punong-puno siya ng pag-iingat sa bawat pag-angkin niya sa akin, kagaya ng sinabi niya kanina. "F*ck…" anas niyang bulong habang sinasalubong ko ang bawat galaw niya. Bumibilis ang kanyang paggalaw at lumalalim pa na lalong nagpapainit sa aming mga katawan. Bawat kadyot niya ay parang lumulubog ako sa ilalim ng sarili kong pagnanasa. Niyakap ko siya nang buong higpit at humalik sa labi niya. Sa gigil ko ay kinagat ko ang ibabang bahagi niyon. "Let's c*m together, baby..." halinghing na sabi niya habang dumidiin pa ang bawat paghugot-baon niya sa ibabaw ko. "Y-Yes! I'm coming!" Napahiyaw ako at hindi ko napigilan. 'Di ko na alam pa ang mga lumalabas sa bibig ko. Ramdam ko ang panginginig ng mga hita ko. "You're mine now… I want you more and more," bulong niya sa tainga ko habang sabay naming narating ang rurok ng sarap. Nanghihina, humihingal at kung hindi ako nagkakamali… mas lalo akong nalilito. Isang gabi lang ito, Giselle. Bukas ay wala na. Babalik ka na ulit sa normal mong mundo. Dahil kahit ayaw ko, kahit hindi ko inaasahan... gusto ko siyang ulitin muli. Parang hindi ko na pinagsisihang ibinigay ko ang sarili ko sa isang bartender.NILAPITAN ako ni Mommy. Hinawakan ako sa balikat. "Son, let's go home..." aya niyang sabi. Hindi ako agad kumilos. Nakatayo lang ako sa harap ng altar, suot ang barong, habang nakatitig sa pintuan ng simbahan. Umaasang anumang oras, bubukas iyon at papasok si Elisa… suot ang puting bestida, dala ang pangakong ako pa rin ang pinili niya. "Mom… sandali lang," mahina kong sabi. Tiningnan niya ang relo sa kanyang pulso, halatang kinakabahan na rin. "Calvin, it’s been an hour." Isang oras. Isang oras na pala akong nakatayo rito, paulit-ulit na niloloko ang sarili ko na darating pa siya. Unti-unti nang nag-uusap-usap ang mga bisita. May ilan nang tumatayo, may mga bulungan, may mga matang nakatingin sa akin, punong-puno ng awa. Mas masakit pa ’yon kaysa galit. "She’s not coming…" marahan ngunit siguradong sabi ni Mommy. Parang may bumagsak sa dibdib ko. Napapikit ako, pilit pinipigilan ang panginginig ng labi ko. "Darating siya, Ma," matigas kong sabi, kahit ako mism
NAPATITIG ako kay Elisa. Pigil na pigil ko ang aking paghinga. Gusto kong marinig ang magiging sagot niya kung papayag pa rin siyang magpakasal sa akin. "C-Calvin..." sambit niya sa pangalan ko. "Will you still marry me? Elisa, alam kong nagkamali ako sa'yo. I will not demand you to forgive me that fast. But I want you to marry me. Tatanggapin ko ang lahat ng cold treatment mo sa akin," mahabang litanya ko, hindi ko alam na tumutulo na ang mga luha ko sa mata. "Please..." Napatitig si Elisa sa akin. Tahimik. Walang galaw. Para bang tinitimbang niya ang bawat salitang binitiwan ko. Humugot siya ng malalim na hininga bago marahang umiling. “Calvin…” mahina niyang ulit, pero mas buo na ang boses niya ngayon. “Hindi ganon kadali.” Parang may kumuyom sa dibdib ko. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagalit. Pero mas masakit ‘yon. Yung kalmadong pagtanggi niya. “Alam mo ba kung gaano kasakit ang ginawa mo?” tanong niya, diretsong nakatingin sa mga mata ko. “Araw-araw kong iniisip kung
NAKASANDAL lang ang likod ko sa swivel chair ko at nakalagay ang dalawang palad sa batok ko. Habang nakatingala't nakatingin sa kisame. Tatlong araw na lang at idadaos na ang kasal namin ni Elisa. Hanggang ngayon hindi ko pa rin alam kung ano ang pasya niya. Napatigil ako sa malalim kong pag-iisip nang marinig ang yabag papalapit sa akin. "Hijo, anak..." napaayos ako ng upo nang marinig ko ang boses ni Mommy. "Mom." Tumayo ako at nilapitan ko siya. Saka hinalikan siya sa pisngi. Hinawakan niya ang kamay ka at iginiya paupo sa sopa. “I know how you feel, son…” Napayuko ako at napabuntong-hininga. “Do you really, Mom? Kasi ako… hindi ko na alam kung ano’ng mararamdaman ko.” Mahinahon niya akong tinapik sa kamay. “You love Elisa. Kita naman sa’yo. Pero natatakot ka… na baka hindi ka niya piliin.” Napapikit ako. Parang mas lalong bumigat ang dibdib ko sa narinig ko. “She has every reason not to choose me,” mahinang sagot ko. “I hurt her, Mom. I let Samantha ruin everything. Hina
"CALVIN, ako ang dapat na pakasalan mo! Hindi ang bastardang 'yon!" Mga sigaw ni Samantha. Napailing-iling ako. "Kahit kailan ang lakas talaga ng loob mo. Hindi ka nahihiya sa ginawa mo at pagsisinungaling!" Natigilan si Samantha sa harapan ko, pero mabilis din siyang ngumiti. Yung ngiting halatang pilit at puno ng galit. “Ako?” tumaas ang boses niya. “Ako pa ngayon ang sinisisi mo? Calvin, gising! Ginawa ko lang naman ang dapat gawin!" Humakbang ako palapit sa kanya, hindi na nagpipigil. “Dapat?” mariin kong ulit. “Ang sirain ang relasyon namin ni Elisa? Ang magsinungaling? Ang ipilit ang sarili mo sa buhay ko?” Humigpit ang panga ko. “Wala kang karapatan na tawagin siyang bastarda.” Nanlaki ang mata niya, parang hindi makapaniwala sa narinig. “Talaga? Eh ikaw nga ang nagpaasa sa akin noon, Calvin!” sigaw niya. “Kung hindi ka naging malambot, hindi ako aasa!” Napatawa ako nang walang saya. “Hindi kita minahal, Samantha. Alam mo sa sarili mo 'yon. At malinaw ‘yon m
Calvin’s POV SA susunod na linggo na ang kasal namin ni Elisa. Pero hanggang ngayon… hindi pa rin niya ako napapatawad. Tumigil ako sa harap ng salamin, tinitigan ang sarili ko na parang hindi ko na rin kilala. Ang dami kong nagawang mali. At ngayon, lahat ng ‘yon… ako mismo ang nagbabayad. Huminga ako nang malalim, pero hindi pa rin bumigat ang dibdib ko. Dahil ang mas kinatatakutan ko, hindi lang na hindi matuloy ang kasal. Kundi ‘yung tuluyang mawala sila ni Elisa… at ang anak namin. Kumuyom ang kamao ko. “Hindi puwede,” mahina kong sabi sa sarili. Hindi ko hahayaang mangyari ‘yon. Kahit ilang beses pa niyang iwasan ako o ipagtabuyan. Kahit ilang beses pa niyang sabihing hindi pa siya handa. Hihintayin ko siya. Dahil alam kong mahal pa rin niya ako. Dahan-dahan akong umupo sa gilid ng kama. Sa tabi ko, naroon pa rin ang mga papel ng kasal. Mga detalye na dati, pinaplano namin nang magkasama habang nagtatawanan pa kami. Ngayon, ako na lang ang natitira. Pinikit ko ang mg
"HINDI ko alam kung titigil na si Samantha sa panggugulo sa amin ni Calvin. Ayoko na pati ang anak namin ay madadamay." Nasabi ko. Hinawakan ni Giselle ang kamay ko. "Alam ko ang takot mo, Elisa. Alam ko na hindi ka sigurado sa mga anong puwedeng kayang gawin ni Samantha, laban sayo. Para makuha si Calvin..." Napatingin ako ss kaibigan ko. “Giselle…” mahina kong sabi, parang doon ko inilalabas lahat ng bigat sa dibdib ko. “Hindi ko alam kung hanggang saan siya kayang lumayo.” Huminga siya nang malalim, saka umayos ng upo para mas harapin ako. “Pero hindi ka dapat mabuhay sa takot,” mahinahon niyang sabi. “Lalo na ngayon na buntis ka.” Napayuko ako. “Paano kung hindi siya tumigil?” tanong ko, halos pabulong. “Paano kung pati ako, pati ‘yung baby ko… madamay?” Sandaling tumahimik si Giselle. “Kung gano’n, hindi ka mag-isa," seryoso niyang sagot. Tumingin ako sa kanya. “Hindi ko hahayaang basta-basta ka lang galawin o guluhin,” dagdag niya. “Kung kailangan natin ng lega
Giselle's POV UMUWI muna si Adrian sa bahay nila. Halos magdamag na nagbantay siya sa akin. Masaya ako na muli ko siyang nayakap at nakatabi sa higaan. Yes. Nagkasya kami sa hospital bed kagabi. I feel safe in his arms. Parang iyon lang ang gabi na nakatulog ako ng mahimbing. Pagkatapos ng ilang
LUMIPAS pa ang dalawang araw, ngayon ang balik namin sa Manila. Nasa labas na ang sasakyan na magdadala sa amin sa airport. Sina Adrian ay nasa baba na rin at hinihintay kami. Inilalabas na ang mga gamit namin ni Mama at kay Eliza. Nasa sala ang pamilya ni Tito Gerardo, pati na ang pamilya ni Roma
BUONG magdamag na hindi ako nakatulog dahil sa pag-iisip ng tungkol sa mag-aama. Umaga na at ito ako dilat na dilated pa rin ang mga mata. Hindi naman dapat akong maapektuhan ng ganito dahil unang-una hindi pa ako pumayag na magpakasal kay Romano. Ideya iyon ni Mama para nakaligtas sa kahihiyan. N
"HI, Dad and Lolo..." bati ni Adrian sa kanila nang dumating kami. Naabutan namin silang mag-ama sa sala. "Oh, Adrian... nakauwi na pala kayo," sabi ni Sir Aron. Lumapit at humalik naman sa pisngi ng ama at Lolo niya si Adrian. "Magandang gabi po," magalang kong bati sa dalawang matandang lalaki.







