LOGINGiselle's POV
TULOG na tulog ang katabi ko habang nakadapa. Samantalang ako, ay hindi dalawin ng antok. Masakit ang buong katawan at maging ang aking gitna. Kanina pa rin panay ang pagtulo ng aking mga luha. Hindi ko maiwasan, dahil sa isang alak nawala ang pinakaiingatan ko. Kung hindi sana ako iniwan ni Walter, 'di magkakaganito ako. Hindi ko ibibigay ang sarili ko sa lalaking hindi ko naman kilala. Ni hindi ko nga siya nobyo. Naiinis ako. Nagagalit ako. Sa kanya. Sa sarili ko. Sa sitwasyong ‘to. Tahimik ang kuwarto, tanging ang mahihinang hilik lang ng lalaking ‘to ang naririnig ko. Wala man lang siyang pakialam sa nangyari sa amin. Parang wala lang. Pagkatapos ay natulog na. Samantalang ako, heto't gulong-gulo ang isip at ang damdamin. Tumagilid ako ng higa, dahan-dahang iniusog ang katawan palayo sa kanya. Kinuha ko ang kumot at itinakip sa katawan ko kahit ramdam kong wala na rin naman ‘yong silbi. Wala na. Wala na akong maipagmamalaki pa. Bigla akong napahawak sa tiyan ko, hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa biglaang kaba. Paano kung... Pumikit ako. Ayokong tapusin ang iniisip ko. Ayokong dagdagan pa ang mga gumugulo sa isip ko. Biglang gumalaw siya. Bumaling sa akin habang pupungas-pungas. "Hey... you okay?" mahinang tanong niya. Napatingin ako bigla sa lalaki. Tila genuine ang pag-aalalang nakikita ko sa mga mata niya. "You're crying," dagdag niya. "Did I hurt you?" Hindi ako nakapagsalita. I wanted to say yes, but not because he was cruel. Hindi dahil sinaktan niya ako sa pisikal na paraan. Mas masakit kasi ‘yong katotohanang hindi ko siya kilala at binigay ko pa rin ang sarili ko kagabi. Pero iba ang naging reaksyon ng katawan ko nang dumikit ang mga daliri niya sa pisngi ko. Hinaplos niya ako na parang ako ay isang bagay na ayaw niyang mabasag. "I’m sorry," bulong niya. "Let me make it right… only if you’ll let me." Nag-init ang pakiramdam ko. Napalunok ako. Hindi ko na alam kung galit pa ba ako… o gusto ko pang ulitin. Ang katawan ko ang sumagot para sa akin dahil sa kabila ng sakit at panghihinayang. Nararamdaman ko pa rin ang init. Unti-unti siyang lumapit. Muli niyang hinalikan ang labi ko. Mas mabagal at mariin. Napapikit ako at sa isang iglap ay napahawak na ako sa batok niya. Hinahatak siya palapit sa akin. Naramdaman kong tinanggal niya ang kumot sa pagitan naming dalawa. Ramdam ko ang balat niyang mainit sa malamig na hangin ng kwarto at ang bigat ng katawan niya nang dahan-dahan siyang dumagan sa akin. "You're so beautiful," anas na bulong niya habang bumaba ang mga halik niya mula sa labi ko, papunta sa leeg at sa dibdib. Hanggang sa unti-unti niyang kinain ang natitirang kontrol ko sa sarili. Napasinghap ako, napapikit at napakapit ng mahigpit sa braso niya. Mabilis ang tibok ng puso ko, lalo na nang maramdaman kong bumaba pa ang mga halik niya. Sinimulan niya akong dilaan sa pinakamaselang parte ng katawan ko nang mas maingat. "Sh1t!" napabulong ako, hindi ko na rin maintindihan ang sarili ko. Naninigas ang binti sa sarap. Ramdam kong nababasa na naman ako at naglalawa ang pagkab*bae ko. Hindi ko na napigilan ang umungol at ang pag-arko ng likod ko habang pinapaligaya niya ako. "Huwag mong… itigil. A-Aahhh..." pagsusumamo ko. Parang baliw na naghahabol ng hininga. Hindi niya naman ako binigo. Pinaglaruan niya ang kaselanan ko gamit ang kanyang dila’t daliri niya. Sinups0p niya na parang hinahalikan at labas-masok ang daliri niya sa loob ko. Tumitirik na ang mata ko sa sobrang sarap sa pakiramdam. Hindi ko na rin kaya pa. Malapit na akong labasan. Maya-maya nga'y nangisay na ako. Isang mahabang ungol ang kumawala sa bibig ko. Pagkatapos ay napakagat-labi sa ligayang naabot. At nang sa tingin niya’y hindi ko na kaya, saka lang siya umangat at pinunasan ang labi niya. Saka, tumingin sa akin ng may halong yabang at lib0g. "You're ready for me now, baby… I’ll be gentle this time. I don’t want you hurting again," bulong niya sa tenga ko, mababa at punong-puno ng pagnanasa ang boses. Mariing napapikit ako habang dumadaloy ang init ng hininga niya sa balat ko. Napasinghap ako nang maramdaman ang ulo ng kanyang pagkalal*ki sa bukana ng lagusan ko. Dahan-dahan ang kanyang pagpasok. Napakapit pa akong lalo sa braso niya nang maramdaman ang pagpasok ng panauhin. Isinagad niya ang kanyang pagdiin. Namumuo ang aking pakiramdam. Nagsimula na siyang sumayaw sa ibabaw ko. Bawat ulos ay ramdam na ramdam ko. Medyo may kaunting sakit pa. Ngunit nakakaya ko na, hindi katulad noong una. Sobrang sakit, parang nahahati ang katawan ko sa dalawa. Siguro ganoon lamang sa una. Masakit at 'pag lumaon ay nagiging masarap na. Punong-puno siya ng pag-iingat sa bawat pag-angkin niya sa akin, kagaya ng sinabi niya kanina. "F*ck…" anas niyang bulong habang sinasalubong ko ang bawat galaw niya. Bumibilis ang kanyang paggalaw at lumalalim pa na lalong nagpapainit sa aming mga katawan. Bawat kadyot niya ay parang lumulubog ako sa ilalim ng sarili kong pagnanasa. Niyakap ko siya nang buong higpit at humalik sa labi niya. Sa gigil ko ay kinagat ko ang ibabang bahagi niyon. "Let's c*m together, baby..." halinghing na sabi niya habang dumidiin pa ang bawat paghugot-baon niya sa ibabaw ko. "Y-Yes! I'm coming!" Napahiyaw ako at hindi ko napigilan. 'Di ko na alam pa ang mga lumalabas sa bibig ko. Ramdam ko ang panginginig ng mga hita ko. "You're mine now… I want you more and more," bulong niya sa tainga ko habang sabay naming narating ang rurok ng sarap. Nanghihina, humihingal at kung hindi ako nagkakamali… mas lalo akong nalilito. Isang gabi lang ito, Giselle. Bukas ay wala na. Babalik ka na ulit sa normal mong mundo. Dahil kahit ayaw ko, kahit hindi ko inaasahan... gusto ko siyang ulitin muli. Parang hindi ko na pinagsisihang ibinigay ko ang sarili ko sa isang bartender."Hay, naku... Elisa, sinabi ko na sa'yo maglakad-lakad ka naman. Malapit ka nang manganak! Hanggang ngayon ba'y hindi ka pa rin tumitigil sa paggawa ng gawaing bahay?" Naiinis ngunit may halong pag-aalalang sumbat ni Mama, ang aking biyenan. Napapailing na lang ako habang pinakikinggan ang kanyang pangangaral. Yes! She is finally my wife now. We got married! And that day was truly the luckiest and happiest day of my life. Matapos ang lahat ng pagsubok at hirap na pinagdaanan namin, sa wakas ay buo na kaming pamilya. I promised myself and in front of God, I will never let her go nor hurt her again. She changed me completely—from being a careless and selfish man to someone who knows how to love and value what really matters. At ngayon, buwan na ang tiyan ni Elisa. We are expecting a baby boy soon! Ayon sa doktor at sa kanyang pakiramdam, lalaki ang aming ikalawang anak. Excited na kaming lahat lalo na ang aming panganay na si Calis. Lumapit ako sa kanila at inalalayan si Elisa
NAKALABAS na ng ospital si Mama. Ang sabi ng doktor ay ligtas na siya sa panganib. Malaking ginhawa iyon sa aking puso at isipan. Nakakuha na rin ako ng isang maliit na bahay para sa amin. Nakita muna iyon ni Giselle at Adrian. Sumang-ayon sila sa desisyon ko na bumukod. Dahil andito na si Mama, ayoko nang umasa pa sa kanila. May naipon naman ako habang nagtatrabaho sa ibang bansa. Bunga ng aking sakripisyo at pagod para sa kinabukasan namin ng aking pamilya. Pinagmamasdan ko ang maaliwalas na tahanang naipundar ko. Sariling pagod at pawis ko ang puhunan nito, at ang pinakamahalaga ay ang kasama ko rito ang aking inang minamahal at ang aking munting anghel na si Calis. "Maayos na ang mga gamit dito sa bahay mo, Elisa. Marunong ka rin palang pumili ng disenyo at ayos ng bahay," humahangang sabi ni Giselle habang nililibot ang bawat sulok ng aming bagong tahanan. Napangiti ako nang bahagya. "Salamat, Giselle. Ginawa ko ang lahat ng ito para lang magkaroon kami ng payapang matitirhan
SIMULA noong nagkaroon ng matinding sagutan at alitan sa pagitan nina Lego at Calvin, tila naglaho na parang bula ang presensya ng una. Hindi na ako kinausap ni Lego. Ni minsan ay hindi na niya ako pinuntahan o kinausap man lang upang makapaglinaw o makapag-usap kami. Sa kabila ng aking pagkalito at matinding damdamin, patuloy pa rin akong naghihintay sa kanya. Umaasa akong darating siya, kakausapin ako, at makakapag-usap pa kami nang maayos. Ngunit lumipas ang mga araw, linggo, at buwan—wala pa rin. Ang dati niyang walang sawang pagpapakita ng kalinga at pagmamahal ay napalitan ng lubos na katahimikan at pag-iwas. Sa bawat araw na lumilipas, unti-unti kong naramdaman ang kawalan. Ngunit sa kabilang dako, doon lalong lumapit at naging matiyaga si Calvin. Araw-araw siyang pumupunta, inaalagaan kami ni Calis, at ipinakita sa akin ang kanyang taos-pusong pagsisisi. Isang hapon, habang kasama ko si Calis at si Mama sa ospital. Kanina pa ako pinagmamasdan ni Mama. Nakita ko sa kanyang m
BUMALIK ako sa kuwarto naming mag-ina. Nanghihina na napaupo ako sa gilid ng kama. Parang wala na akong lakas sa aking mga buto. Ang bigat ng dinadala ko ay tila ba dudurog sa aking buong pagkatao. Napaiyak na lamang ako, napahagulhol ng iyak habang yakap nang mahigpit ang sarili ko. Ang mga alaala ng nakaraan, ang mga salitang binitawan ni Calvin, at ang pagmamahal na iniaalok sa akin ni Lego. Lahat iyon ay nagkakagulo sa aking isip at puso. Hindi ko alam kung paano ako makakalabas sa ganitong sitwasyon. Pakiramdam ko ay nakakulong ako sa gitna ng dalawang mundo na parehong mahalaga sa akin. Nanghihina ang aking isipan habang patuloy na dumadaloy ang mga luha sa aking mga pisngi. "Bakit kailangang maging ganito kahirap ang lahat? Bakit kailangang dalawa silang nagpapasakitan sa puso ko?" daing ko sa aking sarili habang ang dibdib ko ay tila sinisikipan ng matinding kirot. Sa isang dako ay si Calvin, ang ama ng aking anak. Ang lalaking minahal ko ng buong-buo ngunit siya ring sumira
NAPAILING ako. Hindi maintindihan ni Calvin na wala na kaming dapat balikan sa isa’t isa. Ang tanging nagdudugtong na lamang sa aming dalawa ay ang aming anak na si Calis. At iyon na lamang ang mananatili. Tapos na ang kabanata ng aming pag-iibigan. Wala nang natitira kundi responsibilidad at pagkakapantay-pantay para sa aming supling. "Tumayo ka diyan. Tapos na ang lahat sa atin, Calvin," mariin ngunit mahinahon kong sagot. "Ang tanging dahilan kung bakit tayo nagkikita at nagkakausap ay dahil kay Calis. Siya na lang ang ugnayan natin. Huwag mo nang hanapin ang pagmamahal na wala na. Huwag mo nang pilitin ang bagay na matagal nang namatay sa puso ko." Nanlaki ang mga mata ni Calvin at parang pinatay sa narinig. Napatayo siya at naglakad palapit ss akin. Mahigpit niyang hinawakan ang magkabilang balikat ko, nanginginig ang buong katawan sa halo-halong sakit at galit. "Hindi totoo iyan! Hindi ako maniniwala! Paanong mawawala ang pagmamahal mo? Ilang taon tayong nagsama, Elisa! Ikaw a
"ELISA, may bisita ka..." biglang sabi ni Giselle. Napaangat ang tingin ko sa kaibigan ko. "Sino?" Pero natigilan ako nang makita ko si Calvin. Hindi na ako pinatatahimik. Si Lego, ang Mommy niya tapos ngayon si Calvin. Tumayo ako sa pagkakaupo ko sa carpet habang katabi si Calis na naglalaro. Aalis na sana ako nang biglang may humawak sa aking braso. "Aalis ka na naman?" malamig na tanong ni Calvin habang mahigpit ang hawak sa braso ko. Napapikit ako sandali, saka dahan-dahang humarap sa kanya. Hindi ko inaasahan na gano’n siya kabilis gagalaw. "Calvin… bitawan mo nga ako," mahinahon pero matigas kong sabi. Hindi siya agad sumunod. Tinitigan niya ako, parang sinusubukang basahin ang laman ng isip ko. "Iiwanan ko na muna kayo. Mag-usap kayo ng maayos. Hindi ganyan na puro kayo away," sabat na singit ni Giselle, mabilis na kinuha si Calis sa akin. Bago pa ako magprotesta ay naglakad na paalis ang kaibigan ko. Napaharap ako kay Calvin. "Iyan na lang ba lagi?" tanong niya. "Tat
BIGLANG bumukas ang pinto at pumasok sa loob ang nakangiting si Adrian. May dala ito bulaklak at prutas. "Hi, baby," bati nito sa akin at hinalikan ako sa labi. Nagulat ko sa ginawa niya. Napatingin ako sa paligid. Andoon si Mama na pinipigil ang ngiti. "Hello po, Tita, Gigi," bati rin ni Adrian
TAHIMIK at kaunti lang ang resto na pinuntahan namin ni Eliza. Kakaunti ang kumakain at mas marami ang nag-uusap na parang hindi namin naririnig. Umupo kami sa isang mesa sa tabi ng bintana, at habang tinitingnan ko ang menu, ramdam ko pa rin ang kaba sa dibdib ko. “Anong gusto mo kainin?” tanong
UMUPO si Mama sa tabi ng kama, nakasandal ang siko niya sa gilid habang nakatingin kay baby Aj na payapang pinapa-breast feed ko.“Anak, iba ’yong glow mo ngayon,” aniya, nakangiting parang may alam. “Hindi lang dahil kay baby ’yan. Iba ’yong ngiti mo kapag si Adrian ang dahilan.”Napayuko ako, pin
NAGISING ako sa marahang haplos sa aking buhok. Agad akong bumalikwas ng bangon. "Giselle, dahan-dahan ka. Kapapanganak mo pa lang..." saway sa akin ni Mama. Napalingon ako agad sa kanya. At nginitian ako. Nahagip din ng mga mata ko si Eliza. "Congrats! May baby boy kayo ni Adrian..." masayang







