COLD GUY 6

[ AKIN PART ]

@Akin’s House 

“อคิน เดี๋ยวเย็นนี้ลูกกับจิดากินข้าวเย็นไปเลยนะ พ่อกับแม่คงกลับดึก” พอกลับมาถึงบ้าน ผมถึงได้รู้ว่าพ่อกับแม่จะไปงานเลี้ยงบริษัท ทีนี้ก็คงเหลือแค่ผม ส่วนยัยนั่นเหรอ ยังไม่เห็นกลับมา แต่ช่างหัวเธอดิ เธอจะกลับหรือไม่กลับมันก็ไม่ได้เกี่ยวกับผม เพราะผมเองก็ไม่ได้อยากเห็นหน้าเธออยู่แล้ว

“ครับ” ผมตอบนิ่งๆ พ่อกับแม่ก็เดินออกจากบ้าน ส่วนผมก็เดินขึ้นห้องไปทำอะไรเรื่อยเปื่อยของผม

ก็อกๆๆ!!!

ผ่านไปสักพัก อยู่ๆไม่รู้ใครมาเคาะประตูห้องผม สงสัยคงเป็นเด็กในบ้านขึ้นมาเรียกไปกินข้าวเย็นล่ะมั้ง แต่ผมไม่อยากกินหรอก ไม่อยากเจอหน้าผู้หญิงหน้าไหว้หลังหลอกบางคน!

“ครับ” ผมขานรับเสียงเรียบก่อนเดินไปเปิดประตู ตามด้วยเงิบไปสองวิ คือผมไม่นึกว่าคนที่มาเคาะประตูจะเป็นจิดา แต่ถึงจะอย่างนั้นผมก็ไม่แสดงออกหรอกว่าผมแปลกใจ เพราะผมก็ยังทำหน้านิ่งๆมองเธอนิ่งๆเหมือนเดิม

“มีอะไร” ผมตัดสินใจถามเธอด้วยน้ำเสียงที่แข็งขึ้นมาหน่อย เพราะผมยังเคืองเธออยู่ทุกวินาที ไอ้เรื่องที่เธอทำกับผมเมื่อคืน

“จิดาอยากคุยกับพี่ให้เข้าใจ”

“เข้าใจอะไร ฉันเข้าใจหมดทุกอย่างแล้ว”

“แต่ที่พี่เข้าใจมันผิด จิดาไม่ใช่คนทำจริงๆนะ พี่อคินเชื่อจิดาเถอะ จะให้จิดาทำอะไรก็ได้เพื่อพิสูจน์ จิดายอมทั้งนั้น ขออย่างเดียว พี่อคินเชื่อจิดาเถอะนะ จิดาขอร้อง”

“หลีกไป” ผมกดเสียงต่ำบอกเธอ ไม่อยากฟังแล้วก็ไม่อยากสนใจไอ้สิ่งที่เธอพล่ามออกมาแม้แต่ประโยคเดียว

“พี่อคิน...”

“บอกให้หลีกไป” 

“ไม่ จิดาไม่หลีก ฮือ ฮึก จิดาขอร้องพี่อคิน เชื่อจิดาสักครั้งนะ เชื่อจิดาสักครั้ง ฮือๆ” เธอยังดึงดันไม่เลิก แถมยังเข้ามาจับมือผมแล้วบีบน้ำตาใส่ผมอีก น่ารำคาญชะมัด!

“ปล่อยฉัน!” ผมสะบัดมือเธอออกอย่างรังเกียจ นับวันก็ยิ่งเกลียดไอ้นิสัยร้อยเล่ห์มารยาของเธอ

“ไม่ต้องพยายามเล่นละครตบตาฉัน ยังไงฉันก็ไม่เชื่อเธอ ไม่เคยคิดจะสงสารผู้หญิงร้ายกาจอย่างเธอ!”

“พี่อคิน...”

“จะไปตายที่ไหนก็ไป!” ผมรำคาญจนสุดจะทนแล้ว ถึงได้กดเสียงต่ำบอกเธอไปด้วยน้ำเสียงและแววตาที่ไม่ปิดบังเลยสักนิดว่าตอนนี้ผมโคตรเกลียดเธอ ในขณะที่เธอนิ่งไป น้ำตาไหลพรากยิ่งกว่าเดิม

“ถ้าจิดาตายไปจริงๆ พี่อคินคงดีใจ” เธอมองผมอยู่นิ่งๆด้วยน้ำตาอยู่อึดใจนึง ก่อนจะพูดออกมาทั้งน้ำตา แต่คิดเหรอ ว่าถึงเธอจะลงทุนทำขนาดนี้แล้วผมจะสงสาร คำตอบคือไม่!

“ใช่ ฉันจะดีใจมาก อย่าลืมรีบๆตายไปให้พ้นๆก็แล้วกัน ฉันจะได้อยู่อย่างมีความสุข ไม่ต้องทนเห็นหน้าผู้หญิงสันดานเลวๆอย่างเธอให้เป็นเสนียดสายตา!” ผมบอกเธอนิ่งๆอย่างเหี้ยมเกรียมแล้วเดินออกมาโดยไม่หันไปมองเธออีก เธอจะร้องไห้บีบน้ำตาจนตายอยู่ตรงนั้นก็เรื่องของเธอ ผมไม่คิดสนใจอยู่แล้ว ในเมื่อเธอไม่เคยมีความหมายอะไรกับผม ไม่มี และจะไม่มีวันมี!

[ AKIN END ]

[ JIDA PART ]

“พี่อคิน ฮือ ฮึก” ฉันมองตามพี่อคินไปอย่างรวดร้าว น้ำตายังคงไหล ความจริงฉันอยากเดินตามเขาไปนะ อยากไปคุยให้เข้าใจอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ระหว่างทางที่ขับรถกลับมา แต่คำพูดของเขามันบั่นทอนเรี่ยวแรงเหลือเกิน ตอนนี้แม้แต่แรงยืนฉันถึงแทบจะยังไม่มี ...เขาใจร้าย ใจร้ายมากจริงๆ ไม่สิ ไม่ใช่แค่ใจร้าย แต่เขาเลือดเย็นและไร้หัวใจ เขาคงไม่รู้สึกอะไรจริงๆ ถ้าหากว่าฉันตาย ตายตรงนี้ ทุกคำพูดและการกระทำของเขามันชัดเจนขึ้นทุกวัน โดยเฉพาะคำพูดเมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา ว่าเขาไม่แคร์และไม่สนจริงๆ หากฉันจะหายจากชีวิตของเขาไป

“ทำไมไม่รัก ฮึก ทำไมไม่เชื่อจิดาบ้าง ทั้งๆที่จิดารักพี่ รักพี่ที่สุด ฮือ ฮึก ฮือๆๆ...” มาถึงตอนนี้ฉันไม่เหลือแรงยืนอีกแล้ว ถึงได้ทรุดลงไปกับพื้นอย่างน่าเวทนา ความหวังว่าสักวันพี่อคินจะหันมารัก ความหวังว่าสักวันพี่อคินจะกลับมาเป็นพี่อคินที่แสนดีของฉันมันช่างริบหรี่ลงทุกที ริบหรี่จนแทบมองไม่เห็นอีกแล้ว...

Next Morning🌤

@I University 

“กูว่าเลิกรักเหอะ ตัดใจแม่ง อธิบายห่าเหวอะไรอ่ะ ไม่ต้องละ ไม่จำเป็น เทแม่งไปเลย พยายามไปก็ไม่มีประโยชน์อ่ะ คนแบบนั้นมึงปล่อยให้เขาอยู่กับความใจแคบของเขาไปเหอะ” 

พอมาถึงมหาลัย ฉันก็บอกเรื่องเมื่อวานกับมิ้น แค่จะบอกให้มันรู้ว่าฉันพยายามไปพูดกับพี่อคินแล้ว แต่ไม่สำเร็จ แต่ฉันก็ไม่คิดว่ามิ้นจะโกรธแทนฉันขนาดนี้

“...” ฉันทำได้แค่เงียบ ไม่ตอบอะไร ไม่ใช่เพราะว่าไม่สนใจที่มิ้นพูด แต่ฉันไม่รู้จะพูดตอบกลับไปยังไง บางทีฉันก็คิดนะ ว่าอยากจะเลิกรัก อยากหยุดทุกอย่างไว้แค่นี้ ไม่ต้องสนใจ ไม่ต้องไปใส่ใจอะไรอีก เหมือนที่มิ้นบอก แต่ฉันก็กลัวเหลือเกิน มันเหมือนเป็นทางตันไปหมด ทางไหนก็เจ็บไปหมด จนฉันไม่กล้าเลือกเดิน

“เงียบคือยังไง ตัดใจได้แล้ว แม่งถึงขนาดกับไล่ให้มึงไปตายอ่ะจิดา กูว่าแรงไปแล้วนะ แล้วมึงยังจะหวังความรักจากคนไร้หัวใจแบบนี้อีกเหรอ พอเถอะ หันมารักตัวเองดีกว่า กูอยากได้จิดาคนเดิมของกูกลับมา ไม่ใช่จิดาที่อมทุกข์แบบนี้” 

“กูก็ไม่อยากเป็นแบบนี้เลย กูขอโทษ ฮึก กูขอโทษ” อยู่ๆน้ำตาฉันก็ไหล ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีอะไรทำให้ฉันเจ็บปวดได้มากเท่านี้เลย แล้วฉันควรทำยังไง ฉันสับสนเหลือเกิน รักก็ยังรัก เจ็บก็ยังเจ็บ

“ไม่ต้องขอโทษ มึงไม่ผิด ผู้ชายใจร้ายอำมหิตไร้เหตุผลคนนั้นต่างหากที่ผิด” มิ้นบอกฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนลงก่อนเอามือมาแตะไหล่ฉัน

“ตัดใจซะเถอะมึง กูรู้ว่าการเลิกรักมันยาก แล้วมันก็โคตรทรมาน แต่ถ้าทรมานแล้วจบ มันก็ยังดีกว่าต้องมาเจ็บแบบไม่มีที่สิ้นสุดอย่างที่มึงเป็นอยู่”

“...” ฉันไม่ตอบ แค่เงยหน้ามองมิ้นอย่างสับสนและเจ็บปวด

“ไปคิดดูให้ดีๆ ยังไม่ต้องให้คำตอบใครตอนนี้ก็ได้ แค่ให้เวลาหัวใจได้ทบทวน จากนั้นค่อยตัดสินใจ”

“มิ้น! จิดา!” อยู่ๆกอล์ฟก็เดินเข้ามา กอล์ฟเป็นเพื่อนปีเดียวกับฉันแล้วก็มิ้นนี่แหละ แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าเขามีเรื่องอะไรถึงได้เข้ามาหา ฉันรู้แต่ว่าฉันต้องรีบปาดน้ำตาทิ้ง

“อ้าวกอล์ฟ มีไรอ่ะ” มิ้นหันไปถาม ขณะที่กอล์ฟนั่งลงตรงหน้าเราสองคน จริงสิ ลืมบอกไปว่าฉันกับมิ้นนั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนมาตั้งแต่แรก

“จะชวนไปทริป”

“ทริปเหรอ”

“อืม คือเห็นว่าตั้งแต่พรุ่งนี้มันเป็นวันหยุดยาว ขี้เกียจอยู่บ้าน เลยชวนๆกันไปออกทริป ก็มีหลายคนนะที่ไป สนใจป่ะ”

“ก็สนนะ แต่ขอปรึกษากันก่อนได้ป่ะ” มิ้นบอกกอล์ฟ

“ได้ แต่ให้เวลาไม่เกินเย็นนี้โอเค๊”

“โอเค”

“เคๆ งั้นไปละ แล้วจะรอฟังคำตอบตกลง” เขายิ้มให้มิ้นแล้วก็ฉัน ก่อนลุกออกไป

“เอาไงมึง ไปก็ดีนะกูว่า ได้ไปเที่ยวบ้าง เผื่อสภาพจิตใจมึงจะดีขึ้น จะได้ถือโอกาสคิดทบทวนอะไรๆซะด้วย”

“อืม ไปก็ได้” ที่ฉันตอบตกลงง่ายๆ เพราะฉันก็คิดแบบที่มิ้นคิด ได้ไปเที่ยวบ้าง เผื่อจิตใจจะดีขึ้น จะได้ถือโอกาสทบทวนอะไรในใจด้วย เผื่อว่าบางที...ความเจ็บอาจจะหายไป

[ JIDA END ]

[ AKIN PART ]

4 Days Later...

สามสี่วันมานี้ ผมไม่เห็นหน้าจิดาเลย ครั้งสุดท้ายที่เจอก็ตอนเธอมาเคาะประตูห้องผม จากนั้นก็เหมือนว่าเธอหายไปเลย ไม่รู้ไปไหนของเธอ พ่อกับแม่ก็ไม่เห็นพูดหรือถามถึง คือที่ผมสงสัยนี่ไม่ใช่เพราะห่วงหรือคิดถึงจิดาหรอก ผมแค่แปลกใจ เพราะปกติถ้าเป็นวันหยุดแบบนี้ เธอชอบมาเกาะผมอย่างกับปลิง สลัดเท่าไหร่ก็ไม่หลุด แต่ครั้งนี้กลับไม่เป็นอย่างที่เคย

ตึ๊ง!

ไลน์เด้งน่ะครับ ไลน์กลุ่มผมกับไอ้เหี้ยสองตัว

(Line)

MAX_X: เห้ยพวกมึง ทำไรกันอยู่วะ

LeoLeo: แล้วเสือกไรมึงวะ

MAX_X: อยากเสือก55

LeoLeo: หน้าด้านโคตร

MAX_X: ขอบคุณที่ชม

LeoLeo: กูด่าครับไอ้เวร

Akin_: พวกมึงโทรคุยกันให้เป็นเรื่องเป็นราวเลยมั้ย กูรำคาญ

นั่นผมเป็นคนพิมพ์ไปเอง ก็ผมรำคาญจริงๆ เพราะมันคุยกันแค่สองคน แต่ไลน์เสือกเด้งที่ผมด้วยไง แล้วแบบนั้นโทรคุยกันไม่ง่ายกว่าเหรอ จะได้ไม่ต้องรำคาญคนอื่นเขา

MAX_X: นิดหน่อยเองทำเป็นโมโหไปได้55

MAX_X: เออ ไอ้อคิน แล้วมึงว่างๆ ไม่ตามไปคุมน้องสาวหน่อยเหรอวะ ปล่อยไปเที่ยวหลายวัน เดี๋ยวน้องมึงก็โดนคาบไปแดกหรอก ยิ่งน่ากินๆอยู่ด้วย

Akin_: พูดไรของมึง

MAX_X: เห้ย อย่าบอกว่าไม่รู้

Akin_: ไม่รู้

LeoLeo: เดี๋ยวนะๆ มึงไม่รู้จริงดิ กูกับไอ้เหี้ยแมคยังรู้เลย

MAX_X: นั่นดิวะ ปกติจิดาจะไปไหนจะทำอะไร เห็นคอยรายงานมึงตลอดนี่หว่า แล้วนี่ไปเที่ยวกับเพื่อนตั้งหลายวัน เป็นไปได้ไงที่จิดาจะไม่บอกมึง

ไปเที่ยวกับเพื่อนงั้นเหรอ แสดงว่าที่หายไปหลายวันเพราะยัยนั่นมัวแต่ไปเที่ยว?

Akin_: ยัยนั่นไม่ได้บอก

ผมตอบไปตามตรง เพราะผมเองก็เพิ่งรู้สดๆร้อนๆจากพวกมันนี่แหละ ว่าแต่พวกมันรู้ได้ไง

Akin_: แล้วพวกมึงรู้ได้ไง

MAX_X: เห็นในเฟส แต่น้องจิดาไม่ได้โพสต์หรอก กูเห็นน้องมิ้นแท็กเฉยๆ

เห็นในเฟส? งั้นก็ไม่แปลกหรอกที่ผมจะไม่เห็น เพราะผมไม่ค่อยชอบเล่นเฟสเท่าไหร่

Akin_: อืม

ผมตอบไปแค่นั้น เพราะไม่มีอารมณ์พูดอย่างอื่นต่อแล้ว มันรู้สึกไม่โอเค คือปกติยัยนั่นจะไปไหนทำอะไร เธอจะบอกผมแม้ผมไม่เคยอยากรู้ แต่พอครั้งนี้เธอไม่บอกแล้วมันยังไงไม่รู้ มันหงุดหงิด รู้สึกเคืองๆยัยนั่นชอบกล เธอเห็นผมเป็นหัวหลักหัวตอไปแล้วหรือไง คราวนี้ถึงได้ไม่บอก โธ่เว้ย! แล้วทำไมผมต้องรู้สึกแบบนี้ด้วยวะ ความจริงยัยนั่นไม่บอกก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ในเมื่อผมเองก็ไม่ได้อยากรู้

[ AKIN END ]

[ JIDA PART ]

2 Days Later 

@Jayden’ Resort 

“เป็นไงมั่ง มาเที่ยวรู้สึกดีขึ้นมั้ย” มิ้นถามฉันระหว่างรอเพื่อนๆลงมากินอาหารเช้าพร้อมกัน จริงสิ ลืมบอกว่าฉันมาเที่ยวกับมิ้นแล้วก็พวกกอล์ฟได้เกือบอาทิตย์แล้ว พอดีมันเป็นวันหยุดยาว ก็อย่างที่บอกไปตอนนั้นว่าฉันตัดสินใจมาเพราะเผื่อว่าหัวใจจะดีขึ้น แต่วันนี้ก็จะกลับกันแล้วล่ะ พรุ่งนี้เปิดเรียนแล้ว 

“อืม ก็ดี” ฉันตอบยิ้มๆ แต่ในใจยิ้มไม่ออก เพราะความจริงคือฉันไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย ใช่ ฉันโกหกมิ้น ความจริงฉันยังเจ็บ ยังรวดร้าวทรมานในหัวใจ

“แน่นะ”

“อืม”

“แต่ว่า...”

“กินข้าวกันดีกว่า กอล์ฟกับเพื่อนมาแล้ว” ฉันแทรกพูด เพราะเห็นกอล์ฟกับเพื่อนเขากำลังเดินมาจริงๆ และฉันอดขอบคุณพวกเขาอยู่ในใจไม่ได้ เพราะถ้าพวกเขายังไม่มา ฉันคงเผลอหลุดพิรุธให้มิ้นต้องเป็นห่วงอีกแน่

[ JIDA END ]

[ AKIN PART ]

At Night🌙(08:32pm)

-ไม่มาจริงเหรอวะ สาวๆเด็ดจริงนะเว้ย-

“ไม่ แค่นี้นะ”

แล้วผมก็วางสาย พอดีไอ้ลีโอมันโทรมาชวนไปเที่ยวน่ะครับ แต่ผมไม่อยากไป ไม่มีอารมณ์ มันเซ็งมันเบื่อไปหมด ไม่รู้เป็นเหี้ยอะไร

“หืม?” อยู่ๆผมเหมือนได้ยินเสียงรถจอด ก่อนผมจะเดินไปที่หน้าต่างแล้วมองลงไป ถึงได้เห็นว่ามีรถมาจอดหน้าประตูรั้วจริงๆ ส่วนคนที่ลงมาคือจิดา จิดากับผู้ชายอีกคนที่เหมือนจะเป็นคนขับ แบบนั้นคือยังไง ตกลงเธอไปเที่ยวกับใครวะ กับผู้ชายงั้นเหรอ!?

“ชักจะออกนอกลู่นอกทางเกินไปแล้ว” ผมกดเสียงต่ำบอกตัวเอง แต่สายตายังจ้องเธอกับไอ้หมอนั่นอย่างไม่สบอารมณ์ ความจริงผมก็ไม่ได้อยากจะสนใจหรอก เธอจะทำอะไรก็เรื่องของเธอ แต่แอบหนีไปเที่ยวกับผู้ชายแบบนี้มันเกินไป พ่อแม่เธอไม่อยู่หลายวัน เลยไม่มีใครว่างได้อบรมสั่งสอนเธอสินะ ว่าทำแบบนั้นมันไม่ควร แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมสอนให้เอง!

[ AKIN END ]

[ JIDA PART ]

“ขอบใจนะกอล์ฟที่มาส่ง” ฉันยิ้มให้กอล์ฟหลังจากลงจากรถแล้วกอล์ฟอาสาลงมาหยิบกระเป๋าที่ท้ายรถให้ เมื่อกี้กอล์ฟก็ไปส่งมิ้นที่คอนโดแล้ว เหลือฉันคนสุดท้าย

“ไม่เป็นไร พาไปแล้วก็ต้องพากลับมาส่งดิ ถูกป่ะ” เขายิ้มให้ฉัน ฉันก็ยิ้มตอบ

“งั้นฉันไปนะ พรุ่งนี้เจอกัน”

“จ้ะ ไว้เจอกัน ขับรถดีๆนะ”

“โอเค ไว้เจอกัน” กอล์ฟยิ้มตอบฉันอีกครั้งก่อนยกมือเป็นการบอกลา จากนั้นเขาก็เดินกลับไปขึ้นรถแล้วขับออกไป ส่วนฉันก็เดินเข้าบ้าน ก่อนจะกลับฉันโทรมาบอกน้าอิงฟ้าไว้แล้วล่ะ ตอนไปก็เหมือนกัน 

“พี่อคิน!”

เดินผ่านประตูรั้วเข้ามาได้แค่สองสามก้าว ฉันก็ต้องตกใจที่พอเงยหน้าขึ้นไปแล้วเห็นพี่อคินยืนอยู่ตรงหน้า ไม่รู้เหมือนกันว่าเขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วตรงนี้มันก็ค่อนข้างมืด ความตกใจเลยทำเอาฉันชะงักซ้ำยังเกือบทำกระเป๋าเสื้อผ้าหลุดมือ แต่พี่อคินกลับนิ่งแล้วจ้องฉันราวกับโกรธอะไรฉันสักอย่าง

“ไปไหนมา”