LOGINเพราะเธอต้องการเงินจำนวนมากในการผ่าตัด เพื่อรักษาชีวิตของผู้มีพระคุณและคนที่เธอรักมากที่สุดในชีวิต เธอจึงจำใจต้องทำงานที่ตัวเองไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องทำ เพื่อเงินเธอจึงต้องเอาตัวเข้าแลก และต้องทำทุกอย่างเพื่อให้เขาพอใจ
View MoreDISCLAIMER
This is a work of fiction. All names, characters, places, and events are either the products of the author’s imagination or are used fictitiously. Any resemblance to actual persons, living or dead, events, or locales is purely coincidental and unintentional. This book, including all its content, is protected by copyright laws. All rights are reserved by the author, and no part of this book may be reproduced, transmitted, or otherwise utilized in any form or by any means—whether electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise—without the express written permission of the copyright holder. Unauthorized use, reproduction, or distribution of this work is prohibited and may result in legal action. Copyright © 2025 by Jane Doe Writings. All rights reserved. ‿‿̩͙‿‿̩͙☠︎︎‿̩͙‿‿̩͙‿ TRIGGER WARNINGS! The following book contains imagery that some readers may find distressing. This book contains multiple explicit scenes that graphically simulate sexual assault, although every encounter is fully consensual. •Strong Language •Graphic Violence and Gore •Murder/Assassination •Torture (both physical and psychological) •Gun Violence •Explicit Sexual Scenes This is a dark romance, which means love is messy, pain is part of the journey, and healing comes at a cost. Please take care of yourself while reading, and know that it’s okay to step away if anything becomes too overwhelming. Your safety and comfort matter more than any chapter. ‿‿̩͙‿‿̩͙☠︎︎‿̩͙‿‿̩͙‿ POINT OF VIEWS - POVs. This book is written in dual point of view. That said, not every chapter will alternate perspectives. The POV shifts will happen organically, when it makes the most sense for the storyline. Sometimes you’ll stay with one character for several chapters if that’s where the emotional weight or action is strongest. ‿‿̩͙‿‿̩͙☠︎︎‿̩͙‿‿̩͙‿ UPDATES SCHEDULE I post one new chapter every day, though there may occasionally be a skipped day here and there. Life can get a little chaotic, especially since I’m currently juggling this story with the demands of medical school (yes, it's as intense as it sounds). Please know that I’m doing my very best to keep updates consistent while still balancing exams, hospital rotations, and everything else in between. Your patience and support mean the world to me, and every comment, like, and read keeps me motivated to keep going even on the tough days ‿‿̩͙‿‿̩͙☠︎︎‿̩͙‿‿̩͙‿ AUTHOR'S NOTE Thank you so much for choosing to read my story, truly, it means the world to me. There are so many incredible books out there, and the fact that you decided to spend time with mine is something I don’t take for granted. If you enjoy the story, I would absolutely love to hear your thoughts. Your feedback not only helps me grow as a writer but also keeps me company during those long, solitary hours when it’s just me, my coffee, and my characters emotionally ruining each other. Thank you again for being here. I can’t wait to share more of this journey with you. ‿‿̩͙‿‿̩͙☠︎︎‿̩͙‿‿̩͙‿ With all my love, Jane Doe Writings. X O X O 💖#หนึ่งปีผ่านไปภายในเพ้นท์เฮ้าส์ที่เคยเงียบสงบ ตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงเด็กเล็ก และเสียงหัวใจจากความรักของคนสองคนที่มีให้กันและกันอนาคินทร์นั่งอยู่บนพื้นในห้องนั่งเล่น เสื้อลายเปื้อนแป้งข้าวของลูกชายตัวน้อยวัยเกือบขวบ 'อคิน'ลูกชายที่เขาทั้งรักทั้งหวงกำลังคลานดุ๊กดิ๊กบนเบาะนุ่มๆ พร้อมกับหัวเราะคิกคักเมื่อพ่อกำลังหยอกล้อเล่นด้วย"จ๊ะเอ๋อคินน้อย แฮร่!""พิกกะบู แหว่!""ฮ่าๆๆ เอิ๊ก~ ปู๊ดด! เอิ๊กกก""โอ้โห พ่นน้ำลายเต็มหน้าพ่อเลย" อนาคินทร์เอามือเช็ดน้ำลายที่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนพ่นใส่หน้าออกอย่างไม่นึกรังเกียจ เพราะแค่ได้เห็นลูกชายกำลังเล่นอย่างสนุกสนานมีความสุข เขาก็มีความสุขมากที่สุดแล้ว เสียงหัวเราะของลูกคือเสียงที่เขารักมากที่สุดในโลกมะปรางยืนมองอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเธอมันเปี่ยมไปด้วยความสุข เธอยิ้มกับภาพตรงหน้าภาพที่เธอไม่เคยฝันไว้เลยว่าอนาคินทร์จะเป็นพ่อที่อบอุ่นได้ขนาดนี้เขาไม่ใช่แค่เลี้ยงลูกได้เป็นอย่างดี แต่เขาเรียนรู้วิธีพับผ้าอ้อมเอง คอยป้อนนมเปลี่ยนแพมเพิส ดูแลเวลากลางคืน เรื่องงานบ้านในครัวกับข้าวที่เคยรสชาติไม่คงที่ตอนนี้เขาทำข้าวต้มได้อร่อยกว่าพ่อครัวระดับมิชลินซ
#หกเดือนต่อมาณ เพ้นท์เฮ้าส์หรู มะปรางนั่งพิงหมอนอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น หน้าท้องของเธอตอนนี้เริ่มนูนชัดขึ้นจนไม่อาจปิดบังได้อีกแล้ว ทุกครั้งที่ขยับตัวหรือจะลุกเดิน ต้องใช้เวลาและแรงเพิ่มขึ้นกว่าปกติแต่สิ่งที่เปลี่ยนไปยิ่งกว่าร่างกายของเธอ คือพฤติกรรมของคนที่อยู่ข้างกันอนาคินทร์คนนี้ไม่ใช่ผู้ชายเงียบขรึมในชุดสูทกับแฟ้มงานหนาๆ อย่างที่ใครหลายคนเคยรู้จักอีกแล้ว เพราะตอนนี้เขาสวมผ้ากันเปื้อนลายทางยืนทำอาหารอยู่ในครัวทุกวัน และวันนี้เขากำลังยืนล้างจานในครัวด้วยท่าทีตั้งอกตั้งใจ ถึงจะมีฟองเต็มแขนและทำจานตกแตกเสียงดังไปหลายใบแล้วก็ตาม แต่เขาก็ไม่เคยปริปากบ่นอะไรตอนเช้าเขาตื่นก่อนเธอทุกวัน หัดทำอาหารบำรุงสุขภาพแบบคนท้องด้วยสูตรที่เรียนจากยูทูบกลางวันก็จัดตะกร้าผ้า ตอนเย็นเขาคอยนวดเท้าให้เธอเบาๆ ให้คลายความตึงจากเนื้อที่ขยายใหญ่มากขึ้น ทั้งที่แต่ละวันของตัวเองก็ปวดหลังจากการทำงานในครัว และเตรียมของเตรียมห้องสำหรับลูกน้อยที่กำลังจะลืมตาดูโลกอยู่แล้ว เรียกได้ว่าเหนื่อยกว่างานที่เคยทำอยู่หลายสิบเท่าเลยแต่ไม่เคยมีซักครั้งที่เขาจะปริปากบ่น มีแต่รอยยิ้มที่อบอุ่นกับสายตาที่มองหน้าท้องของเธอราว
ช่วงค่ำวันเดียวกัน เขาชวนเธอขึ้นไปบนดาดฟ้าของเพ้นท์เฮ้าส์ ที่ปกติเขาจะไม่ขึ้นไปเลย และยังออกคำสั่งย้ำนักย้ำหนาว่าไม่ให้เธอขึ้นไป ราวกับว่าด้านบนมันมีอะไรที่เธอไม่สมควรขึ้นไปเห็น ทั้งที่ความจริงมันก็ไม่ได้มีอะไร นอกจากพื้นที่โล่งๆ กับลมแรงๆแต่ทว่าวันนี้เขาจัดทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้วก่อนที่จะเอ่ยปากชวนเธอ ไฟประดับเล็กๆ พาดผ่านราวเหล็ก ท่ามกลางลมเย็นๆ และท้องฟ้าของเมืองกรุง ที่เต็มไปด้วยแสงจากตึกสูงด้านหน้าของเธอมีโต๊ะเล็กๆ กับอาหารง่ายๆ ที่เขาทำเอง หน้าตาอาหารก็ไม่ได้ดูแย่อะไรเลย ส่วนเรื่องรสชาติก็คงต้องดูอีกที เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำอาหารเอง"วันนี้โรแมนติกเชียวนะคะ มีอะไรพิเศษหรือเปล่า" เธอแซวเบาๆ ขณะนั่งลงบนเก้าอี้ที่เขาเตรียมไว้ให้"ก็ลูกในท้องไงพิเศษ""หืม?""ลองชิมอาหารดูสิ""จะรสชาติยังไงนะ" เธอพึมพำเบาๆ กับตัวเอง แต่ก็ไม่เชิงจะกล่าวหาว่าอาหารของเขามันรสชาติแย่จนกินไม่ได้หรอก มันก็ไม่แปลกเพราะนี่มันเป็นครั้งแรกที่เขาทำ"อร่อยหรือเปล่า?" ดวงตาของอนาคินทร์เต็มไปด้วยความหวัง เขาคาดหวังกับคำตอบของเธอมาก เธอค่อยๆ เคี้ยวก่อนที่ตาจะโตขึ้นมาพร้อมด้วยท่าทางแปลกๆ"อร่อยมากค่ะ""ฮู่ว
เช้าวันถัดมาวันนี้แทนที่อนาคินทร์จะเร่งรีบออกไปทำงานเหมือนทุกที เขากลับนั่งอยู่บนโซฟา ใส่เสื้อยืดตัวเก่า กางเกงวอร์มแบบสบายๆ พร้อมไอแพดในมือที่เต็มไปด้วยลิสต์เรื่อง 'อาหารบำรุงครรภ์' กับ 'วิธีดูแลภรรยาตั้งท้องระยะต้น'มะปรางเดินออกมาจากห้องนอน เห็นเขานั่งหน้าขรึมเหมือนประชุมงาน แต่พอเดินเข้าไปใกล้ๆ ก็ได้ยินว่าเขากำลังเปิดดูวิดีโอสอนทำอาหารอยู่"ไม่ไปทำงานเหรอคะ?" เธอถามเขาเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ "ไม่ไปวันนี้ลางานไว้แล้ว อาทิตย์นี้ขอ Work from home ไปก่อน งานไม่สำคัญเท่าลูกในท้องหรอก"มะปรางอึ้งไปนิด ไม่คิดว่าเขาจะเห่อถึงขนาดนี้ "จริงจังขนาดนั้นเชียว""แหงสิ ลูกฉันนะ" เขาพูดพร้อมกับหยิบสมุดที่อยู่ข้างๆ ตัวเองขึ้นมาเปิด "อันนี้เป็นลิสต์การกิน การดูแลตัวเอง ฉันจดไว้ให้""โห..." เพิ่งเคยเห็นลายมือการเขียนของเขาเป็นครั้งแรกเลย เพราะส่วนมากก็เห็นแค่ลายเซ็นของเขาผ่านๆ ตา สวยนะเนี่ย เขียนสวยเหมือนผู้หญิงเขียนเลย"เอาไปอ่านแล้วก็ทำตามด้วย""ว่าแต่คุณบอกว่า จะพาปรางไปหาหมอ""อืม นัดไว้ช่วงบ่ายน่ะ""ถึงว่าคุณไม่ไปทำงาน""มีหลายอย่างที่ฉันต้องทำ""....." เช้ามาเขาตื่นก่อน ส่วนเธอเพลียๆ ก็เลยนอนต่อ
เวลาต่อมาสายลมเย็นพัดเอื่อยผ่านระเบียงในห้องนอน อนาคินทร์ยืนพิงราวเหล็กเงียบๆ ในมือมีซองบุหรี่กับไฟแช็กคู่ใจ เขาหยิบมันขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เหมือนเป็นความเคยชินที่สั่งให้ร่างกายทำตามโดยไม่ต้องคิดแต่แล้วก็มีบางสิ่งบางอย่างทำให้เขาต้องชะงัก สายลมอ่อนๆ ที่พัดมากระทบใบหน้า มันทำให้ต้นไม้เล็กที่มะปรางปล
กลางดึกคืนนั้น...เสียงลมหายใจหนักพ่นพรืดยาวๆ เหมือนคนที่กำลังหายใจไม่ออกหรือหายใจหอบเหนื่อยตัวของเขาสั่นกระตุกเหมือนคนกำลังร้องไห้ พร้อมกับเสียงครางในลำคอและพึมพำออกมาไม่เป็นคำศัพท์ภาษา ทำให้มะปรางรู้สึกตัวจากความง่วงกลางดึก แต่เธอก็คิดว่าเขาแค่นอนละเมอจนกระทั่ง เสียงสั่นพึมพำของเขามันเริ่มชัดเจนข
#เวลาต่อมาเพ้นท์เฮ้าส์หรูของอนาคินทร์ เสียงกริ่งที่หน้าประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงประตูที่ดังขึ้นรัวๆ ชนิดที่ว่าไม่ยอมหยุดพักเลย จนมะปรางนั้นเริ่มเกิดอาการรำคาญและไปเปิดประตูรอบแรกมองจากตาแมว คิดว่าทำเมินก็คงจบ ไม่มาอีก ไม่คิดว่าจะกดรัวๆ อีกแบบนี้แกร๊ก !"พอเถอะค่ะคุณ เลิกทำแบบนี้ได้แล้ว""หลีกไป!
วันถัดมากริ๊ง กริ๊ง ~เสียงกริ่งที่หน้าประตูดังขึ้นทำให้สองหนุ่มสาวที่กำลังนั่งทานอาหารร่วมกันหันมองกันอย่างงงๆ ก่อนที่มะปรางจะเป็นฝ่ายพูดทักขึ้นมา"คุณคนนั้นอีกหรือเปล่าคะ?""แล้วไง" ตอบหน้าตาเฉยมาก"ไม่เปิดประตูหรอคะ""เปิดทำไม""ถ้าไม่เปิด เขาคงได้กดกริ่งอยู่แบบนั้น""......" มาเฟียหนุ่มถอนหายใ