CRUEL GUY 9 ไม่คิดว่าจะลุกไหว

"โอ๊ย ซี้ด"

ฉันตื่นมาตอนเช้าแล้วรีบร้อนจะลงจากเตียงจนเผลอลืมไปว่าตอนนี้ร่างฉันระบมไปหมด ฉันไม่รู้ว่าเมื่อคืนเรย์เข้ามาในตัวฉันกี่ครั้ง รู้แต่ว่าตอนนี้ฉันเดินแทบไม่ไหว

"เสียมันไปแล้วจริงๆสินะ"

อยู่ๆความเศร้าก็คืบคลานมาหาฉัน ความเจ็บจุกตรงท้องน้อยเป็นหลักฐานได้ดีว่าฉันใช้ความสาวของฉันแลกเงินไปแล้วจริงๆ

"ลินขอโทษนะจ๊ะแม่ แต่ลินไม่มีทางเลือกจริงๆ"

ฉันบอกตัวเองแล้วพยายามทำใจโดยการยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาที่มันไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ทิ้งไป ตอนนี้ฉันต้องเข้มแข็งสิถึงจะถูก ไม่ใช่อ่อนแอแบบนี้ 

"ยิ้มสิลิน ยิ้มนะ"

แล้วฉันก็พยายามยิ้มปลอบใจตัวเอง ปาดน้ำตาไปพลางแล้วค่อยๆก้าวลงจากเตียงไปหยิบเสื้อผ้ามาใส่จนครบ ส่วนเรย์เหรอ ฉันตื่นมาก็ไม่เห็นแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาไปไหน

"แล้วเงินล่ะ?"

ฉันเพิ่งนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ เมื่อคืนเรย์ยังไม่ได้ให้เงินฉัน จะว่าฉันเห็นแก่เงินก็ได้นะ ก็ตอนนี้เงินมันสำคัญกับฉันจริงๆ เงินนั่นมันจะทำให้แม่ฉันปลอดภัย

"ไม่คิดว่าจะลุกไหว"

"เรย์!"

ฉันตกใจจริงๆนะ ที่อยู่ๆเรย์ก็เปิดประตูห้องเข้ามา 

"เอ่อฉัน"

ฉันไม่ค่อยจะกล้ามองหน้าเขาหรอก เพราะฉันไม่ใช่แค่ตกใจ แต่อายเรื่องเมื่อคืนด้วยน่ะสิ แถมยังไม่หายกลัวด้วย ก็ตอนเขาเข้ามาในตัวฉันครั้งแรก มันเจ็บมากเลย เจ็บจนฉันคิดว่าตอนนั้นฉันต้องตายแน่ๆ

"แต่งตัวเสร็จแล้วก็ดี งั้นตามฉันมา"

"ปะ...ไปไหนเหรอ"

"ไปใช้เงิน"

เรย์หันมาตอบฉัน ใบหน้า แววตาของเขาดูนิ่งเหมือนเดิม และนี่คงเป็นตัวตนที่แท้จริงของเขา ส่วนคนที่พาฉันโลดแล่นสู่ที่สูงหลายต่อหลายครั้งเมื่อคืนนี้ คงเป็นอีกมุมหนึ่งที่คงเกิดเฉพาะเวลาทำกิจกรรมบนเตียงเท่านั้น

"ฉัน ไม่เข้าใจ"

"ฉันพูดให้เข้าใจยากเหรอ ก็เงินห้าหมื่นที่เธอขอเป็นค่าตัวไง"

"อันนั้นฉันเข้าใจ แต่ ทำไมนายไม่ให้ฉันตอนนี้เลยล่ะ จะให้ฉันตามนายไปไหน"

ฉันแข็งใจมองหน้าเรย์ ส่วนเรย์ไม่หลบตาฉันเลย ดวงตาเขานิ่งๆ ไม่มีความรู้สึกอะไรภายในนั้น นอกจากบางอย่างที่ทำให้ฉันหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ 

...เรื่องเมื่อคืน มันคงไม้ได้ทำให้เขารู้สึกพิเศษอะไรกับฉันเลยสินะ ต่างจากฉันที่มันคงหัวโบราณไปหน่อย และมันคงผิดที่ผู้หญิงอย่างฉันมันอ่อนไหวกับอะไรได้ง่ายๆ ที่คิดว่าตัวเป็นของใคร หัวใจก็มักจะลอยตามไปเป็นของคนนั้นด้วยเหมือนกัน นี่ฉัน ฉัน ไม่หรอก ฉันคงเพ้อมากไปแล้ว 

"คิดอะไรอยู่"

"หะ...ห้ะ นายว่าอะไรนะ"

ฉันเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าคงเผลอจมอยู่กับความคิดตัวเองนานไปหน่อยจนไม่ได้ยินเสียงเรย์

"ฉันถามว่าเธอเหม่ออะไร ฉันเรียกหลายครั้งแล้ว บอกเธอไปแล้วด้วย ว่าทำไมฉันถึงไม่ให้เงินเธอตอนนี้"

"นั่นสิ ทำไมเหรอ เอ่อ ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันไม่ทันฟัง"

"ช่างเถอะ งั้นฟังอีกรอบ จำที่คุยกันเมื่อคืนได้ใช่มั้ย ห้าหมื่นสำหรับอาทิตย์นึง จากนั้นทางใครทางมัน"

"อืม"

ฉันต้องฝืนใจพยักหน้ารับ ทั้งๆที่มันเจ็บตรงหัวใจยังไงไม่รู้ ประโยคที่เขาว่าจบอาทิตย์นึงก็ทางใครทางมัน มันเหมือนเขากำลังยืนยันว่าระหว่างเขากับฉัน มันก็แค่ธุรกิจซื้อขาย ไม่มีภาวะผูกพันทางจิตใจ 

"แต่ตอนนี้มันยังไม่ครบอาทิตย์ แล้วฉันก็ไม่ไว้ใจเธอ"

"นะ...นายหมายความว่าไง"

"ถ้าฉันปล่อยเธอไปวันนี้พร้อมกับเงินห้าหมื่น เกิดเธอชิ่งขึ้นมา ฉันก็ขาดทุน"

"ขาดทุน?"

เขาไม่ยอมให้ฉันนอนจนเกือบเช้าน่ะเหรอที่บอกว่าขาดทุน

"ใช่ เพราะฉะนั้น ฉันจะไปกับเธอ เงินห้าหมื่น ฉันจะได้รู้ด้วยว่าเธอเอาไปทำอะไร ตามมา"

"แต่นั่นมันเรื่องส่วนตัวของฉันนะ"

เรย์หันกลับมาหาฉันเพราะประโยคที่ฉันเพิ่งตะโกนออกไป ดูเหมือนเขาจะมองฉันด้วยสายตาไม่พอใจนะ แต่ฉันก็ยังยืนยันกับตัวเองว่าอยากจะพูดสิ่งที่คิดออกไป

"จริงอยู่ เงินนั่นมันเงินของนาย แต่ฉัน เอ่อ ฉันเอาตัวแลกมาแล้ว เพราะงั้น ฉันจะเอาเงินไปทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน นาย นายไม่เกี่ยวนี่ นาย เอ่อ นายไม่จำเป็นจะต้องมารู้ก็ได้ สิทธิ์ของนาย มีแค่ใช้สินค้าอย่างฉันให้คุ้มภายในหนึ่งอาทิตย์ไม่ใช่หรือไง"

ไม่รู้ฉันไปทำเรย์โกรธกว่าเดิมรึเปล่า เพราะเรย์มองฉันนิ่ง แต่ไม่พูดอะไรเลย จนกระทั่ง

"เมื่อคืนเธอไม่ได้กล้าขนาดนี้"

"เอ่อ ฉัน"

ฉันยอมรับว่าตอนนี้เรย์น่ากลัว และฉันคงไม่ต้องบอกหรอกนะ ว่าคนขี้กลัวอย่างฉันจะเหลือมั้ย

"ตามมา ถ้ายังอยากได้เงินห้าหมื่น แต่ถ้าอยากได้แบบแบ่งจ่ายเป็นงวด ก็เชิญปากดีได้เต็มที่"

"นายหมายความว่าไง"

"ถ้าเธอปากดีอีก วันนี้ฉันจะให้แค่ส่วนของเมื่อคืน"

"นี่นาย"

"ต้องการแบบไหน มันแล้วแต่เธอตัดสินใจ"

เรย์พูดจบก็เดินออกไปเลย ปล่อยให้ฉันหงายเงิบอยู่คนเดียว แต่เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ฉันรู้สึกเหมือนโดนขู่เลย เรย์ขู่ฉัน ใช่ เรย์ขู่ฉันจริงๆด้วย นั่นก็แสดงว่า ฉันต้องรีบตามเรย์ไปสินะ ไม่งั้นเงินห้าหมื่นวันนี้ ฉันอดชัวร์ๆเลย แล้วเวลาแบบนี้ฉันต้องหน้าด้านสิถึงจะถูก ไม่ใช่ปากดีอย่างที่โดนเรย์ว่าไปเมื่อกี้นี้

"เรย์ เดี๋ยวก่อนสิ เรย์ รอฉันด้วย เรย์!"

ฉันรีบวิ่งตามเรย์ไป แต่เรย์เดินไปไม่รอฉันเลย ไม่สงสารขาฉันบ้าง ขาฉันสั้นกว่าเขาตั้งเยอะ

"โอ๊ย!"

ฉันมัวแต่จะวิ่งตามเรย์ให้ทันจนลืมไปว่าสภาพร่างกายฉันตอนนี้มันไม่อำนวย ผลของมัน คือฉันไปกองอยู่กับพื้นอย่างตอนนี้ไงล่ะ><!!!

"หึ ไม่เจียมสักนิด"

ฉันไม่แน่ใจหรอก ว่าที่เรย์เดินกลับมาแล้วมองฉันแบบนั้น มันเพราะความสงสารหรือเวทนากันแน่ แต่ดูๆแล้ว มันน่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า

"อุ๊ย! เรย์ นาย ทำอะไรอ่ะ"

เรย์อุ้มฉันขึ้นมาเฉยเลย ฉันจะตกใจจนหัวใจเต้นแรงมันก็คงไม่แปลกใช่มั้ย(๐.๐)

"ฉันยังไม่อยากขาดทุน ถ้าเธอมาเดี้ยงเอาตอนนี้"

"แต่ฉันเดินเองได้ ปล่อยฉันลงเถอะ"

"คราวหลังหัดเช็คสังขารตัวเองให้ดีก่อนพูด แล้วก็รู้เอาไว้ว่าที่ฉันยอมลงทุนอุ้มเธอให้เปลืองแรง เพราะฉันคำนวณแล้วว่าถ้าปล่อยให้เธอเดินเอง ฉันอาจขาดทุนมากกว่าการเสียเวลาอุ้มเธอ"

เรย์พูดซะยืดยาวด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ไอ้ฉันก็คิดไม่ค่อยทันเท่าไหร่หรอก แต่ก็พอจับใจความได้ ว่าเขาแค่ไม่ยอมขาดทุน ไม่ใช่อุ้มเพราะเป็นห่วงฉัน อีกอย่าง ดูเหมือนเขาจะเป็นเจ้าชีวิตฉันไปอีกหนึ่งอาทิตย์ สรุปแล้วในหนึ่งอาทิตย์นี้เขาพูดอะไร ฉันก็ต้องทำตามทุกอย่างสินะ

สุดท้ายเรย์ก็อุ้มฉันมาถึงลานจอดรถ เขายัดฉันใส่รถก่อนจะตามขึ้นมา

"จะบอกได้รึยัง ว่าเอาเงินไปทำอะไร สำคัญขนาดไหนถึงต้องยอมขายตัว"

เรย์พูดนิ่งๆเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือเขาคงไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดนั้นทั้งๆที่ฉันจุกทุกครั้งที่ได้ยิน ทำไมเขาต้องตอกย้ำฉันด้วย ว่าฉันมันเป็นผู้หญิงที่ไม่มีศักดิ์ศรีเหลืออีกแล้ว

"ฉัน เอ่อ ต้องเอาเงินไปใช้หนี้"

"หนี้อะไร"

"หนี้ที่เคยไปกู้มาใช้ตอนผ่าตัด"

"ใครผ่าตัด"

"เอ่อ นายต้องรู้ด้วยเหรอ"

ฉันหันไปถามเพราะไม่เข้าใจจริงๆว่าเรย์จะถามเพื่ออะไร ในเมื่ออีกหนึ่งอาทิตย์ก็ต้องจบกัน

"ฉันถามให้เธอตอบ ไม่ใช่ให้ย้อนถาม"

"แต่ว่า"

"ตอบ"

เรย์กดเสียงต่ำแถมจ้องฉันอย่างกับจะกระโจนเข้ามาดูดเลือด ปากฉันมันเลยขยับอัตโนมัติ

"เอ่อ ฉะ...ฉันเอง"

"เป็นอะไรถึงต้องผ่าตัด"

"ไส้ติ่งอักเสบ"

"ทำไมเมื่อคืนฉันไม่เห็นรอยแผล"

หน้าเรย์ตอนนี้จริงจังมาก จริงจังจนฉันเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะถามเอาโล่รึไง

"เอ่อ นายคงไม่ทันมองมั้ง"

ฉันตอบเท่านั้นเรย์ก็พุ่งตัวเข้ามาหาฉัน ทำท่าจะเปิดเสื้อด้วย แต่ฉันถอยมาติดประตูรถซะก่อน ช่วยไม่ได้นี่นา ก็ฉันตกใจ

"นะ...นายจะทำอะไร"

"ดูแผล"

"ละ...แล้วทำไมต้องดู"

"เปิดเสื้อ"

"แต่ฉัน..."

"จะเอามั้ยห้าหมื่น"

เอาอีกแล้ว มาไม้นี้อีกแล้ว เขาคงรู้สินะ ว่าฉันจนตรอก เอาเงินมาขู่ ยังไงก็ต้องยอม

"ปะ...เปิดก็ได้"