INICIAR SESIÓNHindi ako agad natulog pag-uwi ko.Nakaupo lang ako sa sahig ng sala, nakasandal ang likod sa couch, patay ang ilaw, bukas ang laptop sa harap ko. Hindi para magtrabaho.Para mag-isip.May mukha sa isip ko bukod kay Amanda.Isang babaeng nasa litrato sa laptop ni Leon kanina. Hindi ko alam ang pangalan niya. Hindi ko alam kung sino siya sa pamilya nila. Hindi ko alam kung bakit siya wala sa file na ibinigay sa akin ng Astra Noctis.Pero alam ko ang pakiramdam nang makita ko siya.Parang may hinila sa loob ko. Parang may ugat na matagal nang nakabaon sa laman ang biglang gumalaw.Hindi ko gusto ang pakiramdam na iyon. Hindi ako sanay sa mga bagay na hindi ko maipaliwanag.Kaya tinawagan ko ang taong dapat kong tawagan.Si Atlas.Hindi siya ang tipo ng handler na madaldal. Hindi rin siya sentimental. Siya ang nag-oorganisa ng logistics ko. Siya ang nagbubukas ng pinto kapag kailangan kong pumasok. Siya ang nagsasara ng system kapag kailangan kong mawala.Hindi kami madalas mag-usap kung
Alas-diyes pa lang ng umaga nang bumukas ang elevator at bumuga ng malamig na hangin mula sa loob nito—kasama ang isang presensyang agad nagbago ng temperatura ng buong palapag.Matanda na siya, pero hindi mahina. Maayos ang postura. Kulay perlas ang suot niyang blazer, may manipis na gintong kwintas sa leeg, at isang baston na hindi niya kailangan—pero ginagamit bilang simbolo.Power accessory.Agad kong naramdaman ang pag-igting sa sikmura ko. Hindi ko pa alam kung sino siya.Pero may kakaiba.May pamilyar na lamig sa aura.“Good morning,” sabi ko, propesyonal.Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa. Hindi insulto ang tingin. Pagsusuri.“Where's Leon?” tanong niya, mababa ang boses.British ang accent. Controlled. Educated. May bigat ng lumang pera.“May appointment po ba kayo?” tanong ko.Sandali siyang tumigil.“Sabihin mo kay Leon na dumating na si Amanda.”Amanda.Parang may malamig na kamay na humawak sa likod ng leeg ko. Hindi dahil kilala ko ang pangalan. Kundi dahil may
Maaga akong dumating. Mas maaga kaysa sa kailangan.Hindi dahil sabik ako. Kundi dahil mas gusto kong ako ang unang makakita sa lugar bago ako nito makita.Tahimik ang lobby ng El Zamora Corporation nang tumapak ako roon. Iba ang pakiramdam ngayon kumpara noong akong pumunta rito para sa interview. Hindi na ako aplikante. Hindi na ako bisita.Bahagi na ako ng sistema.Mara Villanueva.May access card na ako. May temporary ID na nakasabit sa leeg ko. May opisyal na email. May desk. May papel.Ngumiti ang receptionist nang makita ako. “Good morning, Ms. Villanueva.”“Good morning,” sagot ko.Propesyonal. Neutral. Walang bakas ng kung sino ako sa likod ng pangalan.Sumakay ako ng elevator mag-isa. Habang umaakyat, pinanood ko ang repleksyon ko sa salamin.Kontrolado ang postura. Pantay ang paghinga. Walang emosyon sa mukha. Pero sa ilalim ng balat ko, alerto ang bawat hibla ng katawan ko.Unang araw.Hindi lang ito trabaho. Ito ay pagsisimula ng infiltration.Pagbukas ng elevator sa ika-
Maaga akong nagising kahit hindi naman ako kinakabahan.Pero hindi rin ako kalmado.Hindi ito ang unang beses na haharap ako sa isang target-adjacent na tao. Hindi ito ang unang beses na magpapanggap ako. Pero ito ang unang beses na papasok ako sa opisina ng isang lalaking nakilala ko na dati—hindi bilang operative, hindi bilang assassin—kundi bilang isang babae sa isang isla na nagkunwaring ordinaryo.Hindi aksidente ang pagkikita namin sa islang iyon.Hindi rin iyon planado.Pero nangyari iyon.At ngayon, papasok ako sa gusali niya dala ang bagong pangalan—Mara Villanueva—habang alam kong kapag nagtagpo ang mga mata namin, makikilala niya ako.Tahimik ang apartment ko.Sarili ko ang bumili nito. Hindi ito safehouse. Hindi ito pagmamay-ari ng Astra Noctis. Ito ang iisang lugar sa lungsod na hindi nila kontrolado—kahit alam nilang mayroon ako nito.Isang one-bedroom unit. Minimalist. Malinis. Walang litrato. Walang sentimental na bagay.Ang tanging personal na bagay dito ay ang pangal
“Bakit ngayon mo lang sinabi?”Hindi ko na tinangka pang itago ang bahagyang panginginig sa ilalim ng boses ko. Hindi iyon takot. Hindi iyon galit. Isa iyong pagkayamot na matagal nang nakatago—at ngayon lang nabigyan ng pangalan.Nakahawak pa rin ako sa malamig na bakal ng pinto nang lumingon ako kay Lucien. Nasa likod niya sina Caius at Morpheus, parehong tahimik, parehong nagmamasid na parang nag-aabang kung sasabog ba ako o hindi.“May magbabago pa kung sinabi ko agad?” sagot ni Lucien.Diretso. Walang pag-ikot.Isang tanong na mas matalim pa kaysa sa akin. Sandaling natigil ang mundo ko sa pagitan ng tanong niya at ng sagot na hindi ko mabuo.May magbabago ba?Kung sinabi niya noon pa—noong unang beses kong nakita ang apelyido ni Leon sa file, noong unang beses kaming nagkatitigan sa isang gala, noong unang beses kong naramdaman ang kakaibang paghila sa dibdib ko nang magkita kami sa isla na iyon—may magbabago ba?Marahil iiwas ako. Marahil hindi ko siya hahayaang tumagal sa pani
“So paano ako magiging bahagi nila?”Hindi ako kumurap habang nakatingin kay Lucien. Walang pag-aalinlangan sa boses ko. Kung may kaba man, hindi iyon makikita sa mukha ko. Matagal na akong naturuan kung paano isara ang mga bitak sa loob bago pa ito makita ng iba.“Simple lang,” sagot ni Caius.Hindi siya ngumiti. Hindi siya kailanman ngumiti kapag may plano siyang ilalatag. “Maging secretary ni Leon El Zamora.”Sandaling tumigil ang oras.“Secretary?” ulit ko, mabagal.Hindi bilang pagtutol. Kundi bilang pagproseso.“Leon El Zamora recently expanded his corporate arm,” paliwanag ni Morpheus. “May bagong foundation. May bagong advisory board. At may bagong personal assistant na nag-resign dalawang linggo na ang nakalipas.”“Coincidence?” tanong ko.“Never,” sagot ni Caius.Lumapit si Lucien sa screen. Nag-flash ang profile ni Leon.Age. Educational background. Public affiliations. Business acquisitions. Philanthropic footprint.Walang bahid ng krimen. Walang direktang koneksyon sa con







