Chapter 3

Sabado.

Pumunta ako sa doktor ko.

"Dok, gusto kong magbuntis through IVF," kaagad kong sabi kay Dok Marquez. "P-Pero..."

"Wala kang sapat na pera?" Siya na ang nagdugtong. Pinaliwanag niya na sa akin noon kung gaano kamahal ang procedure na iyon.

Dahil hindi na matutuloy ang kasal namin ng hayop na iyon ay gagamitin ko na lang ang pera para sa IVF. Kapag naging successful ay uuwi ako sa amin. Sapat na ang perang naipon ko para magsimula roon.

"Meron naman po, pero n-naghiwalay kami ng p-partner ko..." nakayuko kong sagot, nahihiya ako sa hindi ko malamang dahilan. "Posible kayang makahanap ng free donor?"

"Actually may tatlong donor na libre..." nakangiti niyang sagot.

"Talaga po?" Bakas sa boses ko ang labis na pag-asa.

"Pero syempre, kailangan nating mag-extract ng eggcells mo..."

Nakikinig ako habang pinapaliwanag ni Dok Marquez ang sunod-sunod na steps para sa IVF stimulation.

Extraction.

Daily monitoring.

Ang pagturok pa raw sa akin kung sakaling na-fertilized na ang mga cells. Iyon daw ang pinakamasakit.

Pagktapos ay ultrasound.

At lahat ng iyon ay kailangang simulan ngayon.

Pero ang utak ko ay nasa iisang direksyon lang.

Paano ko ito ipapaliwanag kay Sir Javier?

Hindi nga ako pinapayagang mag-break ng sampung minuto, paano pa ang araw-araw na pagpunta ko sa ospital?

"Ms. Rivera."

Nag-angat ako ng tingin kay Dok Marquez. Nakatingin siya nang direkta sa mga mata ko. "Your window of opportunity is narrowing. You must decide immediately. Sayang iyong libreng donor."

Tumango ako. Kailangan kong patunayan kay Randolph na kaya kong mabuntis. "I’ll do it, dok."

"Good. We will proceed sa extraction. Pahintay na lang ng tawag ng nurse sa waiting area."

Paglabas ko sa consultation room, iniisip ko kung paano magsisimula ang bagong yugto ng buhay ko. Paano ko ito ipapaliwanag kay Sir Javier? Kung mag-resign na lang kaya ako? Sayang pa ang isang buwang sahod. Pero paano?

Bago pa man ako makaupo sa may waiting area ay bumukas ang katabing consultation room.

Lumabas mula roon si Sir Javier.

At ang presensya niya ay parang bagyong walang ulan pero kayang manira ng buhay ng kahit sinong makita niya.

Intimidating as always. Lahat ay napapatingin sa kanya. Malakas ang dating niya kahit ayaw ko mang aminin. He's a head-turner. Pero hindi nga lang marunong ngumiti.

Napansin ko ang hawak niyang folder. Iyon ang folder na nakita ko sa opisina niya. Iyong may surrogacy. Hmm. Sa pagkakaalam ko ay may girlfriend siya.

But I didn’t dare assume anything. Hindi ko dapat pakialaman ang buhay niya. Mula sa folder ay umangat ang tingin ko sa mukha niya. Hindi ko alam pero kaagad na kumabog nang malakas ang puso ko nang magtagpo ang mga mata namin.

"What are you doing here?" Iyang kaagad ang lumabas sa bibig niya.

Tang ina lang talaga. Hanggang dito ba naman?

Walang introduction. Walang hi or hello. Walang ibang tonong maririnig kung hindi ang kalamigan.

"I-I have a personal appointment, sir."

Hindi niya na ako sinagot at kaagad na umalis kasama ang isang doktor habang nakasunod naman si Marco sa kanila.

Nahulog ako sa malalim na pag-iisip. Ano kayang ginagawa niya rito?

Ilang saglit pa ay tinawag na ako ng nurse. Pagkatapos ng extraction ay umuwi rin ako kaagad. Tatawagan daw nila ako kapag naging successful na ang fertilization. Kailang ko raw alagaan ang sarili ko at huwang magpaka-stress at para kapag naging successful ang pagturok sa akin ay makakaya ng katawan ko ang pagdadala sa sanggol.

Pagkarating ko sa boarding house ay damang-dama ko na naman ang lungkot. Ilang araw pa lang simula nang maghiwalay kami ni Randolph kaya masakit pa rin.

Pero kailangan kong alagaan ang sarili ko. Inabala ko na lang ang sarili ko sa paghahanap ng trabaho na work at home lang. Para kapag nabuntis na ako at nakauwi na sa amin ay may trabaho pa rin ako.

----

Lunes.

Kailangan ko ulit pumunta sa hospital para sa another extraction. Para kapag hindi naging successful ang unang extraction ay naka-process na kaagad ang isa pa. Sa ganoong paraan ay hindi na kailangang maghintay pa.

Mabuti na lang at wala si Sir Javier kaya naisingit ko sa lunchbreak ang pagpunta sa hospital.

Pero pagbalik ko...

"Saan ka na naman nagpunta?" Ang galit na tono kaagad ni Sir Javier ang sumalubong sa akin. Nasa tapat siya ng table ko. "Kanina pa kita hinahanap!"

Ang sigaw niyang iyon ay halos pumuno sa buong executive floor.

"P-Pumunta po ako sa hospital—"

"You left work," sabi niya sa mahinang boses pero alam kong hindi iyon kalmado. "And that is the reason?"

"Y-Yes, sir." Hindi ako makatingin sa kanya.

"Your personal matters are beginning to interfere with your job," sabi niya pa at ibinagsak ang ilang folder na hawak-hawak niya sa harapan ko.

Gusto kong lamunin na lang ako ng sahig.

"S-Sir, I—"

"Don’t explain!" sigaw niyang muli. Na kahit ang ibang staff ay ayaw tumingin dito sa gawi namin. "Finish revising all that. Hindi ka uuwi hangga't hindi natatapos ang lahat ng iyan!"

Umalis na siya pero ang parang naiwan pa ang awra niya. Damang-dama ko pa rin ang nagngangalit niyang tingin sa akin. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang luha ko habang pinupulot ang mga nagkalat na papeles sa sahig.

Kaagad naman akong tinulungan ni Mariz at ng iba pa. At doon ay napahagulhol na ako.

Hindi naging madali sa akin ang mga sumunod na araw. Ganoon pa rin si Sir Javier, laging galit, parang pinaglihi sa sama ng loob.

Dumating sa puntong parang ayaw ko na lang ituloy ang IVF. Ilang linggo na rin kasi. Pero wala pa ring magandang balita. Mauubos na ang ipon ko sa extraction pa lang. Pagkatapos ay may boss pa akong parang papalitan yata si satanas sa trono nito.

Pero...

"Successful na ang fertilization," pagbabalita sa akin ni Dok Marquez. "Prepare for injections."

Wala na akong sinayang na oras at kaagad na nagpaturok. Gustuhin ko mang magpasalamat ay hindi ko na rin inalam kung sino ang donor.

Masakit ang unang inject. Hindi iyon normal na injections lang. Dahil parang may side effect siya sa akin. Pero tiniis ko ang lahat ng sakit.

"Rivera! The board meeting file. Now!" Sigaw iyon ni Sir Javier at nagmamadaling pumunta sa boardroom.

Napakapit ako sa mesa dahil parang umikot ang paningin ko nang bigla akong tumayo. But I forced myself to stand. Dinala ko ang folder papunta sa boardroom. Pag-abot ko ng files ay hindi nakalampas kay Sir Javier ang hitsura ko.

"What’s with your face?" malamig niyang tanong. "You look pale. Don’t get sick on me. Not now."

Tumango lang ako. Hindi na ako nagpaliwanag pa.

Pero nang makabalik ako sa mesa ko, hindi ko na talaga kinaya. Nanginig ang tuhod ko. Kailangan ko na yatang pumunta sa hospital. Malala na itong side effects na nararamdaman ko.