Chapter 4

"Congratulations!"

Pakiramdam ko ay nabingi ako sa narinig. Tama naman siguro ang narinig ko?

"A-Ano po ulit iyon, dok?" paninigurado kong tanong.

"Finally, buntis ka na Miss Rivera!" tuwang-tuwang sagot ni Dok Marquez.

At doon ko lang napagtanto ang sinabi niya.

Para akong nakalutang habang pabalik sa opisina. Hindi pa rin makapaniwala sa balitang narinig ko.

Magiging nanay na ako!

Pero...

"You’re fired!"

Iyon ang unang bumungad sa akin pagtapak ko pa lang sa executive floor. Hindi pa nga ako nakakalapit sa mesa ko pero nag-echo na kaagad sa buong floor ang sigaw ni Sir Javier. Para akong tinamaan ng malamig na hangin na may kasamang sampal.

Napako ako sa kinatatayuan ko at halos hindi makatapak sa sahig. Si Sir Javier ay nakatayo sa harap ng mesa ko habang nakapamulsa at nakakunot ang noo. Tila isang segundo na lang ay sasabog na talaga siya. Hindi ko alam kung anong mas nakakatakot— iyong diretso niyang tingin o iyong sobrang tahimik ng buong office habang pinapanuod ako ng lahat.

"Sir... I...”

"Don't ‘sir’ me." Hindi niya kailangan taasan ang boses— pero ginawa pa rin niya. "You abandoned your shift awhile ago. You left your table. You didn't even send a proper excuse."

"I—" Pero walang lumabas na malinaw na salita sa akin. Para akong may bola ng hangin sa lalamunan na hindi maalis. Kung pwede ko lang sabihin na galing ako sa ospital. Kung pakikinggan niya lang sana ang paliwanag ko.

"I'm not running a daycare," patuloy niya. "I'm running a company. And your job is simple— be here, do your work. If you can't do that, then you don't belong here."

Ramdam ko na ang nag-iinit na likido sa mga mata ko pero hindi ako iiyak.

Hindi rito.

Hindi sa harap niya.

"Pack your things," dagdag niya pang muli. "You're done here."

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatayo sa harap niya. Parang lahat ng lakas ko ay natapon sa sahig. Pero sa huli ay tumango lang ako at pilit na diretso ang likod kahit nanginginig ang tuhod.

"Understood, sir," sagot ko kahit halos bumulong lang ako.

Lumakad siya paalis at hindi man lang lumingon. Parang wala lang. Parang hindi ako mahalagang parte ng opisina niya sa loob ng limang taon. Parang isa lang akong papel na pwede niyang punitin at itapon.

Nag-impake ako nang tahimik. Wala si Mariz. Naririnig ko ang bulungan ng mga officemate ko, pero hindi ko sila tiningnan. Hindi ko kaya. Hindi ko rin alam kung anong mas masakit— iyong mawalan ng trabaho o iyong mawalan ng respeto mula sa isang taong ginugol ko ang maraming oras para lang pagsilibihan siya at tanggapin lahat ng sigaw niya.

Kahit gaano siya ka-demanding, kahit gaano siya kalamig, kahit gaano ko pa siya hindi maintindihan, palagi ko namang ginagawa ang kaya ko. Pero heto ako. Sinesante. Pinaalis.

Tinanggal na parang wala lang.

Sinuksok ko ang maliit na succulent plant na alaga ko sa bag, pati ang notebook kong puno ng scribbles at reminders niya. Pati iyong ballpen na bigay ni Mariz noong birthday ko. Pati iyong ID ko.

Nang lumabas ako ng building, doon pa lang ako nakahinga. Maluwag pero may halong sakit. Parang may mabigat na bato sa loob ng dibdib ko. Pag-uwi ko sa boarding house sy para akong multo.

Hindi ko maalala kung paano ako nakasakay sa jeep o kung paano ako nakababa. Parang robot na paulit-ulit lang ang kilos. Nang makarating ako sa kwarto ko, dumiretso ako sa kama at napaupo. Ilang minuto akong nakatunganga sa pader.

Gusto kong umiyak pero walang lumalabas.

Gusto kong sumigaw pero walang boses.

Ang utak ko ay umiikot-ikot sa mga salitang sinabi ng doktor kaninang umaga— pero bakit hindi ko kayang magsaya gayong hinintay ko ito? Plano ko naman talaga ito pero bakit may mabigat sa dibdib ko?

At ngayon ay wala na akong trabaho. Mabuti nga iyon at hindi na ako gagawa ng resignation letter.

Tatawagan ko na lang sina mama na uuwi ako.

Magdamag akong gising. Hindi ko alam kung ilang oras ang lumipas, pero hindi ako nakatulog kahit saglit. Pagpatak ng alas-sais ng umaga ay nasa kama pa rin ako, nakayakap sa unan, nakababad sa kawalan.

Hindi ako lumabas.

Hindi ako kumain.

Hindi ko sinagot ang kahit anong message.

Pero naalala kong may munting tibok ng puso sa loob ng sinapupunan ko. Tang ina ko talaga. Naging ganito ba ako dahil tinanggalan ako ng trabaho? Parte iyon sa plano ko at dapat magsaya ako!

Kaya naman ay nag-ayos ako ng sarili ko. Pupunta ako ng supermarket. May gusto akong kainin pero hindi ko alam.

Paglabas ko ng boarding house ko.

May nakasandal sa pader.

Naka-black suit.

May pulidong sapatos.

Nakakunot ang noo sa paraang alam kong hindi na bago sa akin.

Si Sir Javier.

Nasa harap mismo ng boarding house ko.

"What are you—"

Hindi ko natapos. Tumayo siya nang diretso, matikas, parang isang sundalong galit na galit pero pinipigilan pa rin ang sarili.

"We need to talk," he said.

Iyon lang. Walang kasunod. Walang paliwanag. Pero ramdam ko kaagad na mabigat.

"Ano pa bang kailangan niyong sabihin?" tanong ko, pilit na kinakalma ang sarili. "I'm fired already. Kulang pa ba ang mga masasakit mong salita?"

Hindi siya gumalaw. Hindi kumurap. At kahit masakit aminin— kahit galit ako ay kinabahan ako sa bigat ng tingin niya.

Hindi iyon tingin ng boss sa empleyado niya. Iyon ay tingin ng isang taong parang may ibubunyag na sikreto.

"Rivera," he said sa mababa ang tono. "I didn't come here to talk about that, but because I got a call."

Kumunot ang noo ko. "Ano naman ang pakialam ko sa bagay na iyon?"

Pwede ko na siyang sagut-sagutin ngayon.

"Galing ang tawag na iyon sa hospital kung saan tayo minsan nagkita."

Napataas ang kilay ko pero hindi ko alam kung saan nanggagaling itong kabang nararamdaman ko.

"Rivera,” he said again. "The sample intended for the surrogate mother— the one I paid for, the one I chose..."

"What about it?" nanginginig ang boses ko at hindi ko alam kung bakit.

He looked straight into my eyes— hindi nag-aalinlangan, hindi umiwas. "It was injected into you."

Parang bumagsak ang buong mundo ko. Parang may kumalas na turnilyo sa loob ng utak ko at kahit anong pilit kong unawain ang narinig ko ay hindi kaya ng utak ko.

Hindi ko masabi ang kahit anong salita. Hindi ako makahinga. Hindi ako makagalaw.

"At hindi lang iyon," dagdag niya, marahan pero mabigat. "You're having my baby."

“Sabihin mong nagbibiro ka lang…”

“You know me,” sabiy niya pa. “Hindi ko ugaling magbiro.”

Tang ina lang talaga!

Iyong boss kong laging galit sa akin? Iyong sinisante ako kahapon ay siyang ama ng dinadala ko?

Oh fuck!