登入"Ibigay mo sa akin ang natitirang susi ng walk-in closet, dahil may kailangan akong hanapin na mga alahas na iniwan ng babaeng iyon bago ko ipasara ang kwarto nang tuluyan!" ang nanginginig na pasigaw na utos ni Sophia kay Aling Maria na umabot sa aking tainga habang pabalik ako sa sala."Iwanan mo muna ang mga susi riyan at harapin mo ang mga nakatambak na tawag mula sa mga mamamahayag, Sophia," ang malamig kong putol sa kanyang gabi ng pagmamalupit habang inihahagis ko ang aking tablet sa ibabaw ng mahabang lamesa."Raffy... bakit ba ganyan ang mukha mo, hindi ba dapat ay nagce-celebrate tayo dahil opisyal nang tapos ang kalokohang kasal ninyo ng babaeng iyon?" ang malambing ngunit may halong inis na tanong niya habang dahan-dahang lumalapit sa aking gilid."Tingnan mo ang balita sa telebisyon at sa mga social media platforms kung sa tingin mo ay may dapat tayong i-celebrate ngayon," ang mariin kong sagot sabay pikit ng aking mga mata, pinipilit kong itulak pababa ang
"Aling Maria... ano ang hinahanap mo dyan sa sulok ng cabinet ko, gusto mo bang itapon ko rin ang buong buhay mo sa basurahan ngayon din?" ang nanginginig na pasigaw na tanong ni Ma'am Sophia na bumasag sa nakakangilong katahimikan ng kwarto."Pasensya na po, Ma'am... tinitingnan ko lang po kung may naiwan pang maruming basahan sa ilalim para tuluyan nang malinis ang buong walk-in closet katulad ng utos ninyo," ang panginginig kong sagot habang dahan-dahan kong ibinababa ang aking tingin sa semento, pilit kong itinatago ang aking mga kamay sa likod ng aking lumang apron."Umalis ka na sa harap ko bago ko pa masampal ang mukha mo, at siguraduhin mong wala akong makikitang kahit isang dumi pagbalik ko rito galing sa kusina!" ang mapang-alipustang bulyaw sa akin ng babae habang marahas niyang ihinagis ang isang tumpok ng mga damit ni Ma'am Loraine sa sahig."Sophia, dinala na ni Mark ang sasakyan sa harap... bumaba ka na rito kung ayaw mong iwanan kita sa mansyon mag-isa," ang malamig na
"Ano ang nakasulat sa ulat na iyan, sabihin mo sa akin ngayon din bago tayo makarating sa paliparan!" ang nanginginig na sigaw ni Rafael sa kanyang telepono habang pilit kong hinahawakan ang kanyang braso sa loob ng sasakyan."Sir, wala pong sapat na signal dahil sa tindi ng bagyo, naputol po ang linya ng legal team natin," ang nanginginig na sagot ng driver habang pinapabagal ang takbo ng kotse sa tapat ng malaking gate ng mansyon."Raffy, kalimutan mo na ang ulat na yan dahil walang ibang alam ang pamilya Monteverde kundi ang manggulo sa ating dalawa," ang nakairita kong wika habang marahas kong binubuksan ang pinto ng kotse, hindi ko na hinintay na pagbuksan ako ng mga bodyguard."Bumalik tayo sa mansyon, kanselahin mo ang flight patungong Singapore ngayong gabi, Mark," ang biglang utos ni Rafael sa kanyang assistant sabay baba mula sa kabilang bahagi ng sasakyan, ang kanyang mukha ay mas madilim pa sa gabi."Mabuti pa nga na bumalik tayo sa loob para maipalayas ko na ang lahat ng
"Hinding-hindi ninyo makukuha ang anak ko mula sa aking piling, kahit anong yaman pa ang gamitin mo, Rafael," ang pamilyar na tinig ni Loraine ay umalingawngaw sa aking alaala habang nakatitig ako sa iniwan niyang kasunduan sa ibabaw ng lamesa."Sir Rafael, narito na po ang huling ulat ng flight natin patungong Singapore, hihintayin na lamang po ba natin si Ma'am Sophia sa sasakyan?" untag sa akin ni Mark, ang aking personal assistant na kasalukuyang nakatayo sa may pintuan ng aking pribadong opisina."Ihanda mo ang sasakyan, susunod ako pagkatapos kong pirmahan ang mga huling transaksyon na iniwan ni Lolo Gustavo sa akin," sagot ko habang dahan-dahan kong ibinababa ang aking mamahaling fountain pen sa gilid ng basong may malamig na tsaa."Raffy... bakit ba hawak-hawak mo pa rin ang lumang panulat na iyan na bigay ng pamilya ng babaeng iyon bago tayo umalis?" ang mabilis na pagsingit ni Sophia habang humahakbang siya papasok sa aking kwarto, suot ang kanyang bagong biling mamahaling d
"Huling tawag para sa mga pasaherong patungong hilaga, aalis na ang bus sa loob ng isang minuto!" ang sigaw ng konduktor mula sa pinto habang mabilis kong hinila ang aking basang jacket papasok sa pinakahuling hilera ng upuan."Miss, ayos ka lang ba... bakit nanginginig ang buong katawan mo at walang tigil ang agos ng tubig dyan sa sapatos mo?" tanong ng isang matandang babae na nakaupo sa aking katabi, ang kanyang mukha ay puno ng matinding pag-aalala habang iniiaabot sa akin ang isang tuyong panyo."Ayos lang po ako, lola... kailangan ko lang po talagang makalayo sa Maynila ngayong gabi," sagot ko habang dahan-dahan kong isinusubsob ang aking mukha sa aking mga nakakuyom na palad, pinipilit kong pigilan ang malakas na hikbi na gustong kumawala sa aking lalamunan.Umandar ang bus patungo sa madilim at maunos na highway, bawat talsik ng ulan sa bintana ay tila ba sumasabay sa tindi ng sakit na nararamdaman ko sa aking dibdib. Pagkalipas ng mahabang biyahe ay bumaba ako sa isang liblib
"Loraine... Bumalik ka rito, hindi pa tayo tapos mag-usap tungkol sa mga natitirang ari-arian na kailangan mong iwanan!" ang boses ni Rafael ang bumasag sa ugong ng ulan, humahangos siya pababa ng balkonahe habang ang kanyang mukha ay basang-basa na."Bakit mo pa siya pinapabalik, Raffy, pirumado na ang diborsyo kaya hayaan mo na siyang mawala sa buhay natin!" sigaw naman ni Sophia na nakatayo sa may pintuan ng mansyon, mahigpit ang yakap sa kanyang sariling braso."Manahimik ka muna sa loob, Sophia, dahil may kailangan lang akong bawiin sa babaeng ito bago siya tuluyang umalis sa subdivision," sagot ni Rafael sabay hawak nang marahas sa aking kaliwang pulso, pinipilit niya akong iharap sa kanyang nagliliyab na mga mata."Wala na akong itatagong ari-arian, Rafael... nakuha mo na ang pirma ko, nakuha mo na rin ang kalayaang matagal mo nang hinihiling para sa inyo ni Sophia," bulong ko habang ang aking buong katawan ay nanginginig sa lamig, ang ulan ay patuloy na dumadaloy sa aking mukh







