LOGIN"Ibababa mo ang teleponong iyan ngayon din, Rafael, bago ko sabihin sa buong media na ginagamit mo lang ang kapangyarihan mo para sirain ang isang inosenteng babaeng katulad ko!" ang pagalit na sigaw ni Sophia habang sinusubukan niyang hablutin ang aking cell phone, ang kanyang mga kuko ay halos dumaplis sa aking mukha ngunit mabilis kong iniiwas ang aking ulo at ginawaran siya ng isang marahas na patulak sa kanyang mga balikat."Magdusa ka sa pangarap mo, Sophia, dahil ang pulisya ay papasok na sa gate ng mansyon sa loob ng dalawang minuto," ang malamig kong sagot habang ipinapakita ko sa kanya ang screen ng aking phone kung saan nakarehistro ang aktibong tawag sa district police headquarters."Magsisinungaling ako sa kanila! Sasabihin ko sa mga pulis na pinilit mo akong pirmahan ang mga papeles na iyan habang tinatakot mo ang buhay ko!" ang kanyang nanginginig at umiiyak na depensa habang patuloy siyang humahakbang paatras, ang kanyang mamahaling high heels ay dumudulas sa makinis n
"Iwan mo na ako, Rafael, dahil kahit lumuhod ka pa riyan hanggang bukas ay wala ka nang mababago sa katotohanang hindi ka na kailanman magiging bahagi ng buhay namin ng anak ko," ang huling malamig at nakakaparalisang linya ni Loraine habang dahan...dahan niyang itinutulak ang pinto ng balkonahe, nag-iiwan sa akin sa gitna ng malamig na simoy ng hangin sa gabi."Loraine... pakiusap, 'wag mo namang gawin sa akin 'to..." ang paos kong bulong habang sinusubukan kong itaas ang aking kamay para abutin ang laylayan ng kanyang damit, ngunit ang aking mga daliri ay dumaan lamang sa bakanteng hangin habang tuluyan na siyang humahakbang pabalik sa loob ng napakalaking ballroom."Mommy, bakit po naiwan sa labas 'yung mister na umiiyak? Kakilala mo po ba siya?" ang narinig kong inosenteng boses ni Eliana na nanggagaling sa kabilang side ng glass door, isang boses na parang pumuputol sa bawat ugat ng aking puso habang nakatingin ako sa kanilang dalawa mula sa dilim."Hindi natin siya kakilala, bab
l"Pakinggan mo muna ang paliwanag ko, Loraine, dahil ginago tayo pareho ni Sophia at itinago niya ang lahat ng ebidensya ng pagbubuntis mo para lang masira tayo!" ang desperado kong sigaw habang pilit kong hinahabol ang aking hininga sa malamig na balkonahe, ang aking mga kamay ay nanginginig nang husto habang sinusubukan kong abutin ang kanyang braso."Hindi na mahalaga ang kahit anong paliwanag mo, Rafael, dahil mas pinili mo pa ring paniwalaan ang ibang tao kaysa sa asawa mo noong mga panahong iyon," ang mahinahon at nakakatakot na sagot ni Loraine sabay bahagyang pag-iwas sa aking kamay, may kasamang napakanipis at imposibleng basahing ngiti sa kanyang mga labi."Gagawin ko ang lahat para magdusa siya! Nakuha ko na ang mga ebidensya ng corporate espionage niya at ipapakulong ko siya nang habambuhay, basta ibalik mo lang sa akin ang pamilya natin!" ang aking nanginginig na bulyaw habang idinidikit ko ang aking palad sa aking sariling dibdib, nararamdaman ang bawat piga at sakit ng
"Bakit mo itinago sa akin ang anak ko, Loraine, bakit mo ipinagkait sa akin ang maging ama kay Eliana sa loob ng anim na taon?" ang paos at sumasabog kong sigaw habang unti-unting nawawasak ang natitira kong katinuan sa malamig na balkonaheng iyon, ang aking mga kamay ay nanginginig nang husto habang sinusubukan kong harapin ang babaeng nakatayo sa aking harap nang napakalamig."Dahil dinala mo sa harap ko ang mga papel ng diborsyo sa mismong pinakamasayang araw ng aking buhay," ang mahinahon ngunit tila matalim na balisong na sagot ni Loraine habang dahan-dahan siyang umiiwas at tumitingin sa malayo, walang kahit anong panginginig sa kanyang boses habang ang kanyang mga mata ay nananatiling walang kaabang-abang na emosyon."Hindi ko alam na buntis ka noong araw na iyon, Loraine! Kung nalaman ko lang na nagdadalang-tao ka sa anak natin, hinding-hindi ko pipirmahan ang mga papel na iyon at hinding-hindi kita hahayaang umalis sa tabi ko!" ang aking nanginginig na bulyaw sabay kabig sa a
"Ibibigay ko sa iyo ang limang minutong hinihingi mo, Mr. Villareal, hindi dahil may halaga ka pa sa buhay ko kundi para tapusin na ang nakakairitang eksenang ito na nakakasira sa gabi ng aking kumpanya," ang malamig at walang emosyong salita ni Loraine habang dahan-dahang humahakbang patungo sa gilid ng secluded balcony, ang kanyang mamahaling gown ay kumikislap sa ilalim ng ilaw ng gabi habang nakatalikod siya sa akin."Loraine... pakiusap, tumingin ka naman sa akin kahit isang segundo lang," ang nanginginig kong boses habang pilit kong hinahabol ang aking hininga, ang aking mga kamay ay nakakuyom nang mahigpit sa aking gilid habang sinusubukan kong huwag hawakan ang kanyang balikat. "Anim na taon, Loraine... anim na taon akong nabuhay sa kasinungalingan habang ikaw ay nagdudusa nang mag-isa kasama ang anak natin.""Anak ko lang si Eliana, Rafael, at huwag na huwag mong gagamitin ang salitang 'atin' dahil nawalan ka ng karapatang maging ama noong pinalayas mo ako sa mansyon habang u
"Eliana, pumunta ka na muna sa VIP lounge kasama ang iyong nanny dahil may mga importanteng bisita tayong kailangang kausapin bago magsimula ang susunod na parte ng charity gala," ang malamig kong utos habang mabilis kong hinila ang kamay ng aking anak palayo kay Rafael, ang aking mga daliri ay humigpit sa kanyang maliit na braso habang nakatitig ako nang diretso sa lalakeng halos magmakaawa sa aming harapan."M-Mommy, bakit po umiiyak si mister? Sinasabi niya po na matagal na raw niya tayong hinahanap..." ang inosenteng tanong ni Eliana habang nakatunganga siya sa akin, pilit niyang tinitingnan si Rafael na kasalukuyang nakaluhod ang isang tuhod sa sahig at namumutla ang mukha sa tindi ng pagkabigla."Wala siyang sinasabing mahalaga, baby, kaya pumunta ka na sa loob ngayon din," ang aking mabilis na tugon sabay senyas sa dalawang malalaking security escorts na agad na pumaligid sa aking anak para ilayo siya sa eksena, iniwan kaming dalawa ni Rafael sa gitna ng nag-uusisang karamihan.
"Gising ka na ba talaga o balak mo na namang magpatay-patayan diyan sa kama para kaawaan kita, Loraine?" bulyaw ni Rafael mula sa siwang ng pinto, ang boses niya ay may kasamang malupit na kalabog ng kahoy na yumanig sa aking ulunan."Gising na ako, Rafael, inaayos ko lang itong unan ko," sagot ko
"Tumabi ka nga sa pinto, Loraine, hindi mo ba nakikitang nakaharang ka sa dadaanan ko?" bulyaw ni Rafael habang isinusuka ng malamig na hangin ng madaling araw ang kanyang nangangamoy alahas at alak na pigura sa loob ng foyer."Gusto lang naman kitang tulungan sa coat mo, Rafael, kanina pa ako nagh
"Rafael... bakit ka nandito?"Bulong ko habang nakahiga sa malaking kama ko sa loob ng malamig na kwarto. Hindi ko inasahan na darating siya nang ganito. Alas-tres na ng madaling araw, at ang amoy ng alak ay bumalot agad sa hangin nang bumukas ang pinto. Nakita ko siyang nakatayo doon, ang kanyang
"Ma'am Loraine, kailangan niyo na po bang ilagay itong truffle steak sa warmer dahil mag-aalas diyes na ng gabi," tanong ni Aling Maria habang nakahawak sa gilid ng apron niya, bakas sa mukha ang pagod at labis na pag-aalala sa akin."Huwag muna, Aling Maria, parating na si Rafael dahil nangako siy







