Chapter 2

Chapter 2

“Ma f-fall ka rin sa akin.”

Natawa na lang ako sa sarili ko nang maalala ko ‘yun. Tatlong taon na lumipas simula ng araw na ‘yun at wala pa ring nagbabago. Alam na ng buong campus na gusto ko siya pero hanggang ngayon deadma pa rin. 

Sabagay, famous siya ako hindi. Pero yun nga nagustohan ko sa kanya ang pagiging cold niya.

“Kung nakakatunaw lang ang tingin baka natunaw na si Giovanni.” Inirapn ko naman si Sofia. 

“Kapag tumingin ka, akin ka.” bulong ko habang nakatingin sa kanya. Nagulat naman ako nang bigla siyang lumingon.  

Hindi ko maiwasang mapatili sa isipan ko. 

‘Tumingin siya sa’kin.’ 

Napasimangot naman ako ng lumapit si Bella sa table nila Vann. Yeah, I call him Vann, para naman maiba. Back to the main topic. Napairap na lang ako ng makita ko ang pagpapacute ni Bella. Mabuti na lang at hindi siya pinapansin ni Vann. Lihim naman akong napangiti.

“Gio, pwede bang maki-upo?” Hindi naman siya pinansin ni Vann at nagpatuloy lang ito sa pagkain.  

“Sure.” Napatigil naman ako sa pagkain at gigil na napatingin sa kanya. Kapag ba ako ang nagtanong sa kanya papayag siya? 

“I’m done anyway.” Tumayo si Vann at naglakad na palabas ng cafeteria. Sumunod naman sa kanya ang mga kaibigan niya. Apat silang magkaibigan at lagi silang magkasama. Halos lahat naman sila ay may hitsura pero mas pogi pa rin si Vann. 

Hindi ko naman mapigilang mapangiti dahil sa ginawa ni Vann. Napatingin naman ako kay Bella na nakatayo pa rin. Akala niya ata ay makakscore na siya ayan tuloy tulala siya. 

Napakagat labi na lang si Bella habang unti-unting naupo sa upuan na iniwan ni Vann. Kita sa mukha niya ang halong hiya at inis, pero pilit pa ring ngumiti na parang walang nangyari.

“Grabe naman ‘yon…” mahina niyang sabi, pero sapat para marinig ko.

Hindi ko napigilan ang pag-angat ng kilay ko. 

“Akala mo siguro ikaw lang pinapansin dito,” bulong ko sa sarili habang sinusundan ng tingin ang papalayong likod ni Vann.

Si Sofia naman sa tabi ko, halatang aliw na aliw. “Ayan ka na naman, Luna. Selos na naman yan.”

“Hindi ah,” mabilis kong sagot, sabay subo ng pagkain na biglang hindi na masarap.

Pero kahit anong deny ko, ramdam ko pa rin ‘yung kirot sa dibdib ko.

Tatlong taon.

Tatlong taon ko na siyang tinitingnan, kinikilala, iniisip… pero parang hangin lang ako sa kanya.

Habang ako, konting tingin niya lang ay gumu-gulo na buong sistema ko.

Sa kabilang banda, napansin kong tumayo na rin si Bella at sumunod kay Vann palabas ng cafeteria, parang walang balak sumuko. 

Typical.

“Persistent din si Bella ah,” sabi ni Sofia habang umiinom ng juice.

“Mas persistent pa siya sa akin,” sagot ko, sabay irap.

Tumahimik kami saglit, pero ang mata ko hindi pa rin makawala sa direction kung saan lumabas si Vann.

Hanggang sa— “Hoy.”

Napaigtad ako nang marinig ko ‘yung pamilyar na boses sa likod ko.

Si Marcus.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ko agad, kunwari pa-calm.

Umupo siya sa tapat ko, nakataas ang isang kilay. “Bawal ba?”

Hindi ko siya sinagot. Instead, tinulak ko lang ng bahagya ‘yung tray ko. “Wala si Giovanni umalis na.”

“Obvious,” sagot niya agad, sabay tingin sa upuang bakante. “Nakasalubong ko sa labas.”

Napatigil ako. “Ha?”

Ngumisi si Gio, yung tipong alam na alam niya lahat ng iniisip ko. “Lagi mo siyang hinahabol ng tingin, tapos magtataka ka kung bakit hindi ka napapansin.”

Nainis ako bigla. “E ikaw? Bakit ka nandito?”

Sumandal siya sa upuan, relaxed na relaxed. “Baka kasi ikaw ‘yung mas interesting panoorin ngayon.”

Natahimik ako.

Sandali lang.

Pero sapat na para maramdaman kong uminit ‘yung pisngi ko. Si Sofia naman, halatang gustong tumili pero pinipigilan lang sarili niya.

“Ang creepy mo magsalita,” sa wakas nasabi ko, sabay iwas ng tingin.

Tumawa lang si Marcus. “Or baka sanay ka lang na si Giovanni lang tinitingnan mo.”

Hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong napatingin sa kanya. At sa unang pagkakataon, hindi si Vann ang unang pumasok sa isip ko.

Napatigil ako sa sariling iniisip.

Bakit parang biglang sumikip yung paligid sa sinabi niya?

Si Marcus nakatingin lang sa’kin, parang walang pressure, pero ako yung kinakabahan na hindi ko maintindihan kung bakit.

“Anong pinagsasabi mo?” mabilis kong sagot, medyo mataas ang boses ko.

Umiling siya, naka-smirk pa rin. “Wala. Observation lang.”

“Observation mo mukha mo,” irap ko sabay iwas ng tingin.

Narinig ko siyang tumawa ng mahina. Yung tawa na hindi maingay, pero nakakainis dahil parang alam niyang natamaan ako kahit hindi ko inaamin.

Si Sofia sa tabi ko, halos hindi na makapigil. “Grabe ka Marcus ah, ngayon ka lang lumapit dito tapos ganyan agad?”

“Ayaw ko lang siyang mabored,” sagot niya agad, casual na casual.

“Bored ako?” sabay turo ko sa sarili ko. “Hello? Okay na okay ako ah.”

Pero habang sinasabi ko ‘yon, biglang nag-flash sa isip ko si Vann na lumabas kanina, walang lingon, walang pake.

At mas lalo akong nainis.

Marcus leaned forward, elbows on the table. “If okay ka talaga… bakit lagi kang nakatingin sa kanya kahit alam mong hindi ka niya tinitingnan pabalik?”

Natigilan ako.

Sobrang simple ng tanong niya, pero parang may sumaksak sa pride ko.

“Hindi mo alam pinag-uusapan mo,” malamig kong sagot.

“Baka,” sabi niya, tumango pa. “Pero alam ko ‘yung feeling na nagpapansin ka sa taong hindi ka naman napapansin.”

Biglang tumahimik si Sofia sa gilid namin. Ako naman, hindi makatingin sa kanya. Kasi parang… hindi lang tungkol kay Vann yung sinasabi niya.

“Marcus…” bulong ko, medyo mas mahina na boses ko ngayon. “Ano ba talaga gusto mong sabihin?”

Sandaling katahimikan.

Tapos ngumiti siya, pero hindi na yung pang-asar kanina. Mas… seryoso.

“Wala akong gustong ipilit sa’yo, Luna.”

Napalingon ako sa kanya.

First time niyang tawagin ako sa pangalan ko na hindi parang biro. Tumayo siya bigla, parang tapos na yung usapan.

“Pero minsan,” sabi niya bago umalis, “yung taong hinahabol mo… hindi pala siya yung magpap

ansin sa’yo.”

Natigilan ako.

Hindi ko alam bakit, pero napatingin ako sa direksyon na dinaanan ni Vann kanina.

Pero ngayon…

Parang hindi na ganoon ka-loud yung pangalan niya sa isip ko.

“Marami pa diyang iba.”