Chapter 3

Chapter 3

“Marami pa diyang iba.”

Naisip ko na naman ang sinabi ni Marcus. Alam ko namang hopeless itong feelings ko para sa kanya. Pero dapat ba sumuko na ako? 

“Pero feeling ko may connection talaga kami ni Vann e.” 

Sofia suddenly pulled the blanket tighter.

 “Kung makakausap mo lang ‘yang sarili mo, baka sinampal ka na niyan,” mahinang sabi niya na may halong inis at antok.

“Ewan ko ba,” sagot ko, nakanguso pa rin. “Basta… feeling ko talaga, may connection kami.”

“Connection ka diyan. Baka ikaw lang ‘yung may WiFi.” Tumalikod siya ulit at natulog.

Napairap ako kahit hindi niya nakikita. Pero hindi rin mawala sa isip ko si Giovanni.

Giovanni De Luca.

Paulit-ulit kong binibigkas sa isip ko ang pangalan niya, parang gusto kong kabisaduhin hanggang sa dulo ng mundo.

Kinabukasan

“Luna! Bilisan mo, late na tayo!” sigaw ni Sofia habang hinahatak ang bag ko palabas ng dorm.

“Sandali lang! Ayusin ko lang buhok ko—”

“Wala kang aayusin, maganda ka na raw sa panaginip mo!” sagot niya sabay tulak sa akin palabas ng pinto.

“Grabe ka talaga—”

Hindi na ako nakatapos magreklamo dahil hinihila na niya ako papuntang campus. St. Monteverde International University. Isang campus na parang galing sa pelikula, malalawak na damuhan, modernong buildings, at mga estudyanteng parang walang problema sa buhay.

Habang naglalakad kami sa hallway, ramdam ko na naman ‘yung usual na ingay ng mga estudyante.

Pero iba ngayon, mas maingay.

“Si Giovanni daw papasok sa main building ngayon.”

“Grabe, ang aga niya?”

“May meeting yata sa board.”

Napahinto ako sa paglalakad.

“Hoy,” bulong ko kay Sofia, hinila ang sleeve niya. “Narinig mo ba ‘yon?”

“Oo,” sagot niya habang nagce-cellphone pa rin. “At oo, alam ko na kung ano ang iniisip mo.”

Hindi ako sumagot pero ngumiti ako. “Baka naman destiny?”

“Baka naman delusyon,” sagot niya agad.

Pagdating namin sa corridor ng main building, parang may invisible line na humahati sa ordinary students at sa mga “importanteng tao.” Doon ko siya nakita.

Giovanni.

Naka-white uniform shirt, black blazer, at may mga kasamang lalaki na mukhang security o elite students. Tahimik lang siya habang naglalakad, parang hindi affected sa ingay ng paligid.

Parang lagi siyang nasa sarili niyang mundo. Napahawak ako sa dibdib ko.

Thump.

Thump.

Thump.

“Luna, huwag ka nang tumitig, nakakahiya,” bulong ni Sofia habang hinihila ako.

“Hindi ako tumititig!” depensa ko agad, pero huli na.

Bigla siyang napalingon.

Oo. Si Giovanni.

Diretso ang tingin niya. Sa akin. Parang huminto ang buong hallway. Napatigil ako sa paghinga.

‘Sh*t…’ bulong ko sa isip ko.

Sandali lang ‘yon. Isang segundo. Dalawang segundo. Pagkatapos, lumipat ulit ang tingin niya sa harap at naglakad na parang walang nangyari.

Parang wala lang.

Pero ako? Parang sumabog yung dibdib ko.

“Hoy! Luna!” tinulak ako ni Sofia. “Buhay ka pa ba?”

“Ha? Oo… oo,” nauutal kong sagot.

Pero hindi ko maalis ang ngiti ko.

“Tumitingin siya sa’yo kanina,” dagdag niya.

“Alam ko,” mahina kong sabi. At parang mas lalo akong kinilig sa sarili kong kabaliwan.

Lunch Break

“Hindi ka ba talaga kakain?” tanong ni Sofia habang nakatingin sa tray ko na halos walang laman.

“Wala akong gana,” sagot ko habang nakatingin sa kabilang table.

At syempre nandoon siya.

Giovanni.

Tahimik lang siyang kumakain kasama ng ilang lalaki. Walang katawa-tawa, walang ingay. Parang bawat galaw niya kontrolado.

“Ang creepy mo na,” sabi ni Sofia.

“Hindi ako creepy. Observant lang.”

“Same thing.”

Napairap ako. Bigla siyang tumayo.

Giovanni.

Napatigil ako sa pagnguya ng sandwich ko.

“Where are you going?” tanong ni Ethan sa kanya.

“Library,” sagot lang niya at umalis siya.

Biglang nawala ang gana ko sa pagkain. Inspired pa naman ako kumain pag nandyan siya. 

Library

“Bakit ka nandito?” bulong ni Sofia habang nakatago kami sa pagitan ng shelves. 

“Gusto ko lang…” hindi ko maituloy.

“Gusto mo siyang tignan? stalkin?”

“Hindi!”

“Edi ano?”

“…chance encounter, tsaka hindi ako stalker, admirer ako.”

Sofia stared at me. “Delusional ka talaga.”

Hindi ko siya pinansin. Kasi nakita ko siya. Bahala na kung ano sabihin niya ang mahalaga ay nakikita ko si Giovanni. Ang pogi niya pa rin kahit nagbabasa siya ng libro. 

Nasa isang table, nagbabasa ng libro. Tahimik. Focused. Parang wala siyang pakialam sa mundo.

Dahan-dahan akong lumapit.

“Luna,” bulong ni Sofia, “don’t do anything stupid.”

Too late.

Napahinto ako sa harap ng table niya.

“Hi,” sabi ko.

Hindi siya agad tumingin. Second, third, then finally, umangat ang tingin niya.

Cold eyes. Blank expression.

“Yes?” sagot niya.

Napakagat ako sa labi ko. “Uh… ako yung—yung natulungan mo dati. Sa ulan.”

Sandaling katahimikan.

“I don’t remember,” sagot niya. Parang may sumaksak sa pride ko. Sabagay three years ago na nga ‘yun kaya paano niya maalala. 

“Ah…” tawa ko na pilit. “Okay lang! Busy ka kasi, normal lang—”

Bumalik siya sa pagbabasa at nakaramdam naman ako ng kilig. Kasi nakausap ko siya ulit.

“Luna,” tawag ni Sofia.

Hindi ako sumagot. Naglakad na lang ako papunta sa kanya. At yung pakiramdam na unang beses kong kinabahan.

Thump.

Thump.

Thump.

Ilang buwan na lang graduate na sila sa college. Fourth year na sila, third year pa lang ako. Okay lang naman siguro na magpapansin ako sa kanya. Wala namang masama. Tsaka, ilang taon ko na rin naman na ginagawa. 

Napatingin ulit ako sa kanya na seryosong nagbabasa. 

“Hindi ko alam kung bakit patay na patay ka kay Gio, pero alam mo itigil mo na yang kahibangan mo.” bulong ni Sofia. 

Hindi ko siya pinansin at kinuha ang polaroid camera ko at pinicturan si Gio. Idadagdag ko to sa scrap book ko. 

“Malala ka na, Luna.” Naiiling na turan ni Sofia. 

Tinawanan ko na lang siya. Alam kong concern siya sa akin pero ano magagawa ko tinamaan ako eh. 

Kahit nagmumukha na akong tanga kakasunod may Giovanni ay sinusuportahan niya pa rin ako. 

“Sana ba lang araw magising ka na sa kahibangan mo.” Inirapan ko na lang si Sofia at tinigna

n ulit si Giovanni. Tumayo na ito at lumabas ng Library. Katulad ng dati hanggang tingin na lang ako sa pag-alis niya. Kinuha ko naman ang camera at katulad ng dati pinicturan ko na naman siya. 

“Giovanni…” bulong ko.