Chapter 5

Chapter 5

“I'll walk you home.” 

Hindi ko alam kung tama ba ang narinig ko o hindi. Pero ito kami ngayon sabay na naglalakad. Para namang sasabog sa kilig ang puso ko. Kanina pa ako nagpipigil ng kilig. 

“By the way,” napatingin naman ako sa kanya, “ do you always take a photo of me?” tanong niya. 

Nanlaki naman ang mata ko sa gulat. Alanganin akong ngumiti at napayuko.

“Oo,” pag-amin ko, “don't worry di naman kita ipapakulam, nilalagay ko lang sa scrap book ko.” Pagpapaliwanag ko naman. 

“Scrap book?” nagtataka niyang tanong. Tumango naman ako. 

“Oo, collection ko ng mga photo mo.” 

“Since when?” 

“Simula nong tinulungan mo ako sa ulan. Hindi mo na maalala 3 years ago na rin kasi ‘yun.” Patuloy pa rin kami sa paglalakad. 

“So, it's been three years since you liked me?” Napatigil naman ako sa paglalakad at napatingin sa kanya. Napakastraight forward naman nito..

“Ganun na nga.” 

“So you approach me because you like me? Not because you want to be friends?”  

Hinarangan ko naman siya at pinandilatan ng mata. 

“Hoy! Hindi ah! Alam ko naman kasi na no chance sa love kaya friendship na lang malay mo diba? And totoo na gusto kita maging kaibigan kahit galing ka pang north pole.” 

“I see.” 

“So ano? Friends ba?” 

“Not yet.” 

“Tsk, edi hindi kita tatantanan hanggang sa pumayag kang maging kaibigan ako.” Nginitian ko siya at tinalikuran nagsimula na ulit akong maglakad.

“Alam ko naman kasing walang chance na macrush back mo ako. Pero sana bigyan mo ako ng chance ma maging kaibigan mo. Mabait naman ako.” 

Napahinto naman siya sa likod ko. Narinig ko ang mahina niyang buntong-hininga bago siya muling nagsalita.

“Ang kulit mo.”

Napangiti ako kahit nakatalikod pa rin sa kanya.

“Mana sa mama ko,” pabirong sagot ko habang patuloy sa paglalakad.

Bigla ko na lang naramdaman ang marahang paghila niya sa strap ng bag ko kaya napilitan akong huminto at humarap sa kanya. Nanlaki ang mata ko nang makita kong nakatingin lang siya sa akin, seryoso pero may bahagyang amusement sa mga mata niya.

“Fine.”

“Ano ‘yun?” kunot-noo kong tanong.

“I’ll give you a chance.”

Parang biglang tumigil ang mundo ko sa narinig ko. Hindi ako agad nakapagsalita. Ilang segundo akong nakatitig lang sa kanya, sinusubukang iprocess ang sinabi niya.

“Chance… maging kaibigan mo?” dahan-dahan kong ulit.

Tumango siya.

“Yes. Friends.”

Pakiramdam ko biglang nagkaroon ng fireworks sa loob ng dibdib ko. Hindi ko mapigilan ang malapad na ngiti ko habang halos mapatalon sa tuwa.

“Talaga? Sure ka na? Hindi ka nagbibiro?” sunod-sunod kong tanong.

Napailing siya, halatang natatawa na sa reaksyon ko.

“Ang ingay mo.”

“Sorry na, excited lang!” mabilis kong sagot.

Sandali siyang natahimik bago muling nagsalita.

“But there’s one condition.”

Agad naman akong napatigil sa pagngiti.

“Hala, may kondisyon?” kinakabahan kong tanong.

Tumango siya at bahagyang yumuko para mag-level ang mga mata namin.

“Stop taking my photos secretly.”

Nanlaki ulit ang mata ko.

“Ha?! Eh hobby ko ‘yun!” reklamo ko agad.

“Exactly.”

Napakamot ako sa ulo, halatang nag-iisip.

“Sige na nga…” napabuntong-hininga ako. “Pero pwede pa rin akong mag-picture sayo kung magpapaalam ako?”

Tinitigan niya ako ng ilang segundo, parang pinag-iisipan kung papayag ba siya o hindi.

“Once in a while.”

Bigla ulit akong napangiti.

“Deal!”

Hindi ko napigilang iabot ang kamay ko sa kanya.

“Friends?”

Sandali niyang tinitigan ang kamay ko bago niya ito tuluyang tinanggap.

“Friends.”

At sa simpleng handshake na iyon, pakiramdam ko parang nanalo na ako sa lottery.

Hindi man niya ako kayang mahalin ngayon…

pero sapat na muna sa akin na naging bahagi na ako ng mundo niya.

Habang sabay kaming naglalakad pauwi, hindi ko na napigilang mapangiti sa sarili ko.

Three years na akong may gusto sa kanya at ngayon, nagsisimula na rin ang pinakaunang chapter ng pagiging magkaibigan namin.

“Pero pwede pa rin naman kitang maging crush kahit kaibigan kita diba?” 

“You're unbelievable.” Naiiling nitong sabi..

“May benefits ‘yun. Incase may manligaw sa akin. Tapos, ikumapra ko sayo. Pak! Maganda yung standard ko. Kaya nga ikaw crush ko eh.” Nakangiti kong turan sabay kindat sa kanya. 

“Why do I feel like you're flirting with me?” Nanlaki naman ang mga mata ko.

“Bakit effective ba?” Napatakip pa ako sa bibig ko kunwari ay nagulat ako. 

“It's not.” Maiksi nitong sagot. Pero hindi ko na nababatid ang boredom sa boses niya. 

“Awww, too bad.” 

Nagpatuloy kami sa paglalakad. Ilang segundo ring natahimik ang paligid, tanging tunog lang ng mga yapak namin ang naririnig. Paminsan-minsan ay pasimple ko siyang sinusulyapan, tapos agad ding iiwas kapag napapansin kong napapatingin din siya sa akin.

Bigla siyang nagsalita. “You're really strange.”

Napanguso ako. “Grabe ka naman. Honest lang ako.”

“Too honest.”

Napangiti ako sa sinabi niya. Kahit parang insulto, hindi ko maiwasang kiligin dahil kinakausap niya pa rin ako nang maayos.

“Mas okay na ‘yun kaysa fake,” sagot ko habang nakatingin sa harap.

Sandali siyang natahimik, parang nag-iisip.

“Do you always talk this much?” tanong niya ulit.

Napahinto ako sandali at napaisip kunwari.

“Hindi naman…” tumingin ako sa kanya, “pero kapag kasama kita, oo.”

Napatingin siya sa akin, bahagyang nakakunot ang noo.

“Why?”

Ngumiti lang ako nang malapad. “Kasi masaya.”

Hindi siya agad sumagot. Ilang segundo siyang nakatitig lang sa akin, tapos bigla siyang umiwas ng tingin at nagpatuloy sa paglalakad.

Napansin ko na medyo bumagal ang lakad niya, parang sinasabayan niya ang pace ko. Maya-maya, napansin kong nasa tapat na kami ng gate ng bahay namin.

Napahinto ako. “Ah… dito na ako.”

Tumango siya. “Okay.”

Pareho kaming natahimik. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Parang ayoko pang matapos ang moment na ‘to.

Kaya naglakas-loob akong magsalita.

“Salamat sa paghatid.”

Tumango lang siya ulit. “You're welcome.”

Huminga ako nang malalim, tapos ngumiti.

“Good night, Vann.” 

Bahagya siyang napangiti ng sobrang konti lang, pero malinaw kong nakita.

“Good night.”

Tatalikod na sana siya nang bigla ko siyang tawagin.

“Wait!”

Napahinto siya at lumingon. “Ano na naman?”

Ngumiti ako nang mischievous. “Pwede ba kitang i-add sa chat?”

Napapikit siya sandali, parang napagod na sa kakulitan ko.

“You're really persistent.”

Nag-thumbs up ako. “Of course. Friends na tayo eh.”

Napabuntong-hininga siya bago inilabas ang phone niya.

“Give me your number.”

Nanlaki ang mata ko sa excitement. “Talaga? Hindi ka magsisisi!”

“I'm already regretting it,” patay-malisya niyang sagot.

Napatawa ako habang mabilis kong binigay ang number ko. Pagkatapos niyang i-type, tumunog agad ang phone ko.

New message received.

Tiningnan ko ang screen at nakita ko ang pangalan niya. Isang simpleng message lang ang laman.

"This is me."

Hindi ko mapigilang mapangiti nang malapad. Pakiramdam ko, kahit maliit na bagay lang iyon…

parang malaking step na para sa akin. Habang papasok na ako sa gate, napasulyap ako ulit

sa kanya. Nakatayo pa rin siya roon, nakatingin sa akin. Kaya ngumiti ako at kumaway.

“Good night ulit! Text mo ko kapag nakauwi ka na ahh!” 

Tumango siya bago tuluyang tumalikod at naglakad palayo. At habang pinapanood ko siyang papalayo, hindi ko napigilang isipin

Siguro ito na ang simula ng story namin.

“I'm home.”