Chapter 4: We Are Not Done Yet

Tahimik na umandar ang itim na Mercedes-Benz G-Wagon palabas ng underground parking ng The Proscenium.

​Sa loob, mahigpit ang hawak ni Atty. Jaxson De Silva sa manibela. Namumuti ang mga buko ng kanyang mga daliri sa diin, isang matinding kontraste sa madilim na leather ng sasakyan. Mahigpit na nakatiim ang kanyang panga, habang naglalaban ang galit at pagkalito sa kanyang kalooban.

​Pagliko niya sa kanto ng Estrella Street, nakita niya ulit sila.

​Dalawang pigura na naglalakad sa ilalim ng lilim ng mga puno ng banaba. Isang malaki, at isang maliit. Magkahawak-kamay.

​Tumagos ang sikat ng araw sa mga dahon, na tila bang nilalagyan ng spotlight ang bata. Naka-pigtails ito, at may suot na cherry hair ties na kumikinang tuwing tinatamaan ng liwanag. Masaya itong tumatalon-talon habang naglalakad kasama ang kanyang ina, walang kamalay-malay sa mabigat na tingin na sumusunod sa kanya mula sa loob ng tinted na sasakyan.

​Biglang bumukas ang isang lumang kahon ng alaala sa utak ni Jax. Isang alaalang pilit na niyang ibinaon sa limot.

​Flashback. Six years ago. Sunken Garden, UP Diliman.

​"Jax, let's have a daughter someday, okay?"

​Nakahiga noon si Celine sa hita niya, nakatingala sa asul na langit habang nilalaro ang kaniyang mga daliri. Nakangiti siya, isang ngiting totoo at walang bahid ng pag-aalala, ang ngiting matagal na niyang hindi nasisilayan.

​"Aayusan ko ang buhok niya araw-araw," sabi ni Celine, nagniningning ang mga mata. "Tapos ikaw ang maghahatid sa kanya sa school. Gusto ko, lagi lang siyang masaya. She will be our little princess."

​Hinawi ni Jax ang buhok sa mukha ni Celine at ngumiti nang puno ng pagmamahal.

​"Sige. Basta mas maganda kung kamukha mo."

​Humagikgik si Celine. "No way. Gusto ko 'yung kamukha ng Daddy niya. Matangos ang ilong, matalino, at gwapo."

​"Mas gusto ko pa rin 'yung kamukha mo, Miss Villareal. Para dalawa na kayong mamahalin ko."

​End of Flashback.

​Napapikit si Jax.

​Ang sakit.

​Ang pait ng alaalang 'yun ay parang apdo sa lalamunan niya.

​Ang mga pangakong binitawan sa ilalim ng init ng araw ay naging kasing-lamig na ng yelo sa kasalukuyan.

​Tinupad nga ni Celine ang pangarap na 'yun. Nagkaroon siya ng anak na babae. Inaayusan niya ang buhok nito at hinahatid sa eskwelahan.

​Pero hindi si Jax ang kasama niya.

​Nagkaroon siya ng anak sa iba. Kay Rico Alcantara. Sa lalaking pinili niya kaysa kay Jax.

​Habang pinapanood niya ang mag-ina na tumatawid sa pedestrian lane papunta sa isang exclusive

preschool sa BGC, naramdaman ni Jax ang pagragasa ng selos at galit na parang baha.

​Dapat siya ang may hawak sa kamay ng batang iyon. Dapat siya ang naglalakad sa tabi ni Celine.

​Pero wala. Hanggang tingin na lang siya mula sa loob ng sasakyan niyang nagkakahalaga ng milyones, mga milyones na hindi kayang bilhin ang nawala sa kanya.

​Sa kabilang banda, hindi mapakali si Celine.

​Hinatid niya si Clara hanggang sa gate ng British School Manila. Sinigurado niyang nakapasok ito sa classroom bago siya nakahinga ng maluwag.

​"Bye, Mommy! Love you!" kaway ni Clara bago tumakbo palapit sa teacher niya.

​"Love you too, baby. Be good," bulong ni Celine, kumaway pabalik kahit nakatalikod na ang anak.

​Nang mawala na si Clara sa paningin niya, saka lang bumagsak ang balikat ni Celine. Ligtas na ang anak niya. Kahit sa susunod na ilang oras lang, hindi niya kailangang magtago.

​Naglakad siya pabalik sa sidewalk. Mainit na ang sikat ng araw sa BGC, at sumasakit ang ulo niya dahil sa cap at shades na suot niya.

​Tatawid sana siya ng kalsada nang mapansin niya ang isang sasakyan na nakaparada sa tapat mismo ng school.

​Isang itim na Mercedes Benz G-Wagon.

​Agaw-pansin ito. Ito 'yung klase ng sasakyan na tinitingnan ng lahat ng dumadaan. Beast of the road. Tahimik pero nangingibabaw.

​Inisip ni Celine na baka sundo lang ito ng isa sa mga mayayamang kaklase ni Clara. Sa school na 'to, normal lang ang mga luxury cars.

​Pero nang tumapat siya sa sasakyan, dahan-dahang umandar ito.

​Tahimik itong gumulong sa ibabaw ng maliit na sanaw ng tubig, at biglang humarang sa kanyang dadaanan.

​Huminto ito mismo sa harap niya.

​Dahan-dahang bumaba ang tinted window sa driver's side.

​Bumulaga sa kanya ang profile ng isang lalaki. Matangos na ilong. Matapang na panga. At mga matang nakatago sa likod ng mamahaling sunglasses.

​Si Jax.

​Napahawak si Celine sa dibdib niya. Lord, bakit? Sinusundan ba niya ako?

​Lumingon si Jax sa kanya. Tinanggal nito ang shades at tinitigan siya nang may halong pangungutya.

​"Miss Villareal," tawag nito.

​Hindi "Celine." Hindi "Mrs. Alcantara."

​Ginamit niya ang maiden name ni Celine, pero ang tono niya ay parang hinihiwa siya ng patalim. Mapaglaro. Mapang-asar.

​"Anong ginagawa mo dito?" nauutal na tanong ni Celine. Tumingin siya sa paligid, baka may makakita sa kanila.

​"Just passing by," kaswal na sagot ni Jax, na parang hindi impossible ang "just passing by" sa ruta niya. Ang opisina nito ay nasa kabilang dulo ng BGC.

​Dahil "napadaan" lang daw ito, wala nang masabi si Celine.

​"Okay. Sige," sabi niya at akmang maglalakad na palayo.

​Kailangan niyang makatakas. Ang hangin sa paligid ni Jax ay nakakasakal. Tuwing malapit siya dito, gusto na lamang niyang magpakain sa lupa ng buhay.

​Pero hindi pa siya nakakalayo nang magsalita ulit si Jax.

​"Maganda ang anak mo."

​Napahinto si Celine.

​Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Nanigas ang buong katawan niya.

​Dahan-dahan siyang lumingon.

​Bakit niya sinabi 'yun?

May napansin ba siya?

Did he see the resemblance? Did he see his own eyes in Clara’s face?

​Dahan-dahang nanlamig ang kanyang sikmura sa matinding kaba. She had to play it cool. Kailangan niyang umiwas.

​"She's beautiful because she looks like me," matapang na sagot ni Celine, kahit biglang nanginig ang boses niya. "Bawal ba?"

​Umigting ang panga ni Jax. Dumilim ang tingin niya.

​Dahil sa kanya?

​Of course. That was undeniable.

​Noong nasa college pa sila, sa lawak ng University Belt, sino bang hindi nakakakilala kay Celine Villareal? Siya ang "Campus Crush."

​Hindi tulad ng ibang babae na ang ganda ay kasing-amo ng liwanag ng buwan, ang kagandahan ni Celine ay gaya ng sikat ng araw sa katanghalian, nakakasilaw at hindi mo maaaring ipagwalang-bahala. Kapag ngumiti siya, lumalabas ang dimples niya, at parang gumaganda ang araw ng sinumang makakita.

​Siya ay puno ng liwanag. Buhay na buhay. Siya ang dyosa sa puso ng bawat lalaki.

​At ngayon, nakikita niya ang ganda ring iyon sa batang babaeng tinawag niyang anak.

​"Pinuri ko lang ang anak mo, bakit parang ninenerbyos ka?" tanong ni Jax, bahagyang itinagilid ang ulo, habang sinusubukan siyang basahin.

​"Hindi ako ninenerbyos," mabilis na depensa ni Celine. "Saang banda ng mukha ko ang mukhang ninenerbyos?"

​"Lahat," simpleng sagot ni Jax.

​"Ewan ko sa'yo."

​Guilty si Celine. Sobrang guilty. Gusto na niyang tumakbo. Gusto na niyang maglaho.

​Tumalikod siya ulit para umalis, pero mabilis pa sa alas-kwatro ang kilos ni Jax.

​Iniunat niya ang mahabang braso palabas ng bintana at hinawakan ang braso ni Celine.

​Mahigpit. Madiin.

​"Aray! Jax!"

​"Trying to escape again?" Ngumisi si Jax. "Dati, kulang na lang idikit mo ang sarili mo sa akin na parang linta, Miss Villareal. Bakit ngayon, tuwing makikita mo ako, para kang nakakita ng multo? O baka naman... may tinatago ka?"

​Nanginig si Celine.

​Ang kapit nito ay parang bakal. Kahit sa kapal ng tela ng blouse niya, ramdam na ramdam niya ang init ng palad nito. Ang lakas ng pwersa ng mga daliri niya.

​Napatingin ang mga guard ng school at ilang parents sa kanila.

​Lubhang kapansin-pansin ang G-Wagon. At ang eksena nila, isang lalaking naka-suit sa loob ng luxury car na hawak ang braso ng isang babaeng nakatayo sa labas, ay talagang agaw-atensyon.

​"Jax, bitawan mo ako," madiin na bulong ni Celine habang sinusubukan niyang tanggalin ang mga daliri nito. "Nasa harap tayo ng kindergarten ng anak ko. Ano bang gusto mong mangyari? Mag-eskandalo dito?"

​Hinila siya ni Jax papalapit.

​Napapwersa si Celine na yumuko at mapadikit sa pinto ng kotse.

​Ang mga mukha nila ay magkalapit. Sobrang lapit.

​Amoy na amoy niya ito, ang nakakalasing na timpla ng mint, tabako, at mamahaling leather. Amoy ng panganib.

​Tinitigan ni Jax nang malalim ang mga mata niya sa likod ng sunglasses.

​"Wala naman," bulong nito, ang boses ay mababa at garalgal na tila dumadaloy sa kanyang mga buto. "Gusto ko lang ipaalam sa'yo na hindi ko tinatanggap ang apology mo kahapon."

​Natigilan si Celine.

​Biglang hinigpitan ni Jax lalo ang hawak sa kanya, dahilan para mapangiwi siya. Hinila siya ni Jax lalo, idiniin siya sa pinto ng kotse, upang igiit ang kanyang dominasyon.

​Inilapit pa ni Jax ang mukha, at bahagyang dumampi ang kanyang labi sa tainga ni Celine.

​"At isa pa, Miss Villareal..." bulong niya. "Wala kang karapatang sabihin na quits na tayo. Not by a long shot."

​Binitawan siya nito.

​Biglaan. Wala man lang pasabi.

​Dahil sa biglaang pagbitaw, nawalan ng balanse si Celine. Napaupo siya sa sidewalk.

​Mukha siyang balisa. Tabingi ang sumbrero at nahulog ang bag mula sa balikat.

​Napatingala siya, tulala.

​Hindi na siya nilingon ni Jax. Tinaas lang nito ang bintana ng sasakyan.

​Umungol ang makina ng G-Wagon. Sa isang matinis na screech ng gulong na ikinagulat ng mga nasa paligid, humarurot ito palayo. Iniwan si Celine na nakaupo sa maruming semento, nilalanghap ang alikabok at usok na iniwan nito.

​Naiwan siyang nakatulala, habang pinagtitinginan ng mga yaya at drivers sa paligid.

​Dahan-dahan siyang tumayo, pinagpag ang palda, at tinignan ang papalayong sasakyan. Ang puso niya ay kumalabog sa halo-halong takot at inis.

​"Jaxson De Silva..." nagngangalit ang ngiping bulong niya, nangingilid ang mga luha. "Gago ka! Napaka-gago mo!"

​Baliw na ba siya?! Manggugulo siya nang ganito kaaga?!