Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

Halos hindi maramdaman ni Celine ang mga binti niya nang lumabas siya ng Single Origin sa BGC.Parang hinigop ang lahat ng lakas sa katawan niya, iniiwan siyang manhid at halos hindi makatayong tuwid. Napakapit siya nang mahigpit sa railings ng bangketa para lang hindi siya tuluyang matumba. Ang maalinsangan na hangin ng Maynila ay nakakasakal, pero mas nakakapigil-hininga ang bigat ng mga alaala sa mga mata ni Jax.​Sa loob ng anim na taon, pilit niyang ibinaon ang pangalang Jaxson De Silva sa pinaka sulok sulukan ng kanyang puso. Nilunod niya ang bawat alaala, ang halakhak nito, ang amoy nitong parang pinaghalong ulan at sabon, at ang paraan ng pagtingin nito sa kanya na para bang siya ang buong mundo nito.​Akala niya, okay na siya.​Akala niya, manhid na siya.​Winasak niya ang puso nito noon dahil wala siyang pagpipilian. O 'yun ang pilit niyang sinasabi sa sarili niya. Pero nang makita niya si Jax ngayong araw, nang hindi inaasahan, habang nakasuot ng mamahaling suit at mukhang

Tahimik na umandar ang itim na Mercedes-Benz G-Wagon palabas ng underground parking ng The Proscenium.​Sa loob, mahigpit ang hawak ni Atty. Jaxson De Silva sa manibela. Namumuti ang mga buko ng kanyang mga daliri sa diin, isang matinding kontraste sa madilim na leather ng sasakyan. Mahigpit na nakatiim ang kanyang panga, habang naglalaban ang galit at pagkalito sa kanyang kalooban.​Pagliko niya sa kanto ng Estrella Street, nakita niya ulit sila.​Dalawang pigura na naglalakad sa ilalim ng lilim ng mga puno ng banaba. Isang malaki, at isang maliit. Magkahawak-kamay.​Tumagos ang sikat ng araw sa mga dahon, na tila bang nilalagyan ng spotlight ang bata. Naka-pigtails ito, at may suot na cherry hair ties na kumikinang tuwing tinatamaan ng liwanag. Masaya itong tumatalon-talon habang naglalakad kasama ang kanyang ina, walang kamalay-malay sa mabigat na tingin na sumusunod sa kanya mula sa loob ng tinted na sasakyan.​Biglang bumukas ang isang lumang kahon ng alaala sa utak ni Jax. Isang

Nagising si Celine na tila ba hinanalo ang kanyang utak sa loob ng bungo niya. Ang bawat tibok ng kanyang puso ay umaalingawngaw sa kanyang sentido, na para bang martilyo na walang tigil sa pagpukpok. Dahan-dahan niyang idinilat ang kanyang mga mata, pero agad din itong napapikit dahil sa matinding liwanag. Tila ba may nakadagan na mabigat na bakal sa kanyang mga talukap kaya halos hindi niya maidilat ang kanyang mga mata. Inabot ng ilang minuto bago luminaw ang kanyang paningin at mag-focus sa paligid. Napakalawak ng silid. Masyadong malawak para maging isang ordinaryong kwarto lang. Sa itaas ng kama ay may nakasabit na isang dambuhalang abstract oil painting na kulay ginto at itim. Ang kisame ay may mga modernong LED strips na kahit kasalukuyang nakapatay ay nagbibigay ng minimalist vibe sa lugar. Ang chandelier na kristal sa gitna ay tila nanglalait sa kanyang kalagayan, malamig ang repleksyon nito mula sa nakabukas na pinto ng banyo. Nasaan ako? Gumalaw siya para sana bumango

Sabi nila, ang pinakamasakit na paraan ng paglimot ay ang ituring kang patay kahit humihinga ka pa. Dahil mas madaling tanggapin ang pagkawala ng katawan kaysa sa pagbura ng iyong pagkatao sa alaala ng taong dating naging mundo mo.Malamig ang singaw ng aircon sa loob ng VIP suite ng St. Luke’s, pero mas malamig ang pakiramdam na dumadaloy sa mga ugat ni Celine Villareal. Nagising siyang mabigat ang dibdib, tila may nakadagan na semento. Ang huling naaalala niya ay ang galit na mukha ni Jax at ang marahas na pag-ikot ng paligid."Miss Villareal, gising ka na pala."Isang boses ang bumasag sa katahimikan. Napatingin si Celine sa gilid at nakita ang isang lalaking nasa mid-20s, maayos ang suot na suit at nakatayo malapit sa bintana ng VIP suite ng St. Luke’s."Kailangan mo ba ng doktor?" tanong nito habang papalapit sa kanya."Sino ka?" mahinang tanong ni Celine. Ang sariling boses niya ay parang galing sa ilalim ng lupa, tila ba tuyo at gasgas."Pasensya na, nakalimutan kong magpakilala

May mga sugat na sadyang mapaglaro. Akala mo ay naghilom na sa paglipas ng panahon, pero sa isang maling galaw lang, muli itong bubuka. Mas mahapdi, mas sariwa, at mas matindi ang pagdaloy ng sakit. Dahil ang katotohanan, hindi naman talaga tayo gumagaling, natututo lang tayong magkunwari na hindi na tayo nasasaktan.Mabigat ang bawat hakbang ni Jax habang buhat si Celine sa gitna ng masukal na bahagi ng kagubatan sa Lipa. Ang liwanag ng buwan ay tila nakikiramay sa tensyong bumabalot sa kanila, nagbibigay ng malamlam na sinag sa madilim na paligid. Sa bawat pag-alon ng katawan ni Jax habang naglalakad, nararamdaman ni Celine ang tigas ng katawan nito, isang patunay na ang dating payat na scholar na minahal niya ay isa nang makapangyarihang lalaki na kayang pasunurin ang mundo sa isang kumpas lang.“Jax, please, you can just, like, put me down na. I’m making your suit dirty enough and it’s honestly so embarrassing,” pabulong na wika ni Celine. Pilit niyang iniiwas ang tingin sa matit