เข้าสู่ระบบโชนไม่ได้ผลีผลามเข้าบ้านของฉันทันทีทันใด อีกสองอาทิตย์ถัดมาก็ตามฉันเข้าไปกินข้าวที่บ้าน ไปทำความรู้จักกับพ่อแม่ นับแต่นั้นโชนก็เข้าไปบ่อยๆ จนมั่นใจว่าพ่อแม่ของฉันน่าจะไฟเขียวเรื่องแต่งงานถึงได้พาผู้ใหญ่มาสู่ขอในวันหนึ่งของเดือนกันยายนส่วนฉันไปเที่ยวเล่นร้านทองทุกอาทิตย์ ปัจจุบันฉันมีทองคำแท่งและรูปพรรณที่ได้จากความเสน่หาของม่ามี๊สองช.นับยี่สิบบาทคบโชนแล้วเดอะเบสต์ทุกสิ่งแบบนี้ รู้แบบนี้ฉันไม่เล่นตัวตั้งหลายอาทิตย์หรอกทว่าฤกษ์งามยามดีของคู่เราดันตรงกับวันวาเลนไทน์ปีหน้า ระหว่างรอถึงวันงานเราก็เตรียมการณ์ทุกอย่าง รวมถึงวางแผนครอบครัวที่ต้องมานั่งคุยกันให้เข้าใจและผลสรุปของการพูดคุยเราจะมีลูกหลังแต่งงานสามปี ในสามปีนี้เราจะสร้างทุกอย่างให้พร้อม รวมถึงใช้ชีวิตสามีภรรยากินเที่ยวเล่นกันให้อิ่ม จากนั้นก็มีเด็กน้อยมาเติมเต็มชีวิตครอบครัวให้สมบูรณ์ และเรื่องนี้ก็ผ่านความเห็นชอบของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายกระทั่งถึงวันแต่งงานของเรา งานเล็กๆ ถูกจัดขึ้นที่ริมทะเลหัวหินแบบมินิมอล แขกเหรื่อที่เชิญมีเพียงญาติสนิทและเพื่อนรวมถึงยัยพวกรุ่นน้องตัวแสบ ฝั่งของโชนก็ด้วยที่มีแขกมาไม่ถึงยี่สิบคนฉันกับโชนเรา
ผ่านไปสองเดือนฉันก็เรียนจบอย่างสมบูรณ์ เรื่องที่ฉันขออนุญาตพ่อกับแม่ว่าจะขอทำร้านเค้กสองปีถึงจะเข้าไปทำงานที่โรงแรมของครอบครัวได้รับการอนุมัติหลังจากพวกท่านมาเยือนร้านในวันหนึ่งฉันขอยกเครดิตความสำเร็จนี้ให้โชน ก่อนเรียนจบสองอาทิตย์ เขาช่วยเนรมิตร้านของฉันให้พร้อมขาย มีการจองตัวพนักงานร้านเอาไว้หนึ่งคน พอฉันสอบเสร็จวิชาสุดท้าย อีกวันร้านก็เปิดทำการโดยที่ฉันสามารถอยู่รับลูกค้าได้ทั้งวัน นับเงินเอง เก็บเงินเอง ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกยกเค้าซ้ำรอยเดิม คัพเค้กจากห้าสิบก้อนก็ทำจำนวนเพิ่มมากขึ้นเพราะมีลูกค้าเข้าร้านตั้งแต่วันแรกจากการโปรโมทล่วงหน้าโชนทำให้ฉันเห็นข้อดีของการมีแฟน เขาเป็นสายซัพพอร์ตมือวางอันดับหนึ่งของฉัน"ขอบใจนะ พรุ่งนี้เจอกัน"ฉันจ่ายเงินนุ่นพนักงานหนึ่งเดียวที่อายุน้อยกว่าฉันสองปีแล้วบอกลาเหมือนทุกวัน นุ่นเป็นเด็กที่ไม่ชอบเรียนหนังสือ ชอบทำงานหาเงินจึงเลือกเรียนทางไกลอย่างมหาวิทยาลัยเปิด อ่านหนังสือถึงกำหนดก็ไปสอบ ฉันมองว่าเป็นทางเลือกที่ดีไม่น้อยสำหรับคนที่อยากทำงานควบคู่กับเรียนหนังสือวันนี้คัพเค้กเหลือเพียงห้าก้อนถูกบรรจุใส่กล่องเอาไว้เรียบร้อย หลังจากล็อกประตูร้านฉันก็มา
"ว่างหรือไง" ฉันไม่รีรอเดินมาหาโชน"ไม่ว่างหรอก แต่มันติดเธอ"แทนคุณเป็นคนตอบแล้วเดินไปนั่งเก้าอี้ชายหาดตัวที่อยู่ริมขวาสุด ฉันมองตามแทนคุณ พลันสายตาก็มองไปยังรองเท้าผ้าใบที่เขาสวมใส่ คุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ฉันมองนานจนเจ้าตัวรู้ตัวหันมาสบตาเลยต้องรีบหันหน้าหนีกลับคุยกับโชน"บังคับเขามาเหรอ""เปล่า สงสัยพกอารมณ์วัยทองของแม่มันมาด้วยมั้ง"โชนตั้งใจพูดให้แทนคุณได้ยิน รายนั้นหยิบแว่นตามาสวมใส่แล้วหันมายกนิ้วกลางให้ คนนี้ก็ไม่น้อยหน้ายกคืนสองมือ"ช่างเขาเถอะ สรุปว่าที่รัก..""คิดถึงเธอขา แต่เค้าไม่กวนนะ เดี๋ยวอยู่กับมัน""มาแล้วก็เที่ยวด้วยกัน เพื่อนเค้าก็รู้จักที่รักทั้งนั้นแหละ แต่เดี๋ยวไปบอกเพื่อนก่อนว่าจะไปเดินเล่น"ฉันไปบอกเพื่อนแล้วออกมาเดินเล่นกับโชนที่ชายหาด โชนเอาแต่มองชุดว่ายน้ำทูพีชสีดำของฉันใหญ่เลย"ไม่สวยเหรอ" กางแขนออกให้เขามองชัดๆ"สวยมาก""แล้วทำไมมองงั้นอ่า""สวยแล้วเค้าก็หวง แต่เธอขามาเที่ยวทะเล เค้าโอเค"เป็นโอเคที่เสียงสั่นมาก"ให้ที่รักถอดเสื้อดีไหมล่ะ เดินโชว์ซิ๊กแพ็คจะได้เท่าเทียม""เธอขาไม่หวงเค้าเหรอ""หวง แต่อยากอวดว่ามีผู้งานดี""ไม่เอาอ่า เดี๋ยวมีคนถ่าย
โชนไม่ได้พาเชอร์รี่ไปส่งที่บ้าน แต่ไปส่งที่สยามเพื่อเรียนพิเศษ ตลอดทางสาวน้อยเอาแต่ทำหน้าหงอย เดี๋ยวฉันเจอรักษ์จังๆ ก่อนจะสั่งสอนให้หลาบจำ ไม่รักไม่ชอบเขา แต่ก็ไม่น่าจะแสดงท่าทีแบบนั้นกับผู้หญิง"น้องเราคงชอบมัน"หลังจากเชอร์รี่ลงจากรถไป โชนก็เอ่ยด้วยท่าทางเคร่งขรึม"ก็พอจะดูออก ขอโทษแทนไอ้ดื้อด้วยนะ น้องซึมไปเลย""เข้าใจอยู่" โชนจับมือไปดม "แต่บอกเลยนะว่าถ้ามันกลับใจมาชอบรี่ คงยากหน่อย""เพราะนายจะเอาคืนน้องฉันงั้นสิ""ก็ถ้าไม่อยากให้เอาคืนกับมัน เธอขาก็มาชดใช้กรรมแทนดีไหม""ด้วยวิธีไหนเหรอ""วิธีเร่าร้อนแบบรักๆ"ของวิถีคนหื่นกลับมาถึงบ้านของฉัน เราก็ใช้พื้นที่ตรงโซฟากอดรัดนัวเนียกัน อารมณ์สูงดิ่งก็แบกกันขึ้นมาบนห้องนอนโชนบอกว่าต้องทำเวลาเพราะรุ่นพี่กับเพื่อนจะถอดเขาออกจากหุ้นส่วนหลังจากเอาเวลามาง้องอนฉันอยู่หลายวันเราไม่ได้รอช้า ไม่มีเหนียมอาย ต่างคนต่างหลงใหลสัมผัสกันและกัน ไม่ว่าจับจูบลูบคลำก็มีอารมณ์อย่างว่าขึ้นมาง่ายๆ ฉันกับโชนพุ่งเข้าหากันประหนึ่งเสือสองตัวฟาดฟันกันหวังชัยชนะ สลับกันขึ้นและลง ผลัดกันตอกอัดจังหวะรุนแรง และเป็นฉันก่อนเสมอที่ถูกถีบให้ลอยขึ้นสูง ก่อนจะตกลงมารับร
เราสองคนเดินจับมือกันมายังหน้าโรงยิม รถของฉันตอนนี้ถูกเอาไปจอดเข้าที่แล้ว มีบัวกับทานตะวันและรุ่นน้องยืนอยู่ข้างๆ รถเฝ้ารอโชนปล่อยฉันไว้กับเพื่อนแล้วแยกตัวไปคุยกับเพื่อนของเขาที่จอดรถอยู่ถัดไป พอเดินไปถึงก็โดนเพื่อนตบหัวคนละทีเดี๋ยวเถอะ! มาทำแฟนฉัน เดี๋ยวได้เจอดี"เป็นไงบ้างโรส"ทานตะวันเข้ามามองดูแผลตรงหน้าผากใกล้ๆ"เขียวแล้วอ่า แกไม่เจ็บตรงอื่นใช่ไหม""ตอนแรกก็น่าจะหัวใจด้วย ตอนนี้คงหายล่ะ" บัวเบะปากใส่ฉันแล้วชี้ไปยังด้านหน้ารถ "มาโอ๋มันหน่อย หน้ายู่เหมือนเจ้าของเลย"ตายแล้ว! ลูกรักหน้ายู่นิดหน่อย แต่สีถลอกปอกเปิดเยอะเลย"ขอโทษนะลูกรัก" ฉันลูบฝ่ามือไปตรงตำแหน่งถลอกของรถ เป็นครั้งแรกที่ทำมันเจ็บตัว"พี่โอบเคลียร์ให้แล้วค่ะ ทางนั้นไม่เอาเรื่องเพราะเลือกจะเอาเงินหนึ่งหมื่น" ปันปันเข้ามานั่งยองข้างกัน "ขวัญเอยขวัญมานะคะ""ขอบใจนะ ขนาดฉันทิ้งมันไว้ พวกแกยังจัดการให้ เดี๋ยวฉันโอนเงินคืนให้นะ""หวังผลค่ะ ปันอยากกินเค้ก""ใช่ๆ ครีมก็อยาก""ริณก็ด้วยค่าพี่"รุ่นน้องตะโกนกันยกใหญ่"โอเคๆ จะทำมาถวายนะเจ้าคะ""ปัน" เสียงเรียกมาจากอีกฝั่ง ปันปันจึงย้ายไปยืนฝั่งโน้นคุยกับโอบ ส่วนโชนก็เดินกลับมา
@โรงยิมมหาวิทยาลัยสมาธิของผมจดจ่ออยู่แต่บนอัฒจันทร์ที่มีผู้คนมากมายนั่งอยู่แต่กลับไร้เงาของโรส มองกี่ครั้งก็ไม่เจอะเจอ จะเจอก็แต่แก๊งน้องๆ ที่มาเชียร์โอบ"มึงเป็นอะไรวะ" แทนคุณจับบ่าผม "ดูล่กๆ""เปล่าว่ะ""หน้ามึงเครียดสัด"ผมมองหน้ามัน "อย่าว่าแต่กู ช่วงนี้มึงก็ทำตัวแปลกๆ""ก็สบายดี"มันยักไหล่แล้วลุกจากที่นั่งไปวอร์มร่างกาย ความสนใจของผมจึงกลับมาอยู่ที่อัฒจันทร์อีกครั้งเมื่อเช้าผมตื่นแล้วออกมาก่อนโรสจะตื่น ผมย้ำเธออีกครั้งในประโยคเดิม ไม่รู้เลยว่าโรสจะได้ยินหรือไม่ผมเสี่ยงดวงเอา ตอนขับรถเข้ามาในมหาวิทยาลัยผมพนมมือไหว้ขอพรศาลพระภูมิอย่างที่ไม่เคยทำ และไม่กล้าเสี่ยงทายว่ามันจะออกหัวหรือก้อย แค่ภาวนาขอให้โรสมาเชียร์เพราะผมยอมให้เธอเป็นคนลิขิตชีวิตนับจากนี้แล้ว"ไปเว้ย"เจไดตบบ่าผมแล้วพากันวิ่งลงสนามเมื่อถึงเวลาแข่งขัน ผมพนมมือไหว้ท่วมศีรษะสาธุเสียงดัง ไม่ได้ขอเรื่องงาน แต่ขอให้โรสมาทีเถอะว่ะตลอดการแข่งขันผมมองอัฒจันทร์สลับกับลูกบาส สมาธิคืออะไรไม่รู้จัก ทำไมโรสไม่มาสักทีวะ"ไอ้โชน! เอาหน่อยเว้ย"โอบตะโกนแล้วปรบมือเรียกสติ จากนั้นสมาธิก็กลับมาแค่สามนาทีก็หันไปมองอัฒจันทร์อีกครั้งเฮ







