CHAPTER 6: THE BREAKING POINT

CHAPTER 6: THE BREAKING POINT

~

“DRAKE...” nanginginig na tawag ni Dani habang dahan-dahang tumatayo mula sa sofa. Hawak ng nanginginig niyang mga daliri ang business card na ibinagsak nito sa kaniya. “Bakit kailangan mo pang ibalik ang usapang ’to?”

“Bakit?” Mas lalong tumalim ang titig ni Drake habang humahakbang ito palapit sa kaniya. “Oh... akala mo ba nagbibiro lang ako nung umaga? Akala mo ba tinatakot lang kita tungkol sa billing ng lolo mo sa ospital, huh?”

Yumuko si Dani. Pilit niyang pinipigilan ang panlalabo ng kaniyang mga mata habang nilulukot ng kaniyang mga daliri ang maliit na papel hanggang sa magkabuhol-buhol ito.

“Drake, please... hindi ko kaya,” basag ang boses na usal ni Dani. Halos hindi na lumalabas ang kaniyang boses sa matinding bara sa kaniyang lalamunan. “Hindi ko kayang gumawa ng gano’ng bagay.”

Lalong lumapit si Drake hanggang sa walang natirang espasyo sa pagitan nila, dahilan para maramdaman ni Dani ang malamig at nakalulunod na presensya ng kaniyang asawa.

“Kailangan mong kayanin,” malamig nitong bulong sa kaniya. “Dahil wala ka nang ibang pagpipilian.”

Inangat ni Dani ang kaniyang mukha,

hilam ng luha ang kaniyang mga mata. “Drake... pakiusap. Huwag mo naman akong pilitin nang ganito. Kung tungkol lang sa gastusin sa ospital, ako, ako ang maghahanap ng paraan—”

“Shut up.”

Isang salita lang iyon, pero sapat na para tuluyang patahimikin si Dani. Matagal siyang tinitigan ni Drake nang matalim, tila ba diretso nitong binubutas ang dibdib niyang kanina pa suffocated sa sakit.

“Gusto mo bang malaman kung bakit paulit-ulit kong sinasabi ’to sa ’yo?” Mas lalong bumaba ang boses ni Drake, mas naging malamig at mas matalim kaysa kanina. “Sa tingin mo, kaninong kasalanan kung bakit ako palaging ipinapahiya at itinuturing na walang kuwenta ni Mommy sa harap nina Kuya Light at Kuya Raven?”

Iginalaw ni Drake ang kaniyang hintuturo at idiniin ito sa kaniyang sariling dibdib, habang mabilis ang pagtaas-baba ng kaniyang balikat.

“Ako ang napapahiya, Dani. Ako ang palaging pinupuna at binubuntunan ng galit ni Mommy. Tuwing nakaupo tayo sa dinner table, ako lang ang paborito niyang gisahin at ihain sa harap ng lahat.”

Naging bitter at puno ng matinding inggit ang tono ng boses ni Drake, saka muling inangat ni Drake ang kaniyang kamay at itinuro ang kaniyang asawa.

“Tapos ngayong gabi, may lakas ka pa ng loob na hindi humarap sa dinner kanina? Sinasadya mo talagang ipahiya ako lalo, ’no?”

Bumaba ang kaniyang tingin sa nanginginig na bibig ni Dani bago ito direktang tumitig sa kaniyang mga mata.

“Kaya huwag ka nang magreklamo. Sundin mo na lang ang utos ko,” pabulong ngunit puno ng matinding pressure na sabi ni Drake. Idiniin niya nang malakas ang kaniyang hintuturo sa gitna ng dibdib ni Dani.

“Mabuntis ka agad. ’Yon lang ang tanging paraan para mabayaran mo ang lahat ng pagpapahiyang ibinabato sa akin ng pamilyang ’to dahil sa ’yo. Or else, dalawa kayong mamamatay ng lolo mong hukluban!”

—

KINAUMAGAHAN, maagang nagising si Dani kahit halos hindi siya nakatulog buong gabi. Kailangan niyang tapusin ang kaniyang mga gawaing-bahay bago magsimula ang araw ng pamilya Del Fierro.

“Tama nga ang sinasabi ni Yngrid, napaka-multifunctional mo pala talaga,” natatawang sabi ni Irish habang nakasandal sa pintuan ng laundry room, nakatitig kay Dani na seryosong nagpa-plantsa ng kaniyang designer blazer.

“Hindi na pala kailangang mag-hire ng maraming katulong ni Mommy. Ikaw lang sapat na dito sa mansiyon, malinis at maayos na ang bawat sulok.”

Tunog papuri ang kaniyang mga salita, pero ang ibig sabihin niyon ay isang malinaw na pang-iinsulto sa kaniyang pagkatao. Si Dani, na nasanay nang maging tampulan ng mga panlalait sa bahay na iyon, ay hindi man lang kumibo. Pagkatapos mailapat ang huling bahagi ng damit, pinatay niya ang plantsa at maayos na inilipat ang kable nito.

“Tapos na po, Ate Irish,” kaswal at walang emosyong sabi ni Dani. Hindi man lang siya tumingin sa mukha ng kaniyang hipag.

“Talaga? Patingin nga.”

Mabilis na inagaw ni Irish ang blazer at sinuri iyon na tila ba naghahanap ng kahit maliit na pagkakamali. Pagkalipas ng ilang segundo, nagpakawala ito ng isang mapait na ngisi.

“Tingnan mo nga naman. May mga lukot pa rin oh. Ayaw na ayaw ko pa naman sa hindi perpekto. Ayusin mo nga ’to! Ano ba namang klase ’yan?”

Inihagis muli ni Irish ang blazer sa ibabaw ng ironing board. Nananatiling nakatayo si Dani, nakatitig lang sa damit na walang galit, walang takot, at walang reaksyon na para bang unti-unti na siyang nagiging manhid sa lahat.

At ang kawalan ng reaksyon na iyon ang mas lalong nagpagalit kay Irish.

“Bakit ka nakatitig nang ganyan, ha?” Matalim na nanlisik ang mga mata ng corporate lawyer. Ipinagkrus nito ang kaniyang mga braso at bahagyang yumuko palapit kay Dani. “Hindi bukal sa loob mo na ipag-aplantsa ako ng blazer, ganun ba?”

Bubuka na sana ang bibig ni Dani para magpaliwanag, pero naputol iyon sa isnag malakas at malamig na boses.

“Irish!”

Ang boses ni Raven mula sa hallway ang pumutol sa tensyon. Nakatayo ang kaniyang asawa sa may pintuan, halatang naiinip na. “Bilisan mo diyan, male-late na ako sa hearing!”

Mabilis na lumingon si Dani at nakita si Raven na nakatitig sa kaniya nang matalim. Mabilis lang iyon, pero sapat na para mas lalo pang yumuko si Dani.

“Papunta na!” sigaw ni Irish, halatang naiinis. Pero ang galit nito ay hindi ibinuhos sa kaniyang asawa, kundi muling ibinalik kay Dani. Inagaw nito ang blazer na naging lukot-lukot muli at binigyan si Dani ng isang malamig na ngisi. “May araw ka rin sakin,” bulong nito bago mabilis na tumalikod at umalis.

Naikuyom na lang ni Dani ang kanyang mga kamay at tahimik na nagtanong sa sarili kung hanggang kailan niya pagtitiisan ang pamilyang iyon na itinuturing siyang basura?