CHAPTER 5: THE BROKEN SILENCE

CHAPTER 5: THE BROKEN SILENCE

~

“Hindi mo dapat tinotolerate ang mga sinasabi nila sa ’yo.”

Napaangat si Dani ng ulo at napatitig sa mga mata ni Light, medyo nagulat dahil ito ang kauna-unahang pagkakataon na may sinabi ang nakatatandang kapatid ng kaniyang asawa na tila ba nasa panig niya.

Pero bago pa man niya lubos na maunawaan ang ibig nitong sabihin, dahan-dahang lumapit si Light sa kaniya. Nananatiling malamig at mahirap basahin ang ekspresyon ng mukha nito.

“Huwag mong hahayaan ang sarili mo na tratuhin nilang utos-utusan lang. Ang posisyon mo sa bahay na ’to ay daughter-in-law ng mga Del Fierro.”

Mabilis na yumuko si Dani habang nanginginig ang kaniyang mga daliri sa ibabaw ng kaniyang palda. “O-Opo, Kuya Light,” halos pabulong niyang sagot dahil sa matinding kaba.

Humakbang pa-abante si Light, sapat na distansya para lalong bumilis ang tibok ng puso ni Dani at maging mabilis ang kaniyang paghinga. Napakalamig ng titig ng kaniyang bayaw, na para bang kaya nitong basahin at hubaran ang bawat lihim at sakit na sinusubukan niyang itago sa kaniyang dibdib.

“Ayos ka lang ba?” tanong ni Light sa seryosong tono.

Mabilis namang umiling si Dani, pero ang kaniyang mga matang halatang namumugto ay hindi kayang magsinungaling sa lalaking nasa harap niya.

Bahagyang naningkit ni Light ang kaniyang mga mata, ang kaniyang emosyon ay nananatiling nakatago. “Kagagaling mo lang sa pag-iyak.”

Hindi iyon isang tanong, kundi isang katotohanan. Dahil katatapos lang talaga niyang umiyak. Napatigil si Dani, napahawak sa kaniyang sariling breath, natatakot na baka maling salita ang lumabas sa kaniyang bibig. Habang si Light naman ay nakatitig pa rin sa kaniya ng malamig, matalim, pero may kakaibang tensyon at pag-aalalang nakatago sa likod niyon.

Bago pa man makapagsalita uli si Light, bumasag sa tensyon ang boses ni Yngrid mula sa labas ng bahay.

“Light, hon, tara na! Baka ma-late si Aliyah sa school!”

Malakas ang tawag na iyon. At sa mismong segundong iyon, nakita ni Dani ang pag-alpas ng galit sa matigas na panga ni Light, tila ba napilitan nitong lunukin pabalik ang anumang salitang balak pa nitong sabihin. Walang sali-salitang tumalikod na si Light at naglakad palabas ng living room para sundan ang kaniyang asawang si Yngrid at ang kaniyang anak.

Nang tuluyang mawala si Light sa paningin ni Dani, doon pa lang siya nakahinga nang maluwag na tila ba katatapos lang siyang pakawalan ng isang matinding pwersa na sumasakal sa kaniyang dibdib.

—

KINAGABIHAN, muling nagkatipon-tipon ang buong pamilya sa dining room para sa dinner. Ngunit ngayong gabi, may kakaibang kapansin-pansin ang pagiging tahimik sa upuan ni Drake, at ang kaniyang pananamlay ay halatang-halata sa gitna ng kalansing ng mga kubyertos.

Ang buong pamilya Del Fierro ay kilalang malamig at walang masyadong imik sa isa’t isa. Walang masayahin sa kanila, maliban na lang kay Dani kapag binibigyan siya ng pagkakataon. Ngunit bihira naman siyang magkaroon ng boses sa bahay na ito.

“Nasaan ang asawa mo, Drake?” malamig na tanong ni Doña Victoria sa kaniyang bunsong anak habang nakatitig nang diretso rito.

Nagulat nang bahagya si Drake nang tanungin siya ng kaniyang ina. “Baka kumain na po siya nang maaga, Mommy.”

“Baka?” sarkastikong ulit ni Doña Victoria sabay ang pag-angat ng gilid ng kaniyang mga labi sa isang malamig na ngisi.

“Hm,” maikling tugon ni Drake, bago ipinagpatuloy ang pagsubo ng kaniyang pagkain.

“Napakalambot mo talagang maging asawa, Drake,” pangingialam ng matanda sa isang pino pero matalim na boses.

Ito ang bahaging kinamumuhian ni Drake. Sa tuwing magsisimulang magsalita nang ganito ang kaniyang ina, parang pinipilipit ang kaniyang tiyan sa inis. Hindi lang dahil sa masakit ang mga salita nito, kundi dahil nakikita ng kanyang dalawang nakatatandang kapatid na sina Light at Raven kung paano siya palaging itinuturing na kulang at mahina sa mata ng kaniyang ina.

Mas malaki ang atensyon at pagpapahalaga ng kaniyang ina sa dalawa niyang nakatatandang kapatid. At ngayon, pati ang kaniyang kasal ay itinuturing na isang malaking kabiguan na kasalanan daw niyang lahat. Kabilang na doon ang pagkakaroon ng asawang tulad ni Dani.

Isang babae na ayon sa kaniyang ina ay nagmula sa mahirap na pamilya, walang mataas na pinag-aralan, at madalas na ginagawang utos-utusan ng mga asawa ng kaniyang mga kapatid. Palaging sunud-sunuran si Dani, palaging tahimik, kaya mas lalo lang nitong ipinamumukha na nakakahiya ang kaniyang kasal kumpara sa kaniyang mga kapatid na nakapag-asawa ng mga babaeng nanggaling sa matataas at mayayamang angkan.

Napakapit nang mahigpit si Drake sa gilid ng mesa hanggang sa mamuti ang kaniyang mga knuckles. Pinilit niyang itago ang galit sa kaniyang mukha habang nagpapatuloy sa pagsasalita si Doña Victoria.

“Ikaw ang lalaki at ang head sa kasal niyo,” patuloy ng matanda nang may authoritative na tono. “Isang asawa lang, hindi mo pa mapatunayan ang awtoridad mo. Matuto ka naman sa mga kapatid mo.”

Ang dalawang kapatid na tinutukoy nito na sina Light at Raven ay mabilis lang na sumulyap sa kaniya bago ipinagpatuloy ang kaniyang hapunan nang walang sinasabi. Samantalang ang dalawa niyang hipag na sina Yngrid at Irish ay nananatiling tahimik, halatang nag-iingat na huwag makisali sa tuwing magbubukas ang ganitong klaseng usapan.

Bahagyang yumuko si Drake, habang nag-iinit ang kaniyang panga. “Opo, Mommy,” maikli at walang emosyon niyang sagot.

—

PAGKALIPAS ng labinlimang minuto, natapos ang hapunan. Isa-isang nagsibalikan ang mga miyembro ng pamilya sa kani-kanilang kwarto para magpahinga pagkatapos ng buong araw na trabaho, kabilang na si Drake.

Nang itulak ni Drake ang p***o ng kaniyang kwarto, agad na dumapo ang kaniyang paningin kay Dani na nakaupo sa sofa, nakatitig sa kaniyang cellphone habang sinusubukang pakalmahin ang kaniyang sarili.

Mabigat ang bawat hakbang ni Drake palapit sa asawa. Walang babala o anumang salita, mabilis niyang inagaw ang cellphone mula sa mga kamay ni Dani at malakas na ibinalibag iyon sa sahig. Nabasag ang screen at nagkalat ang mga piraso niyon sa sahig.

“Drake...!” Napatalon sa gulat si Dani, awtomatikong napatayo mula sa sofa. Nanlaki ang kaniyang mga mata at naging mabilis ang kaniyang paghinga.

“Diyos ko, Drake... Ano’ng nangyayari sa ’yo?” pabulong niyang tanong, halos manginig ang boses.

Hindi sumagot si Drake. Nananatiling walang emosyon ang kaniyang mukha, pero ang kaniyang mga mata ay puno ng madilim at matalim na galit na nagpabigat sa hangin sa loob ng kwarto.

Dahan-dahan niyang dinukot ang isang business card mula sa bulsa ng kanyang slacks, at walang pakundangan itong ibinalibag sa lap ni Dani.

“Puntahan mo ang lalaking ’yan,” malamig na utos ni Drake, pero bawat salita ay parang may matalim na kutsilyo. “And sleep with him until you get pregnant.”