Chapter 006: I’m tired

“AT SINO ka namang bata ka? Anong ginagawa mo at nanggugulo ka rito?” gulat na sabi ng lalaki matapos itong itulak ni Bettina.

“Para naman ‘yan sa ikabubuti ni Elijah. Tingnan niyo, malapit nang lumubog ang araw. Aakyat pa ba kayo ng bundok?” sabi pa ng isang kasama niya.

Huminga nang malalim si Bettina habang tanaw niyang tahimik na nakaupo sa lupa si Elijah. 

“Hindi pa naman madilim, manong. Ang dami-dami natin dito, bakit hindi na lang tayo magsama-samang umakyat para hanapin ang mommy niya? Mas mabuti na ‘yon kaysa wala tayong ginagawa rito.”

Natahimik ang lahat sa sinabi ni Bettina. Nagkatinginan lang ang mga tao at mukhang hindi sila sang-ayon sa gusto ng dalaga. Iniisip nila na baka makasalubong nila ang baboy ramo at buhay nila ang magiging kapalit no’n!

“Kung ayaw niyo, h’wag niyo na siyang pigilan!” Lumapit si Bettina kay Elijah at hinawakan niya ang kamay nito. “Halika na, Elijah. Sasamahan kitang hanapin si Tita.”

Naka-upo pa rin si Elijah sa lupa, tulalang nakatingala sa kanya. Hindi niya inakalang ganito pala katapang si Bettina.

“What are you waiting for? Let’s go!”

Hinila ni Bettina si Elijah paangat at dinala paakyat ng bundok. Malapit nang lumubog ang araw pagdating nila roon. Mabuti na lang full charge pa ang cellphone niya kaya ito ang gagamitin niya kung sakaling maabutan sila ng dilim dito.

“Don’t worry, Elijah, tutulungan kitang hanapin si Tita Regina.”

Humugot nang malalim na hininga si Bettina habang nakatitig sa delikadong daan sa unahan. Para bang pinatitibay ang loob niya kahit ang puso niya ay kumakabog na parang lalabas na sa lalamunan niya.

Napahinto si Bettina nang may narinig siyang mabilis na pagtakbo ng isang inaakala niyang baboy ramo.

Napalunok na lang siya, marahang natawa na halatang kabado ito.

“P-Pag nahanap natin ang mommy mo, mag-aaral tayo ng taekwondo, ah?”

Muli ay huminga nang malalim si Bettina. Mas lalo niyang nilakasan ang loob lalo pa’t maalala niya ang nangyari kanina.

Bigla niyang naisip ang mukhani Elijah na nakadapa sa lupa na kawawa at walang kalaban-laban.

Doon niya napagtanto na kahit ang malamig at perpektong Elijah na kilala niya, may mga sandaling wala rin itong magawa… na minsan ay wala rin itong pag-asa.

Ayaw ni Bettina na makita itong gano’n. Isa si Elijah sa hinahangaan at tinitingala ng lahat. Dapat nananatiling nagniningning ito. Dapat wala itong kinatatakutan.

Sa mismong oras na lumubog na ang araw ay ma-swerte nilang nakita si Regina. Nakita nilang nagdurugo ang binti at halos wala nang malay.

Hindi naman pala ito sinaktan ng baboy ramo. Nadapa lang ito sa matinik na kahoy at nasugatan nang malalim ang binti kaya ito dumugo nang husto.

“Mom!” pag-aalalang sigaw ni Elijah nang lapitan ito.

Agad na inalalayan ni Elijah si Regina pababa ng bundok.

Naalala pa ni Bettina kung paano paulit-ulit na nagpapasalamat sa kanya si Regina. At ilang beses nitong sinabihan si Elijah na h’wag nitong sayangin ang kabutihan niya.

Pero ngayon… 

Tila nagbago na ang lahat.

Ngayon, si Regina na mismo ang nagmamakaawa sa kanyang mag-donate ng dugo para kay Agatha.

“Ospital po ito, Tita Regina. Sigurado akong kumpleto ang blood bank ng lahat ng blood type. Hindi niyo na ako kailangan pa,” malamig na sabi ni Bettina.

May kung anong pag-alinlangan sa mukha ni Regina, hindi siya sang-ayon sa desisyon ni Bettina.

Hindi na siya nilingon ni Bettina, imbes ay inilipat ang tingin nito sa binata. “Elijah, nilagay ko na sa mesa mo ang resignation letter ko. Nagsimula na rin akong mag-impake ng mga gamit ko. Kapag may oras ka, bumalik ka sa kompany at pirmahan mo na lang.”

“Resignation letter?” kunot-noong sagot ni Elijah.

“Abang batang ito!” kabadong sabi ni Regina. “H’wag ka naman magtampo sa akin, Bettina. Hindi gano’n ang ibig kong sabihin.”

Umismid si Bettina, walang bahid na emosyon niyang tiningnan si Regina. “Hindi naman po ako nagtatampo, desisyon ko po iyon. At saka magpahinga na po kayo, Tita. Mauna na po ako, kailangan ko pang tapusin ang pag-iimpake sa opisina.”

Iniwan niyang natulala ang mga ito nang tumalikod siya. Ngunit, pagkapasok niya sa elevator at papasara na sana ang pinto, may dalawang kamay ang humarang dito.

Dahan-dahang bumukas muli ang elevator at nagkasalubong ang mata nila ni Elijah. Madilim ang tingin nito sa kanya. Bihira niya lang makita ang emosyong iyon, no’ng panahon nasa Aurora sila.

“Bakit ka nag-resign?” habol hiningang tanong ni Elijah, habang diretsong nakatitig lang ito sa kanya. “Is it because of today’s wedding? Or because of the blood transfusion?”

Desperadong hinawakan ni Elijah ang kamay nito. “I’m really sorry about the wedding. And I told you about the blood transfusion na maghahanap kami ng ibang donor. I won’t force you, Bettina. Just please don’t make a scene, okay?”

Halos matawa si Bettina sa narinig niya at tinanggal ang pagkakahawak nito.

Make a scene?

Kung sabagay, kailan ba siya gumawa ng gulo?

Anumang sakit at problemang dinaanan nila. Sino ang umako? Si Bettina lang.

Sa mga unang taon nila sa law firm, lahat ng mga kinapipikonan ni Elijah at mga nakaaway nitong kliyente… si Bettina lamang ang laging humahawak sa gulo. Na kahit ikasira pa ng tiyan niya sa pag-inom ng alak, gagawin niya para makipag-areglo lang.

Hanggang sa na-diagnosed siya ngayon ng hyperacidity, at kailangan ng gamot every time na umaatake ito.

“Elijah… pagod na ako.”

“Kung pagod ka na, pwede naman kitang bigyan ng annual leave,” kunot-noong sagot ni Elijah.

Napailing si Bettina saka huminga nang malalim. “Elijah, gusto kong nang makipag—”

Hindi pa man niya nasasabi ang salitang makikipaghiwalay na siya, bigla na lang nag-vibrate ang cellphone nito.

Agad na sinagot ni Elijah ang tawag ni Regina.

“Nahimatay si Agatha, Elijah! Bumalik ka na agad!”

Bahagyang nag-iba ang ekspresyon ni Elijah. “Okay, Mom. Papunta na po ako.”

Pagkababa ng tawag ay natural na napatingin siya kay Bettina.

“Nahimatay raw si Agatha. Umuwi ka muna sa bahay ko. May sasabihin ako sa’yo. Pagkatapos nito, pupuntahan kita.”

At bago pa makasagot si Bettina ay lumabas na ito ng elevator, ni hindi man lang lumingon.

Gaya ng nakasanayan, si Agatha pa rin ang pinili nito.

Pagkasara ng elevator, ang tanging naiwan kay Bettina ay ang tunog ng sarili niyang paghinga. 

Mabigat.

Magaspang.

At puno ng sakit.

Sa salamin, bumungad ang isang babaeng maputla at halos hindi na niya makilala ito sa pagod. Isang babaeng nilamon ng limang taong siya lang ang kumakapit.

At ngayong wala nang natitirang dahilan para manatili pa, napagdesisyunan niyang puntahan na lamang ang lalaki sa bahay nito.

Oras na para harapin niya si Elijah.

Oras na para sabihin ang mga salitang matagal nang nanginginig sa lalamunan niya.

At oras na para tapusin na ang relasyong siya lang ang lumalaban.