Chapter 2. UNEXPECTED

“Bitawan niyo ako!”

“Hanggang kailan ka ba magiging matigas ang ulo, Kesha?!”

“Please, ayokong ikasal sa kanya. Lahat gagawin ko para sa inyo papa.”

Malakas muling sampal ang natanggap ni Kesha sa kanyang ama. Habang nakatitig lang ang kanyang inang tila may ngiti sa mga mata nito.

“Kesha. Kung marunong ka lang makinig. Hindi ka sana masasaktan ng ganyan. Dinamay mo pa ang salot mong kaibigan,” galit na sambit ni Irish.

“Baliw ka na ba? Best friend ko sʼya. Wala siyang kasalanan dito.”

“Pasalamat ka pa nga at buhay pa siya.”

“Papa, please. Mahal niyo naman ako ʼdi ba?”

“Ngunit, kailangan kong gawin ito para sa ʼyo. Sige na. Dalhin niyo na siya. At sumunod ka na lang para hindi ka nasasaktan.”

Ipaglaban man ng dalaga ang sarili niya ay wala siyang magagawa. Sa tapat ng pinto ng simbahan ay unti-unti itong bumukas sa kanyang harapan. Ngunit, bahagyang nagsalubong ang mga kilay niya, nang walang kahit na sinong lalaki sa dulo ng altar. Tanging mga nakaitim na tauhan at kanyang ama ang naroroon. Bahagya niyang kinagat ang ibabang labi niya. Kahit saan siya magpalinga-linga ng tingin, hindi niya makita ang lalaking ipinagkasundo para sa kanya. Hanggang sa isang matandang naka-swivel chair ang kanyang nasilayan, habang papalapit ito sa harap ng altar.

“Kahit kailan talaga, Don Ramon ay hindi mo ako binigo sa gusto ko.”

“Kailan ko ba hindi ginawa ang nais mo? Mas maganda talaga kung naka-merge ang ating kompanya, mas malaking oportunidad.”

“Pag-usapan na lang natin iyan pagkatapos ng aming kasal.”

Lumapit nang bahagya ang kaniyang ama at maingat na inayos ang puting belo sa kaniya. Ngunit hindi mapigilan ni Kesha ang pagluha, dahil sa bakas ng kalungkutang dumudurog sa kaniyang pagkatao.

“Huwag na huwag kang gagawa ng pagkakamali, Kesha. Hawakan mo na ang kamay niya at humarap ka sa altar. Huwag mong paghintayin ang pari sa harap mo.”

Nanginginig ang mga labi ni Kesha. Matapos sumang-ayon ng kasal ang matandang lalaki.

“Kesha Matienzo, tinatanggap mo ba si Javier Galio bilang iyong kabiyak sa buhay, sa hirap at ginhawa,” sambit ng pari sa kanya.

Magsasalita na sana ang dalaga nang biglang umalingawngaw ang sunod-sunod na putok ng baril. Ilang tauhang nagbabantay sa labas ang bigla na lamang bumalagta. Napasigaw si Kesha at dali-dali siyang tumakbo patungo sa gilid ng mataas na pader.

“Mga hangal! Paputukan ninyo sila!” malakas na sigaw ng ama ni Kesha habang hawak ang baril nito.

At sa bawat gatilyo ng baril mula sa ama ni Kesha. Isang bala naman ang tumama sa dibdib ni Mr. Galio na agad ikinamatay nito.

“Bw*sit! Habulin niyo!”

“Masyado na po silang marami, kung susugod pa po tayo Don Ramon. Halos napalibutan na nila ang buong labas ng simbahan.”

“Sino ba siya, at anong kailangan nʼya?”

Nabaling ang tingin ni Don Ramon sa kanyang anak na si Kesha. Nang makita niya ang pagtakas ng dalaga.

“Habulin mo ang anak ko, at huwag mong hahayaang makatakas!” utos niya sa kanyang tauhan.

Samantala, halos hindi magkaintindihan sa pagtatago si Irish, na ʼdi naman kalayuan sa simbahan. Nakita niya ang lalaking lumabas ng itim na sasakyan na nakahinto sa tapat ng kaniyang kapatid. Ang matikas na tindig nito ang tila nagkaroon ng kuryusidad para kay Irish. At ang lalaking matagal na niyang hindi nakikita noon pa.

“Ninong Gustavio . . . a-anong ginagawa niya rito?”

Ngunit ang pagkakatitig na iyon ay napalitan ng inis at galit. Nang makita niya ang kapatid na palayong tumatakas.

“Kahit kailan, hindi ka talaga marunong madala!”

Malakas na putok ng baril ang tumama sa kinaroroonan ni Kesha.

“Ay!” sigaw ng dalaga, nang dumaplis ang bala sa pag-iwas niya.

“Hello, kapatid. Tumakbo ka lang. Tingnan natin kung hanggang saan ka aabot!”

“Itigil mo na ito, Irish!” malakas na sigaw ni Kesha.

“Dapat sa ʼyo mamatay!”

“Irish. Hindi mo alam ang sinasabi mo. Bitawan mo na ʼyan, please!”

“Walang sinoman ang makakapagligtas sa ʼyo!” natatawang sambit niya. “Isa . . . dalawa . . . t-tat—”

Napahinto siya sa pagbibilang nang maramdaman niya ang pagtutok ng baril ng lalaking hindi niya kilala.

“Ibaba mo na ʼyan, kung ayaw mong masaktan, ” saad ng lalaking nakasuot ng itim na uniporme.

Alam ni Irish na hindi ito ang tauhan ng kanyang ama. At sa pagpigil na iyon sa kanya ay unti-unti namang nakatakas ang kanyang kapatid. Subalit, napahinto si Kesha, nang isang lalaki ang bumungad sa kanyang harapan. Bagamaʼt pamilyar ito sa dalaga. Hindi niya matandaan kung saan niya ito huling nakita. Dahan-dahang umatras ang kanyang mga paa habang hindi inaalis ang tingin sa lalaking nasa harapan niya. Hanggang sa ibaba ng lalaki ang hawak nitong baril. Sabay iniabot ang kamay nito sa kanya.

“Youʼre safe now . . .” seryosong sambit ni Gustavio. Pero ang mga mata niya ay hindi nangangako ng kaligtasan. Kundi nangangako ng pag-aari.

Walang pag-aalinlangan na tinanggap ng dalaga ang kamay nito. Oras na rin ang kailangan niyang pagtuunan para sa kanyang kaligtasan. Hindi man niya ito ganap nakilala. Masasabi niyang ito na ang pagkakataon upang makalayo siya sa kanyang pamilya.

“Tulungan mo ako . . . Ilayo mo ako sa lugar na ʼto,” pagmamakaawang sambit ni Kesha, na halos hinahabol ng kanyang hininga.

Malakas namang sumigaw ang binata sa kanyang mga tauhan.

“Thatʼs enough. Pull back and get out of here. Now!”

Nagulat ang dalaga sa baritonong boses na kanyang narinig sa binata. Kinakabahan. Iyon ang nagrehistro sa kanyang damdamin. Tila ang bawat salita na binibigkas nito ay tumatagos sa kanyang dibdib na may takot at kabang nararamdaman. Halos pakatitigan niya ang walang bakas na emosyon sa mukha ng lalaking nasa kanyang harapan.

“Get inside the car, kung ayaw mong mamatay rito!”

Mabilis na pinaharurot ng takbo ni Gustavio ang kanyang itim na sasakyan. Hindi naman maiwasan ni Kesha ang tumingin sa ma-muscle na katawan ng binata. Dahan-dahan niyang pinagmasdan ang mga ugat na naglitawan sa mga kamay nito dahil sa mahigpit nitong pagkakahawak sa manibela.

“Stop staring at me.”

Napayuko ang dalaga sa kanyang pagkagulat sa sinabi ng binata. At agad niyang inilipat ang tingin sa labas ng bintana ng kotse.

“Being shy doesn't suit you,” seryosong sambit ni Gustavio.

“Thank you . . . for saving me,” mahinang wika ni Kesha.

“Everything comes with a price.”

Tila ang huling salita na binigkas ng binata ay mas lalong nagpakaba sa dalaga. Alam niyang lahat ay may kapalit. Lalo naʼt hindi niya kilala ang lalaking na sa kanyang tabi.