Chapter 3. HUNTED

Alas nuebe na ng gabi nang dumating sila sa mansion. Galit na galit si Don Ramon dahil wala siyang nagawa para malaman kung sino ang kumuha sa kanyang anak. He felt depeated. Iyon ang mas ikinagalit niya nang mamatay ang matandang lalaki.

“Wala kayong utak! Hinayaan niyo lang silang makatakas.” Sabay hampas nito sa ibabaw ng lamesa. Bakas pa rin ang galos at ilang dugong nagmarka sa kanya.

“Honey . . .” malambing na tawag ng kanyang asawa. “Ang mahalaga ay nakaligtas tayo sa mga taong ʼyon. Pʼwede pa naman tayong gumawa ng paraan para mahanap siya.”

Mistulang sarado ang isip ni Don Ramon. Hindi siya makapapayag na basta na lang mawala ang kanyang anak. Mabilis niyang hinawi ang mga kamay ng kanyang asawa.

“Pinahiya niya tayo, Papa. Lalo na ngayon patay na ang matandang ʼyon. Matapos ang lahat ng ginawa ninyo para sa kanya, ganito pa ang isinukli niya. Hindi dapat siya hinahayang makalayo.”

Lalong nagdilim ang mukha ni Don Ramon sa mga narinig. Mabilis niyang dinampot ang baso ng alak sa ibabaw ng mesa at mahigpit itong hinawakan. Isang lagok pa lang ay tila hindi pa rin sapat upang mapawi ang nag-aalab na galit sa kanyang dibdib. Kitang-kita ang pagpipigil niya, habang nakatitig sa kawalan.

“Ako ang batas sa pamilyang ito. Hanapin ninyo siya . . . buhay man o patay!”

Sumilay ang tuwa sa mga mata ni Irish nang sabihin iyon ng kanyang ama.

“Hanapin ninyo si Kesha. Huwag kayong babalik hanggaʼt hindi niyo siya nakikita!” sang-ayon ni Irish sa kanyang ama.

“Hindi ako papayag na magpatuloy ang katigasan ng ulo ng batang iyon,” sagot ng ina.

Muling naalala sa isipan ni Irish ang lalaking hindi niya inaasahang makita, dahil doon unang tumibok ang puso niya. Walang iba kundi si Ninong Gustavio niya. Nabanggit niya ito sa kanyang ama. At saglit na natahimik ang buong mansion. Pagkatapos ay dahan-dahang ibinaba ni Don Ramon ang hawak na baso, bago itinuon ang malamig na tingin sa kanyang anak.

“Gustavio?” ulit ni Don Ramon sa kanyang anak.

“Yes, Papa. Nakita ko si Ninong Gustavio na bumaba ng kanyang sasakyan. H-hindi niyo po ba alam na darating siya?” pagtatakang tanong ni Irish sa kanyang ama.

“Matagal na kaming walang koneksʼyon sa isaʼt isa.”

“Pero, Papa. Mas makakabuti kung hihingi tayo ng tulong sa kanya.”

“Hindi mo alam ang sinasabi mo Irish!” Bahagyang nag-igting ang panga ni Don Ramon.

“Kapag si Gustavio ang humanap sa kapatid mo, walang makakapigil sa kanya.”

“Ano bang mayroon kay Ninong Gustavio? Matagal na ring panahon ang pagkawala niya buhat nang bumalik siya sa America. Mas mapapadali kung sa kanya tayo hihingi ng tulong.”

“Ayokong magkaroon ng utang na loob sa kanya. Naiintindihan mo ba ako!”

Sa inis ng kanyang anak ay agad itong lumabas ng mansion. Isang kilalang tao ang tinawagan ni Irish, para alamin kung nasaan ang Ninong Gustavio niya.

“Gawin mo ang lahat upang makausap ko si Ninong Gustavio!” galit na wika ni Irish sa kabilang linya ng telepono.

Mahigpit niyang ibinaba ang telepono at humugot ng malalim na hininga. Hindi maalis sa kanyang isip ang lalaking minsan ay lihim din niyang pinangarap mahalin noon. Siguro dahil na rin sa pagiging mayaman nito, kagwapuhan at matipuno nitong pangangatawan. Matalik na magkaibigan ang kanyang ama at Ninong Gustavio niya. Dumating sa punto na hindi na niya ito muling nakita pa at nabalitaan na lang niya na nag-migrate na ito patungong America. Kaya ganoon na lamang ang saya niya, nang muli niya itong nakita.

At makalipas ang ilang minuto ay muling tumunog ang kanyang telepono. Agad niya itong sinagot.

“Maʼam Irish . . .”

“Ano?”

Saglit na natahimik ang nasa kabilang linya ng telepono, bago ulit ito nagsalita.

“Alam ko na po kung nasaan si Mr. Gustavio.”

“Eh, ano pang ginagawa mo? Sabihin mo na sa kanya na gusto ko siyang makausap.”

“Maʼam Irish, hindi po namin siya malapitan. Mahigpit po ang seguridad sa paligid niya.”

Halos magdilim ang mukha ni Irish sa kanyang mga narinig.

“Tandaan mo na malaki ang ibinayad ko sa ʼyo para lang mahanap ang Ninong Gustavio ko. Tapos, ito lang ang resulta na ibibigay mo sa akin. Baliw ka na ba talaga?!”

“Pero, Maʼam Irish—”

“Gumawa ka ng paraan, huwag kang tanga! Dahil hindi naman ako bumabayad sa ʼyo para lang bigyan mo ako ng dahilan!” galit niyang saad bago ini-off ang telepono.

Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon kahirap lapitan ang Ninong Gustavio niya.

Kung tutuusin, ninong niya ito. Ngunit tila mahirap itong abutin. Nang makabalik siya ng mansion ay dahan-dahan siyang lumapit sa balkonaheng kanyang nasisilayan. At pinagmasdan ang madilim na kalangitan.

“Kailangan kitang makausap Ninong Gustavio,” mahina ngunit mariin niyang bulong. “At kapag nalaman mo ang tungkol kay Kesha, sigurado akong kikilos ka.”

Habang unti-unting sumilay ang isang ngiting puno ng lihim na plano mula sa kanyang mga labi. At mga matang magdidikta para sa kapatid niyang si Kesha.

“Tingnan natin kung hanggang saan ka makakatakbo, Kesha,” sambit niya.

Muli niyang ibinaling ang tingin sa madilim na kalangitan. At sa kanyang isip ay isa lamang ang sigurado—hindi niya hahayaang manatiling malaya si Kesha. Dahil sa oras na makausap niya si Gustavio ay tiyak na magbabago ang lahat. Lahat na nararapat at hinahangad niya noon pa.

Bigla siyang nagulat nang pumasok sa loob ng silid ang kanyang ama.

“Irish. Nahanap mo na ba ang kapatid mo?!”

“Bakit hindi na lang natin siya pabayaan? Or else, humingi tayo ng tulong kay Ninong Gustavio?”

“Kumilos ka! Hindi iyong nandito ka lang sa kʼwarto mo para magkulong lang. Alalahanin mong kay Kesha nakasalalay ang lahat!”

“Bakit palagi na lang siya? Paano naman ako, papa? Mas mapapadali ang gusto niyo kung ako na lang ang ipagkasundo niyo?”

“Nag-iisip ka ba? Hindi ka pʼwede sa mga bastang lalaki lang!”

“Papa, bakit hindi niyo na lang ako ipagkasundo kay Ninong Gustavio? Ni minsan hindi siya pumupunta rito para bisitahin tayo.”

“Mag-isip ka ng ibang paraan,” inis na sambit ng kanyang ama.

“Si Ninong Gustavio lang ang makakahanap kay Kesha. Marami siyang kilala rito. At makapagsasalba ng ating kompanya.”

“Bahala ka! Bastaʼt siguraduhin mong mahahanap ang kapatid mo!”

Malakas na pagkalabog ng pinto, nang lumabas ng silid ang kanyang ama. Tila napakuyom naman ng kamao si Irish.

“K-Kesha! Kapag nagkita ulit tayo, magsisisi ka talaga.”

Sa isang iglap, marahas niyang hinawi ang lahat ng nasa ibabaw ng kanyang vanity table. Halos lumipad ang ilang mga gamit niyang pabango at pampaganda bago ito bumagsak sa marmol na sahig. Nasilayan niya ang mga basag na gamit na nagkalat sa kanyang silid. Ngunit ni isa ay hindi niya ito pinansin. Naroon pa rin ang galit na tila gumuguhit sa kanyang mukha.

“Damn it!” gigil niyang sambit. “Nasaan ka na ba Kesha!”