Chapter 5. OWNED

GUSTAVIO POV

Tahimik na nakamasid sa kapirasong papel si Gustavio. Ilang dokumento na rin ang mga iniayos niya bago mabuo ang kanyang mga plano. Ang kompanyang sa matagal na panahon na niyang iniingatan. Nakayukong pumasok ang kanyang sekretarya na si Lucy, habang dala ang ilang mga papeles na kailangan niya. Hindi man lang siya tumingin. Kundi abala ang mga mata niya sa pangalang nakalimbag sa kontrata.

“Mr. Sebastian. Heto na po ang mga dokumento.”

“Leave it on the desk,” utos niya. Malamig at malumanay, pero may bigat na hindi kayang suwayin sa salitang pinakawalan niya. “At Huwag kang babalik hanggaʼt hindi kita tinatawag.”

“M-masusunod po, Mr. Sebastian,” wika ng sekretarya niya, saka ito dali-daling lumabas.

Halos hindi mawala sa isipan ni Gustavio ang dalagang magsisilbing daan sa mga balak niya. Bahagya niyang hinaplos ang pangalan ni Kesha sa papel. Parang dasal o sumpa ito sa kanya. Hindi niya alam. Ngunit, nakararamdam siya ng init sa kanyang katawan.

“Twenty years,” bulong niya sa sarili. “Dalawampung taon kitang hinintay.”

Bahagya siyang napasandal sa exclusive chair na kanyang kinauupuan. Tumayo siya. Kinuha ang kontrata at agad na lumabas ng kanyang opisina. Sa paglabas niya ng kompanya. Isang malakas na buhos ng ulan ang nagpahinto sa kanya. Bahagya siyang tumingin sa kalangitang unti-unting nagdidilim. Seryoso ang mukha. At naroon pa rin ang galit sa pusong hindi kailanman nawawala. Napakuyom ang kanyang kamao. At tanging buntong-hininga ang kanyang pinakawalan.

Humakbang siya pababa ng hagdan. Walang payong. Walang pakialam sa ulang bumabalot sa kanya, habang basa ang mamahaling suit niya. Pero wala siyang maramdaman kundi ang apoy na gumagapang sa ugat niya. Dinukot niya sa bulsa ang car keys na kanina pa niyang dapat ginawa. Mabilis siyang sumakay at padabog na sinara ang pinto. Walang hinto ang bagsak ng ulan sa windshield, pero mas maingay ang puso niya. Ito na ang katuparan ng lahat na hinahangad niya. Hustisya na noon pa dapat niya isinakatuparan.

“Your daughter is mine now,” he whispered. Nang maalala niya ang lalaking nagbigay kadiliman noon sa kanya.

“You took everything from me,” gigil niyang sambit. “Now Iʼll take everything from you.”

Sa isang madilim na lugar ng private marina, huminto ang kanyang sasakyan. Naroon ang yateng may pangalang Elizabeth. Bumaba siya. Huminto si Gustavio. At basa ang kontratang hawak niya sa kamay. Tinitigan niya ang pangalan ng yate.

“Twenty years, Elizabeth,” bulong niya. “Twenty years I kept your name on this yacht.” Bahagya niya itong hinaplos. At dumaloy ang simpleng ngiti sa mga labi niya. Ngiting punong-puno ng lason.

Binuhay niya ang makina. At nagsimulang nagliwanag ang paligid. Bawat alon na kaniyang binabangga ay parang puso niyang binabasag ng paulit-ulit. Nang marating niya ang Isla De Gustavio. Muli siyang natigilan. Tumingala siya sa mansion na kaniyang natatanaw. Sa pinakamataas na bintana, may ilaw. Alam niyang naroon ang babaeng kanina pa niya gustong makita.

“S-Señorito!” tawag ni Aling Tasing, nang makita siya sa labas ng mansion. “Kanina pa po ba kayo riyan?”

Seryoso ang mukha ni Gustavio. Saka ito nagsalita.

“Where is she?”

“S-sheʼs in her room, Señorito. Hanggang ngayon ay hindi pa siya kumakain. Buong araw siyang nasa silid lang, tulad ng sabi niyo sa akin.”

“Good. Broken toys are easier to ruin,” sagot ni Gustavio.

Agad siyang umakyat ng silid, kung saan naroroon si Kesha. Gustavio opened the door. Walang puso. Kundi galit lang ang umiiral sa kanya. Nakita niya ang dalaga. Nakahiga sa malambot na kama. At nakasuot ng asul na bistida.

Pagkagulat ang nagrehistro sa mukha ni Kesha.

“S-sino ka?!” kinakabahan niyang tanong sa lalaking nasa kanyang harapan.

Lumapit si Gustavio. Basang-basa. Hawak ang basang kontrata na tumutulo pa sa marmol na sahig. Tinitigan niya si Kesha. Mula ulo hanggang paa. At ngumisi siya. Ngiting hindi para sa kanya.

“Sino ako?” ulit niya. “You donʼt remember me?”

Inihagis ni Gustavio ang basang kontrata sa paanan ng kanyang kama.

“Youʼre the payment.”

Napaatras si Kesha sa kama. Kinakabahan. Takot sa ipinakikita sa kanya ng binata.

“A-anong payment? Hindi kita kilala! Tulong!”

Walang emosyon na ngiti ang iginawad sa kanya ni Gustavio. Hinawakan ni Gustavio ang baba niya. Mahigpit. Para mapilit siyang tumingin sa mga mata niya.

“Let me introduce myself. My name is Gustavio Sebastian. Your godfather. Your owner. Your soon to be your husband . . . pick one. Or Iʼll pick for you.”

Pero sa halip na umiyak. Dumura si Kesha sa mukha niya.

“Oo. Iniligtas mo ako! Pero, hindi mo ako pag-aari! Wala akong pipiliin. Wala!” sigaw niya. Nanginginig pero may tapang sa kanyang mga mata.

Pilit niyang tinanggal ang kamay ni Gustavio sa baba niya. “Pakawalan mo na ako. Alam ko namang mabait ka. Iniligtas mo nga ako ʼdi ba?”

“Ito naman ang gusto mo. Ang lumayo sa iyong pamilya. Handa akong tulungan ka.”

“T-tulungan. Alin ang maging asawa mo? Ito ba ang kapalit sa tulong na ginawa mo sa akin?”

Dahan-dahan na pinunasan ni Gustavio ang dura sa mukha niya. Hinablot niya ang pulso ni Kesha. Mahigpit. Hangang sa mamutla ang balat nito.

“Iniligtas kita?”

Tinulak niya si Kesha pahiga sa kama. Malakas. Bumagsak ang likod niya sa malambot na kama. Habang pumaibabaw si Gustavio sa kanya.

“Let me correct you,” bulong niya sa tenga ni Kesha. “I didnʼt save you. I claimed you.”

“Now itʼs your turn.” Dinukot niya ang isang ballpen mula sa bulsa ng basang suit. At itinutok sa leeg ni Kesha. “Sign it. Or Iʼll sign it with your blood.”

Nanginginig ang buong katawan ni Kesha. Ramdam niya ang malamig na dulo ng ballpen sa balat niya. At ang bigat ng katawan ni Gustavio sa ibabaw niya.

Pero sa halip na umiyak. Tumawa siya.

“Sige,” bulong niya. “Pipirma ako.”

Natigilan si Gustavio hindi iyon ang inexpect niya. For the first time in twenty years, Gustavio didnʼt know what to do next. Ang ballpen sa kaniyang kamay ay nakatutok pa rin sa leeg ng dalaga. Pero, imbes na matakot ito. Ngiti ang nakita niya sa mga labi nito.

“You think this is a game?” tanong ni Gustavio. 

“Hindi,” sagot ni Kesha, habang nakatingin ng diretso sa mga mata ng binata. Kasunod ng paghablot niya ng ballpen sa kamay nito. Naisip niya na ito rin ang tanging paraan upang makapagtago siya sa kanyang pamilya. Binuksan niya ang ballpen at kinuha ang basang papel. Saka niya ito pinirmahan.