Chapter 4. CAPTIVE

Malakas na buhos ng ulan ang nagpagising kay Kesha. Habang ang hampas ng puting kurtina mula sa pinto ng balkonahe ng silid niya ang saksi sa malamig na hanging dumadampi sa kanya. Bahagya siyang bumangon at sumandal sa headboard ng kama. Suot niya ang manipis na asul na bistida na bumagay sa kanyang maputing balat.

Agad niyang hinawakan ang kanyang ulo nang maramdaman ang matinding kirot.

“A-ang sakit . . . nasaan ba ako? At kaninong silid ba ito?” sunod-sunod niyang tanong sa sarili habang dahan-dahang inaaninag ang mga mamahaling muwebles sa loob nito.

Hanggang sa mapansin niya ang pinto ng balkonaheng nagbibigay liwanag sa kanyang paligid. Kirot ang naramdaman niya sa kanyang mga paa, ngunit pilit niya itong iginalaw nang maramdaman ang malamig na sahig. Dahan-dahan siyang tumayo at lumapit sa nakabukas na sliding glass door nito. Dampi ng hangin ang agad na bumungad sa kanya, habang sa ʼdi kalayuan ay natatanaw niya ang malalakas na alon ng dagat na walang tigil sa paghampas sa dalampasigan.

“Nasaan ba talaga ako?” mahina niyang bulong.

Pilit niyang inaalala ang mga nangyari, pero pira-piraso lamang ang pumapasok sa kanyang isipan: Ang putok ng baril, ang kaguluhan sa simbahan at ang lalaking nag-abot ng kamay nito sa kanya. Ngunit bigla siyang natigilan.

“Oo. Tama ako . . . siya ʼyon.” Nang maalala niya ang binata.

Sa sandaling iyon, isang mahinang kaluskos ang kanyang narinig mula sa loob ng silid. Dahan-dahan siyang lumingon. At bumungad sa kanya ang matandang babaeng may hawak ng tray na mayroong pagkain.

“Señorita,” tawag ng matanda. “Mukhang gising ka na. Ito nga pala ang inihanda ko para sa ʼyo. Mas makakabuti itong bulanglang na gulay para magkaroon ka ng lakas.”

“Anong ginagawa ko rito?” kunot-noo niyang tanong sa matanda.

“Wala ka bang naaalala kahit isa? Halos wala kang malay noong dinala ka niya rito.”

“D-dinala?”

“Ito ang Isla de Gustavio. Ikaw pa lang ang babaeng dinala niya rito sa mansion,”nakangiting sambit ng matanda sa kanya.

Maingat namang inilapag ng matanda ang tray na may laman na pagkain sa bedside table niya. Ngunit bago ito umalis, isang salita ang pinakawalan nito sa kanya.

“Kung may kailangan ka pa, huwag kang mahihiyang magsabi sa akin.”

Tahimik lang ang dalaga. Ngunit batid niya ang kabang nararamdaman, sa tuwing naiisip ang lalaking nagligtas sa kanya, sa bingit ng kamatayan. Sumagi sa isipan niya ang kanyang pamilya. Paano kung makita o mahanap siya? Tiyak na lahat ng iyon ay gagawin nila para magawa lang kung ano ang naisin ng mga ito sa kanya.

Aalis na sana ang matanda, nang patakbong pigilan niya ito palabas ng pinto.

“Sandali po. Sigurado po ba kayong malayo ito sa bayan?”

Salubong ang kilay na napatitig sa kanya ang mayordoma ng mansion.

“Kailangan mo pang sumakay ng bangka, bago ka makarating sa kabilang bayan nito. Tanging si Señorito Gustavio lamang ang maaaring magbigay sa ʼyo ng pahintulot na umalis ng mansion.”

“Gusto ko siyang makita. Gusto ko siyang makausap,” pagpupumilit na sambit ni Kesha.

“Wala rito ngayon si Señorito Gustavio. Hindi ko alam kung kailan ulit siya babalik dito sa mansion.”

Agad niyang hinawakan ang mga kamay ng matanda.

“Nakikiusap po ako. K-kailangan ko lang siyang makita.”

“Kumain ka at magpalakas. Iyon ang mas kailangan mo. Sige na, marami pa akong dapat unahin sa kusina.”

Lalabas na sana siya ng silid nang bigla siyang pigilan ng mayordoma.

“Hindi ka maaaring lumabas. Iyon ang bilin ni Señorito.”

“At bakit hindi?” Napakunot-noo si Kesha.

Bahagyang yumuko ang mayordoma sa kanya.

“Paumanhin po, Señorita. Iyon kasi ang utos ni Señorito Gustavio.”

“Utos?” hindi makapaniwalang ulit ni Kesha. “Ano ako, bilanggo?”

Hindi agad nakasagot ang mayordoma at tanging pagyuko lamang ang isinagot nito sa dalaga. Bago niya isarado ang pinto.

***

Halos hindi naman magkaintindihan si Irish sa paghahanap niya sa kanyang nakababatang kapatid. Padabog niyang ibinaba ang telepono matapos muling makatanggap ng kabiguang ulat mula sa kanyang tauhan.

“Paano ba siya nawala na parang bula?” gigil niyang saad sa sarili.

Muli niyang dinampot ang telepono at tinawagan ang isa sa pinag-utusan niya.

“Hanapin ninyo siya,” malamig niyang utos, habang unti-unting sumilay ang isang mapanganib na ngiti sa kanyang mga labi.

Malaking pera ang sikretong inilabas ni Irish galing sa kanilang kompanya para lang sa kanyang kapatid. Batid niya na hindi ito malalaman ng kanyang ama. At kung makita man niya si Kesha ay siguradong kapahamakan ang ganti niya rito. Pero natigilan siya sa pag-iisip nang marinig niya ang malakas na sigaw ng kanyang ama.

“Irish!” malakas na sigaw ni Don Ramon sa loob ng mansion. “Nahanap mo na ba ang kapatid mo? Kailangan mong makita siya sa lalong madaling panahon!”

“Ginagawa ko naman ang lahat.”

“Dapat lang . . . kailangan niyang maikasal muli para sa kompanya natin. Matagal na ring panahon ang ginawa kong paghihirap sa kapatid mo. At ito lang ang tanging maitutulong niya sa atin.”

Isa si Don Ramon Matienzo ang nagmamay-ari ng Global Corporation na ngayon ay unti-unti nang nalulugi dahil sa pagkawala ng ilang investor sa kanya. At isa na roon ang pagkadawit niya sa pagkamatay ng isang babaeng nagngangalang Elizabeth Mondragon. Ang babaeng isa sa pinakamalaking investor sa kanilang kompanya. Tanging si Mr. Galio, sana ang makakasalba sa kanilang kompanya, kung naipakasal niya ito sa kanyang anak na si Kesha. Ngunit hindi nangyari dahil sa biglaang pagkamatay ng matanda.

“Eh, ano ngang gagawin ko, kung hindi ko siya makita?” sagot ni Irish sa kanyang ama.

“Mag-isip ka nga, Irish! Mas gusto mo bang ikaw ang ipakasal ko kay Mr. Buremeo?”

“Hindi ako katulad ni Kesha. Mas bagay siyang maging kabit ni Mr. Buremeo na iyan. Eewww! Kadiri ang matanda na ʼyon.”

“Huling baraha na natin ito, anak. Kaya gawin mo ang lahat para mahanap ang nagtatago mong kapatid!”

“What if, magpakasal ako kay Ninong Gustavio.”

“Hindi kita pipigilan kung iyon ang gusto mo. Mas maganda kung magiging bahagi siya ng ating pamilya. Dalaga ka na, at natitiyak kong magugustuhan ka niya.”

“Kaya nga, Papa. Tulungan niyo ako kay Ninong.”

“Tumigil ka nga . . . kung gusto mo siyang maging sa ʼyo—gawin mo!”

Tanging buntong-hininga ang pinakawalan ni Irish. Hanggang sa isang magkakasunod na mensahe ang natanggap niya mula sa kanyang napag-utusang lalaki.

“Sa isang Isla naroroon ang kapatid niyo. At napag-alaman namin na si Mr. Gustavio Sebastian ang tumulong sa kanya.”

Ni hindi napigilan ni Irish ang inis mula sa hawak niyang telepono. Nanginginig ang kanyang mga kamay at mabilis na inihagis ito.

“Bʼwisit!” galit niyang sambit. Saka siya bumaling ng tingin sa kanyang ama. “Papa, tawagan mo si Ninong Gustavio, na sa kanya si Kesha!”

“Ano?!”

“Malandi talaga ang babaeng iyan! Nakuha pa niyang humingi ng tulong kay Ninong!”

“Sigurado ka bang nasa kanya ang kapatid mo?!”

“Yes, Papa. Sa isang Isla raw siya nagtatago.”

Agad namang ipinag-utos ni Don Ramon na puntahan ang mansion ni Gustavio, sa pag-aakalang naroon ang kanyang anak.

“Siguraduhin mo lang na tama ang impormasyon mo, Irish!”

Napataas ang gilid ng labi ng kanyang anak.

“Never, naman akong nagkamali sa lahat . . .”

Mabilis na nag-sensyas ng kamay si Don Ramon sa kanyang mga tauhan. At agad silang sumakay ng kani-kanilang itim na sasakyan.

“Ginagawa ko naman ang lahat.”