Chapter 1

Isang gabi, habang bumubuhos ang malakas na ulan sa Paris, pumasok si Max sa isang pribadong bar na eksklusibo lamang para sa matataas na opisyal at mayayaman. Umupo siya sa madilim na bahagi ng counter, hawak ang isang baso ng scotch. Katahimikan ang kanyang hinahanap upang mag-isip, ngunit sa isang iglap, tila huminto ang tibok ng kanyang puso.Sa kabilang sulok ng pribadong bar, sa ilalim ng mabuway na pulang ilaw, nanlaki ang kanyang mga mata at nakaramdam siya ng labis na pagka-miss.

Nakahilig doon ang isang babae na kamukhang-kamukha ni Thalie.

Masaya itong nakikipagkwentuhan sa mga kaibigan nitong European, tumatawa nang malaya na tila ba walang anumang inaalalang problema sa Pilipinas. Ang kanyang mahabang buhok, ang hubog ng kanyang mukha, at ang pamilyar na kislap sa kanyang mga mata—ito ang Thalie na gabi-gabi niyang pilit na binubura sa kanyang isipan.

Napatayo si Max mula sa kanyang upuan, halos mabitawan ang kanyang baso ng alak dahil sa matinding gulat.Nang mapansin ni Max na tumayo ang babae at nagpaalam sa mga kasama nito, mabilis na lumabas ito ng bar.

Hindi nagdalawang-isip ang binata; agad niya itong sinundan palabas sa gabi ng Paris. Habang naglalakad siya sa likod ng babaeng may suot na trench coat, ang kanyang utak ay nagwawala sa tindi ng pagkalito.

Mabilis na lumipas ang mga araw at tuluyan nang binalot si Max ng isang kakaibang sigla na matagal nang nawala sa kanyang sistema. Gabi-gabi niyang pinag-aaralan ang bawat detalye ng routine ni Rhialie Hansen. Nang malaman ni Max ang eksaktong oras ng pagpunta ni Rhialie sa kanyang martial arts dojo sa isang exclusive district sa Paris, isang pilyong ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi.

Nag-isip agad siya ng paraan upang puntahan ang dalaga—ito na ang tamang pagkakataon upang mapalapit sa masungit na bersyon ng kanyang nakaraan.

Nang hapong iyon, nagbihis si Max ng isang simpleng black gym attire na lalong nagpalitaw sa kanyang matipuno, malalaki, at pang-militar na pangangatawan. Pagpasok niya sa malawak na dojo, agad na binalot ng tunog ng mga tadyak at suntok ang paligid. At doon, sa gitna ng tatami mat, nakita niya si Rhialie na seryosong nakikipag-sparring sa kanyang instructor. Mabilis, maasinta, at talagang palaban ang bawat galaw nito.

Nang matapos ang round, kumuha si Rhialie ng tuwalya upang magpunas ng pawis nang biglang may mag-abot sa kanya ng isang malamig na bote ng tubig. Nag-angat siya ng tingin, at agad na nagsalubong ang kanyang mga kilay nang makilala ang lalaking nanggulo sa kanya sa ilalim ng ulan noong nakaraang gabi.

"You again?" asik ni Rhialie, agad na bumalik ang matinding pagsusungit nito habang pabalang na tinabig ang inaabot na tubig ni Max. "What are you doing here? Sinusundan mo ba ako?"

Imbes na mairita sa pagsusungit ni Ali sa kanya, nanatili lang na ngingiti-ngiti si Max habang pinapanood ang reaksyon nito. Ang bawat pabalang na sagot at matatalim na tingin ng dalaga ay nagiging mitsa ng kanyang pang-aasar.

"I'm just a paying customer looking for a good gym, Miss Hansen," kaswal na sagot ni Max, ang boses ay pilyo habang dahan-dahang humahakbang patapit sa kanya.

Natigilan si Rhialie. Biglang nawala ang masungit nitong ekspresyon at nagulat siya nang marinig na binanggit ng binata ang kanyang tunay na apelyido dahil Rhialie Winstone naman ang ginagamit niya dahil ito ang apelyido ng mga taong umampon sa kanya. Sa buong Europe, kilala siya bilang isang Winstone, kaya naman isang malaking misteryo kung paano nalaman ng isang estranghero ang kanyang totoong pinagmulan.

"How do you know that name?" seryoso at may paghihinalang tanong ni Ali, naniningkit ang mga mata habang nakatitig sa binata. "How did you find out about Hansen?"

Napakaimposible na masundan siya ni Thalie sa bansang iyon.Noong umalis siya ng Pilipinas, wala siyang sinabihan kung saan siya pupunta. Tanging ang sikretong iniwan niyang mga tao upang magbantay at maging mata niya sa Pilipinas ang nakakaalam ng kanyang lokasyon, at ang huling ulat ng mga ito ay ligtas na kasama ni Liam si Thalie sa Maynila.

Paano ito makakarating sa Europe nang walang nakakaalam?At higit sa lahat, may isang bagay na tuluyang nagpabura sa lohika ni Max bilang isang militar.Imposible na pumunta si Thalie sa isang bar samantalang hindi ito umiinom ng alak.

Kilala niya ang asawa ng kanyang kaibigan; alam niyang hindi nito kinakaya ang amoy ng alkohol at hinding-hindi ito tatapak sa ganoong klaseng lugar.

Habang mas binibilisan ni Max ang kanyang lakad sa ilalim ng ulan upang hawakan ang braso ng babae at alamin ang katotohanan, naramdaman niya na ang kanyang pagtatago sa Europe ay patungo sa isang malaking misteryo.

Mabilis na humakbang si Max sa ilalim ng bumubuhos na ulan ng Paris. Habang papalayo ang babae sa maliwanag na ilaw ng bar, mas lalong bumilis ang tibok ng kanyang puso dahil sa matinding halo ng pananabik at matinding pagkalito. Kailangan niyang makasiguro.

"Thalie!" sigaw ni Max, pilit na nilalabanan ang ingay ng ulan.

Walang pag-aalinlangan na hinabol at hinawakan ni Max ang braso ng babae upang patigilin ito at iharap sa kanya.

Dahan-dahang humarap ang babae.

Nang magtagpo ang kanilang mga mata sa ilalim ng malamlam na ilaw ng poste, tuluyang natigilan ang binata. Pakiramdam niya ay tuluyan na siyang nawalan ng wisyo mula sa pagkakalasing.

Si Thalie talaga ang babaeng nasa harapan niya.

Ang hugis ng mukha, ang mga mata, ang tindig—walang pagdududa na siya nga ito. Ang tanging kakaiba lang ay ang kulay ng kanyang buhok. Chocolate brown ang kulay ng kanyang buhok samantalang black hair naman si Thalie sa Pilipinas.

Nang marinig ng babae ang pangalang "Thalie" mula sa bibig ni Max, bigla itong napakunot ng noo. Masungit na tiningnan ng babae si Max mula ulo hanggang paa bago pabalang na sumagot.

"Thalie is in the Philippines. Who the hell are you? Do I know you?" masungit na tanong ng babae, habang marahas na inaalis ang kanyang braso mula sa pagkakahawak ng binata.

Labis ang pagtataka ni Max dahil para silang pinagbiyak na bunga ng babaeng nasa harapan niya at ng asawa ng kanyang matalik na kaibigan. Kung hindi lang dahil sa chocolate brown na buhok, sa masungit at matapang nitong reaksyon, at sa tila kawalan nito ng ideya kung sino siya, mapagkakamalan niya talaga itong ang Thalie na tinatakasan niya sa Maynila.

"I... I'm sorry," nauutal na sagot ni Max, habang pilit na pinapakalma ang kanyang nagwawalang utak bilang isang militar. "You just... you look exactly like her."

Inirapan lang siya ng babae, hindi na hinintay ang susunod niyang sasabihin. Mabilis itong pumara ng isang dumaraang taxi, sumakay sa loob, at iniwan si Max na nakatayo mag-isa sa basang kalsada ng Paris.

Naiwan si Max na hawak ang kanyang ulo, basang-basa sa ulan, habang ang kanyang puso ay pumupukpok sa tindi ng bagong misteryo.

Paano magkakaroon ng kakambal o kamukhang-kamukha si Thalie sa Europe? At bakit kilala ng babaeng ito ang pangalang Thalie ngunit itinuturing siyang estranghero? Nabura ang lahat ng tama ng alak sa kanyang katawan, pinalitan ng matinding determinasyon na malaman kung sino talaga ang misteryosong babaeng may chocolate brown na buhok. Posible kayang nagpalit ng kulay sa buhok si Thalie sa loob ng apat na taon?

Nang tuluyang mawala sa paningin ni Max ang sinakyang taxi ng misteryosong dalaga, hindi niya hinayaang matapos doon ang lahat. Dahil makapangyarihang lalaki si Max at mayroon itong labis na talino, agad siyang bumalik sa kanyang tinutuluyang luxury suite.

Gamit ang kanyang lihim na satellite connection at mga military-grade intelligence tools sa Paris, ipinakuha niya ang plate number ng taxi at ipinaimbestiga ang mukha ng babae sa international database. Hindi nagtagal, sunod-sunod na lumabas ang mga classified documents sa screen ng kanyang laptop.

Dito niya nalaman na ang babaeng nasa harapan niya kanina ay walang iba kundi ang kambal na babae ni Nathalie Hansen—si Rhialie Hansen.

Habang binabasa ni Max ang ulat, nalaman niya ang lahat tungkol sa kanilang magkahiwalay na buhay. Magkapareho sila ng mukha pero hinding-hindi ang kanilang ugali at background. Kung si Thalie ay lumaking mabait, mapagbigay, at nasa kanya na ang lahat ng katangian ng isang perpektong babae, lubhang iba naman si Rhialie. Si Rhialie ay kilalang bully, palaging inaaway, pinapahiya at inaapi ang kanyang kapatid na si Thalie.

Nalaman din ni Max na nagpunta lang si Rhialie sa Europe para umiwas sa gulo sa Pilipinas, mag-aral ng martial arts, at doon na magtrabaho sa isang kompanya ng kanyang magulang na umampon sa kanya. Kaya naman pala ganoon ito katapang at kumpyansa sa sarili; hindi lang ito basta marangya, kundi sanay din itong lumaban gamit ang sariling mga kamay.

Lahat ng gusto niya ay kinukuha niya sa malinis man o maruming paraan at palagi itong palaban, walang inuurungang kahit sino.

Dahan-dahang ngumiti si Max at sinabing nalaman lang niya ito sa isang kaibigan upang hindi magmukhang stalker siya.

"Maliit lang ang mundo, Rhialie Hansen. May mga common friends tayo na nagbanggit sa akin ng pangalan mo," pagdadahilan niya na may kasamang pilyong kindat.

Hindi pa rin tuluyang kumbinsido si Ali, ngunit habang matapang itong nakatayo sa kanyang harap, bahagyang natitigilan si Max sa bawat segundo. Nakikita niya ang mukha ni Thalie sa kanya—ang eksaktong hugis ng ilong, ang labi, at ang mga mata.

Ngunit ang kakaibang kislap ng katapangan, ang chocolate brown na buhok na nakatali, at ang kawalan ng takot ni Ali ay nagdulot ng isang matinding kuryente ng kilig at interes kay Max. Para sa kanya, ang bawat pagsusungit ng dalaga ay isang hamon na handa niyang sagupain araw-araw.

"Kung talagang naghahanap ka ng gym, subukan mo akong labanan," hamon ni Ali na may nakakalokong ngisi, habang itinuturo ang gitna ng mat upang ilihis ang usapan tungkol sa kanyang pagkakakilanlan. "O baka naman puro salita ka lang, Mr. Stalker?"

Lalong lumawak ang ngiti ni Max. "I'd love to, Ali. Let's see what you've got."

Tinanggap ni Max ang hamon na may mapang-asar na ngisi. Pumasok siya sa gitna ng tatami mat at sumunod naman si Ali na may matigas na determinasyon sa kanyang mga mata. Agad na sumabog ang tensyon sa pagitan ng dalawa nang mag-vocalize ang instructor upang simulan ang sparring session.

Mabilis na umatake si Ali. Nagpakawala siya ng isang mabilis na high kick patungo sa mukha ng binata, ngunit sa isang banayad at kalkuladong pag-ilag, naiiwasan ito ni Max nang walang kahirap-hirap.

Sunod-sunod na suntok at sipa ang pinakawalan ng dalaga, ngunit halos hindi makatama si Ali kay Max dahil ganap na mas mahusay ang binata sa kanya; ang kanyang military martial arts at mga taon ng elite tactical training ay ginawang parang mabagal na pelikula ang bawat galaw ni Ali sa kanyang paningin.

"Ano ba, lumaban ka! Bakit puro ka ilag?" pikon na bulyaw ni Ali, habang hinihingal nang bahagya at mas lalong nagagalit sa bawat segundong lumilipas na hindi man lang niya madapuan ang binata.

Imbes na sumagot nang seryoso, nanatili lang ang pilyo at nang-aasar na ngiti sa mga labi ni Max. Sa bawat pagsugod ni Ali, sinasadya niyang umiwas sa paraan na magdidikit ang kanilang mga katawan upang lalong bwisitin ang dalaga.

Isang pagkakataon, nang sumuntok si Ali gamit ang kanyang kanang kamay, mabilis na pumasok si Max sa ilalim ng kanyang depensa. Ginamit ng binata ang kanyang braso upang saluhin ang suntok, dinala ang kanyang katawan sa likod ni Ali, at ipinalupot ang kanyang matipunong braso sa baywang ng dalaga mula sa likod upang i-lock ang kilos nito.

Naramdaman ni Ali ang matigas at napakainit na dibdib ni Max na mariing nakadikit sa kanyang likod. Ang bango at panlalaking amoy ng binata ay biglang pumasok sa kanyang sistema, na nagdulot ng isang mabilis na kuryente ng kilig na nagpahina nang bahagya sa kanyang mga tuhod.

"Too slow, Ali," bulong ni Max nang napakalapit sa kanyang tainga, ang boses ay mababa, paos, at puno ng mapang-asar na lambing. "You have good form, but your anger makes you predictable."

"Bitiwan mo ako!" galit at namumulang asik ni Ali. Marahas siyang umikot upang sikuin ang binata, ngunit bago pa man tumama ang siko niya, hinawakan ni Max ang kanyang pulso at mabilis siyang binuhat patungo sa mat, sabay bagsak ng kanilang mga katawan sa sahig.

Nang matapos ang mabilis na pagbagsak, napadapa si Max sa ibabaw ni Ali, nakakulong ang dalaga sa ilalim ng kanyang matipunong pangangatawan. Magkalapit na magkalapit ang kanilang mga mukha—sapat na upang maramdaman ni Ali ang mainit na paghinga ni Max sa kanyang mga labi.

Habang nakatitig nang malalim si Max sa kanyang mga mata, muli nitong nakikita ang mukha ni Thalie, ngunit ang kakaibang tapang, ang pikon na ekspresyon, at ang chocolate brown na buhok ni Ali ay nagdulot ng isang matinding kilig sa binata na kailanman ay hindi niya naramdaman noon.

"Bitiwan mo nga ako sabi, Mr. Stalker!" masungit na utos ni Ali, bagamat sa loob-loob niya ay nagwawala na ang kanyang puso sa sobrang bilis ng tibok dahil sa posisyon nilang dalawa.

Dito na napagtagpi-tagpi ni Max ang lahat. Kaya pala ganoon na lamang ang pagsusungit ng dalaga sa kanya kanina sa ilalim ng ulan; ang ugali nito ay talagang kabaliktaran ng kay Thalie. Hindi ito ang mahinhin at maingat na asawa ng kanyang matalik na kaibigan, kundi isang maapoy at mapanganib na Hansen na may sariling pinagdadaanan.

Dahil sa mga natuklasang ito, sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon ng pagpapakalunod sa alak at pag-iyak sa lason na pag-ibig, marahang napangiti si Max.

Isang kakaibang kislap ang sumilay sa kanyang mga mata. Sa hindi inaasahang pagkakataon, nagkaroon siya ng matinding interes para mapalapit sa masungit na dalaga. Ang mukha na matagal niyang gustong hawakan ay nasa isang babaeng handa siyang labanan, sabayan sa martial arts, at asarin araw-araw.

"Only if you promise to drink that water later," ngumisi si Max, mas lalo pang inilapit ang kanyang mukha upang asarin ang pikon na dalaga bago ito dahan-dahang binitiwan at tinulungang makatayo nang may pilyong kindat.

Nang maramdaman ni Ali ang init ng katawan ni Max at ang pagkakakulong niya sa ilalim ng matipunong binata, lalong namula ang kanyang mukha hanggang sa mga tainga. Sinubukan niyang pumalag, ngunit ang mga kamay ni Max na nakahawak sa kanyang mga pulso ay parang bakal sa tibay—hindi masakit, ngunit imposibleng takasan.

  "You're glowing when you're angry, Ali," panunukso ni Max, ang kanyang mga mata ay mapaglarong bumaba sa mga labi ng dalaga bago muling tumitig nang malalim sa kanyang mga mata.

  Sa ganoong kalapit na distansya, halos marinig ni Max ang mabilis at nagwawalang tibok ng puso ni Ali na sumasabay sa sarili niyang paghinga.

  "Shut up! Get off me!" pikon na pikon na asik ni Ali, pilit na ibinaling ang kanyang ulo sa gilid dahil hindi niya kayang panindigan ang nakatutunaw na tingin ng binata.