Confess Love 2

"เหวอ! " ร่างสูงโปร่งสะดุดล้มลงทันทีเพราะมีมือหนามาจับเอาไว้ที่ข้อเท้า

"คุณลูกค้าจะทำอะไรครับเนี่ย! ผมเจ็บนะ" ถึงจะโกรธแต่ก็ต่อว่าไม่ได้ ยังไงเขาก็เป็นหนึ่งในแขกที่มาพักที่รีสอร์ทของครอบครัว

"ผมไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้ว"

ร่างสูงเริ่มปล่อยโฮออกมาแล้วพูดหลายอย่างแต่เพราะร้องไห้ไปพูดไปด้วยเลยไม่รู้ว่าพูดอะไรไปบ้าง มาแนวนี้แปลว่าอกหักมาแหงๆ แต่จินฮวนมาเป็นผู้ดูแลที่นี่ชั่วคราวเท่านั้น หากเปิดเทอมก็ต้องกลับไปเรียนหนังสือเหมือนเดิม หวังว่าพวกเราจะไม่เจอกันอีกนะ! หน้าตายังไม่ได้โตมากมาย กลัวว่าจะมาเจอกันในชั้นเรียนเสียนี้

"ไม่ร้องนะครับ ยังไงเดี๋ยวคุณก็หาผู้หญิงดีๆ ได้สักคนเองนะ"

"ก่อนอื่นช่วยปล่อยขาของผมก่อน ผมจะกลับไปนอนที่ห้อง" มือขาวพยายามดึงมือของอีกฝ่ายออกแต่มันไม่ได้ผล ทำยังกับเอากาวมาติดไว้ชนิดที่ว่าทำยังไงก็ไม่ออกซะอย่างงั้น

ดวงตาคมที่เยิ้มจากการดื่มอย่างหนักมองคนตรงหน้าด้วยความสงสัย ตกลงแล้วคนตรงหน้าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงกันแน่ รูปร่างสูงโปร่งแต่กำยำ เสียงพูดจาน่ารักแต่ไม่ได้ถึงกลับน่าเกลียด ถึงจะมองเห็นไม่ชัดแต่สัมผัสได้ว่าไม่ใช่คนน่ากลัวและไว้ใจได้

"ผมจะไม่ปล่อยจนกว่าคุณจะยอมจดทะเบียนสมรสกับผมก่อน" ไคชาร์ส่งใบทะเบียนจดสมรสมาให้โดยที่เจ้าตัวลงมือเซ็นก่อนที่จะส่งให้กับอีกฝ่ายที่เป็นใครไม่รู้แต่อยากให้อีกคนจดด้วย

สีหน้าลำบากใจของใบหน้าหล่อเหลานั้นปิดไม่มิด มีอย่างที่ไหนกัน ไม่รู้จักกันมาก่อนแต่มาขอให้จดทะเบียนสมรสด้วย ถึงจะจดที่นี่ไปก็ไร้ความหมายเพราะว่าจะต้องไปขึ้นทะเบียนหรือไปจดใหม่กับประเทศหรือรัฐที่กฎหมายรองรับแล้วเท่านั้น หากไม่ใช่สถานที่ดังกล่าวแล้ว....จดไปก็ไร้ความหมาย เป็นลูกค้าที่เอาใจยากเสียจริง

"ผมเป็นพนักงานของโรงแรมและเป็นผู้ชาย คงจะช่วยเหลืออะไรคุณไม่ได้หรอกครับ"

"ไม่ ฮึก! คุณต้องจดทะเบียนกับผมก่อน" น้ำตาของไคชาร์เริ่มไหลพรากขึ้นมาอีกครั้งเพราะไม่ได้ดั่งใจ มีคนกล่าวไว้ว่าคนเมารับมือยากเห็นทีจะจริง และยังไม่รู้ด้วยว่าอีกฝ่ายอายุเท่าไหร่ น่าจะหักเงินเดือนพนักงานคนนั้นมากกว่านี้อีก จะได้เข็ดเรื่องการเช็คอายุเสียที

"แต่ว่า..." ยังไม่ทันที่จะเอ่ยปากอะไรออกไป ใบหน้าหล่อเหลาที่แดงก่ำไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เข้ามาใกล้จนแทบจะโดนริมฝีปากแต่หยุดไว้เพียงเท่านั้น ดวงตาคมมองเข้ามาเพื่อกดดันอีกฝ่ายให้ตอบรับมากกว่าปฏิเสธ ช่างเป็นปฏิกิริยาลูกหมาน้อยที่เหมือนโดนเจ้านายทิ้งแล้วถ้าเกิดไม่มีเจ้านายคนใหม่มารับเลี้ยงจะเสียใจจนขาดใจตาย

ร่างสูงโปร่งถอยกลับมาด้วยความหนักใจอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นแววตาลูกหมาก็ทนไม่ได้จึงจำใจเซ็นเอกสารดังกล่าวไป มือทั้งสองข้างจิกทึ้งหัวตัวเองจนอยากจะให้มันหลุดออกจากบ่าตอนนี้เลย ทำไมถึงตอนมาทำอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย อยากจะบ้า อยากตายเหลือเกิน มือหนาลากเข้าหาตัวเองแล้วอุ้มไปยังห้องนอนแล้วผล็อยหลับไปในที่สุด

"อะไรกันเนี่ย มันยิ่งกว่าผีอำอีกนะ"

จินฮวนขยับตัวไม่ได้เลยสักนิดเพราะถูกสวมกอดเอาไว้แถมยังกอดแน่นอีกต่างหาก นี่มันมือคนหรือเชือกกันแน่! แน่นขนาดนี้เนี่ย หลังจากพยายามแกะแล้วแกะอีกมาตลอดสามชั่วโมง จนในที่สุดเขาก็ยอมแพ้และจำใจนอนหลับไปทั้งแบบนั้น อย่างน้อยๆ ก็ดีกว่าโดนทำอะไรที่มันมากกว่านั้นก็แล้วกัน

วันรุ่งขึ้น

แสงแดดที่เล็ดลอดออกมาจากผ้าม่านยามเช้านั้นเป็นสัญญาณของเช้าวันใหม่ที่สดใส อาการเมาค้างยังคงเหลืออยู่ทั้งหมดแต่ว่าทำไมเหมือนมีอะไรนุ่มนิ่มมาอยู่ใกล้ตัวแบบนี้ กะพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับสายตาให้มองเห็นชัดมากขึ้น ทำไมถึงมีหนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักมาอยู่ในอ้อมกอดของเขาได้ล่ะ มันหมายความว่ายังไงกัน แล้วไหนจะหลับทั้งชุดสูท หมายความต้องถูกเขารั้งตัวเอาไว้ถึงได้มีสภาพแบบนี้ ขนาดตอนหลับยังน่ารักขนาดนี้ แล้วตอนตื่นล่ะจะน่ารักขนาดไหน

ความทรงจำเริ่มย้อนเข้ามาในหัวอย่างช้าๆ ว่าไคชาร์ได้ทำอะไรลงไปบ้างเมื่อคืน อายจนไม่รู้จะทำยังไงดี ทำไมถึงกล้าเอาทะเบียนสมรสที่กะจะจดในวันแต่งงานไปให้ใครที่ไหนเซ็นก็ไม่รู้ จะขยับตัวก็ไม่กล้ากลัวอีกฝ่ายจะตื่น ทำได้เพียงรอจนกว่าจะตื่นเท่านั้นสินะ เสียงโทรศัพท์ดังมาไม่ใกล้ไม่ไกลจากตัวมากนัก อาจจะอยู่ในกระเป๋ากางเกงหรือเปล่า

ตรู๊ด... ตรู๊ด...

(ไคชัวร์)

"ฮัลโหล แกอยู่ไหนกันแน่เนี่ย! ตอนนี้เขาออกตามหากันให้วุ่นไปทั้งบ้านแล้ว ลืมไปแล้ว เหรอว่าตัวเองเป็นใคร หา! ลูกชายคนรองของตระกูลหายตัวไปแบบนี้มันมีผลกระทบกับคนในครอบครัวนะเว้ย! กลับบ้านมาเดี๋ยวนี้! ไอ้เวร"

ไคชัวร์ด่าเป็นชุดโดยไม่ได้ฟังคำพูดจากแฝดน้องเลยแม้แต่น้อย ใครมันจะไปยอมไหวกัน จู่ๆ หายตัวไปแบบนั้น ตามจากจีพีเอสก็ไม่ได้ วุ่นวายกันมาทั้งคืนแล้ว หากภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงยังตามตัวไม่ได้เรื่องจะต้องรู้ถึงพ่อแม่อย่างแน่นอน

"ใจเย็นๆ ก่อนนะ ตอนนี้ฉันสบายดีเดี๋ยวส่งโลเคชั่นไปให้ โอเคไหม"

"สบายดีก็ดีแล้ว พวกฉันจะได้หยุดตามหากันสักที เพราะแกคนเดียวทำให้พวกฉันไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันสักคน"

"ขอโทษด้วยแล้วกัน เดี๋ยวกลับไป"

"จะอยู่อีกกี่วัน จะได้บอกพ่อกับแม่"

"ไม่เกินสามวันจะกลับบ้าน โอเคไหม"

"โอเค งั้นพวกฉันไปนอนล่ะ เลิกค้นหาได้! ไอ้ชาร์ติดต่อกลับมาแล้ว"

ไคชัวร์ขานรับพลางตะโกนบอกคนรับใช้ทุกคนให้วางมือแล้วพากันเข้านอน เขาเองก็ไม่คิดว่าเรื่องมันจะบานปลายขนาดนี้ ตอนนี้มารอดูกันว่าคนในอ้อมกอดจะตื่นเมื่อไหร่ เสียงของแฝดพี่ดังขนาดนั้นน่าจะตื่นได้แล้วนะ

"อือ" อีกฝ่ายขยับตัวหนีไปอีกทางเพราะรำคาญเสียงตั้งแต่แรกแล้ว มิน่าล่ะ! ก็ว่าทำไมถึงไม่มีอะไรมาอยู่ใกล้ๆ มือหนาสะกิดคนที่หนีไปทางอื่นหวังให้ตื่นและมือขาวก็มาปัดออกจนเขาทนไม่ไหวกระชากมาทั้งตัวในคราวเดียว ถ้าทำแบบนี้ล่ะก็...ไม่ตื่นก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

"จินฮันจะมาทำแบบนี้กับเราไม่ได้นะ เรายังง่วงอยู่" เสียงทุ้มนุ่มตอบกลับมาทั้งๆ ที่ยังไม่ลืมตา แปลว่าคิดว่าเขาเป็นพี่ของตนเองหรือเปล่านะ

"ผมไม่ใช่คนที่คุณรู้จักนะครับ ที่รัก"

"เอ๊ะ! เอ๋! " จินฮวนตื่นจากภวังค์ทันทีแล้วพยายามขยับหนีไปอีกทางแต่ไม่เป็นผลเลยสักนิดเดียว คนหรืออะไรทำไมแรงเยอะขนาดนี้

"คุณจะมาเรียกผมแบบนี้ไม่ได้ พวกเราไม่ได้รู้จักกันมาก่อน"

"แต่คุณยอมจดทะเบียนสมรสกับผมแล้ว ก็ถือว่าเป็นที่รักของผมไปแล้ว" หน้าตาหล่อเหลาตอบมาด้วยสีหน้ายียวนกวนประสาทมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา ถึงจะทำหน้าตาน่าตีขนาดไหนแต่ความหล่อยังไม่ลดลงเลยสักนิด ทำให้จินฮวนแอบหมั่นไส้นิดๆ

"ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ"

"ทำได้ครับ ภรรยาที่รัก"