Confess Love 3

"ปล่อยได้แล้ว อึดอัด" ไม่พูดเปล่ายังออกแรงดันอีกฝ่ายให้ขยับไปไกลๆ แต่เหมือนอีกคนไม่ยอมทำตามแถมยังขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมเสียอีก

"ไม่ครับ พวกเรามาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน" ไคชาร์ตอบพลางดึงใบหน้าหวานให้หันมาตรงกัน

"อยู่ไกลๆ ก็ได้ยิน ไม่ต้องเข้ามาใกล้ขนาดนี้หรอก"

"ทำไมครับ ผมไม่กัดนะ"

"เป็นเด็กเป็นเล็ก หัดล้อเลียนผู้ใหญ่เหรอ" การพูดแบบนี้ทำให้ใครต่อใครต้องเถียงกลับแน่นอน แต่ไคชาร์ส่งยิ้มเป็นคำตอบแทน

"ผมจะแนะนำตัวนะครับ ไคชาร์ กำลังจะเข้าเรียนวิศวะกรรมศาสตร์ปี 1 เป็นคนไต้หวันแต่มาเรียนที่เกาหลี แล้วพี่ล่ะครับ" ถึงเขาจะไม่รู้ว่าคนตรงหน้าอายุเท่าไหร่แต่เรียกพี่ไว้ก่อน รู้สึกอยากมีคนอายุมากกว่าแต่น่ารักใกล้ๆ แบบนี้มานานแล้ว

"ไม่ต้องใกล้ขนาดนี้ก็ได้มั้ง หายใจไม่ออก" แล้วอีกฝ่ายก็คลายอ้อมกอดลงเล็กน้อย ขอย้ำว่าเล็กน้อยเท่านั้นเพราะมันแทบจะไม่ได้ห่างกันเลยสักนิดเดียว

จุ๊บ!

"มาหอมทำไมเนี่ย ตัวเหม็นไม่รู้หรือไง"

"ก็หอมดีนะครับ ยังไม่รู้สึกเลยว่าเหม็น"

"นายนี่มัน...กวนประสาทจริงๆ "

"ผมว่าพี่แนะนำตัวมาดีกว่าครับ อยากรู้ชื่อของที่รักของผมจะแย่แล้ว"

ตั้งแต่เขาตื่นนอนมาเด็กคนนี้เรียกเขาว่าที่รักน่าจะเกินสองครั้งหรืออาจจะมากกว่านั้นเพราะไม่ได้นับไว้ เมื่อคืนร้องไห้จะเป็นจะตายเพราะอกหักแล้วไหงวันนี้มาทำตัวร่าเริงสดใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ไวขนาดนี้ มันน่าสงสัยจริงๆ หรือว่าพยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกกันแน่นะ มือขาวลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะแนะนำตัวเอง

"ฉันชื่อ จินฮวน เป็นลูกชายเจ้าของรีสอร์ทที่นายมาพัก อยู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ปี 2 ถ้าเปิดเทอมนี้ไป อายุมากกว่า 1 ปี" หลังจากแนะนำตัวแล้วก็ยังคงลูบหัวต่อไปเรื่อยๆ จนทำให้ไคชาร์เกิดความสงสัยว่าทำแบบนี้ทำไม

"เป็นไปไม่ได้ว่านายจะลืมผู้หญิงคนนั้นแล้ว ถ้าเศร้าร้องไห้ออกมาอีกก็ได้ ฉันอนุญาตให้ใช้ไหล่ซับน้ำตา"

เมื่อมีอะไรไปพังทลายกำแพงของคนที่อายุน้อยกว่าลงมาก ใบหน้าที่เคยร่าเริงสดใสตอนเช้าไม่มีอีกแล้ว มีเพียงคราบน้ำตาที่ไหลเป็นทางจากความเสียใจที่เกาะกินมาจากเมื่อคืนยังไม่จางหาย ความรู้สึกที่ผูกพันธ์มานานขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะหายภายในเวลาไม่กี่วัน ไม่มีบทสนทนาเกิดขึ้นนอกจากการได้รับการปลอบโยนจากคนที่เพิ่งรู้จักกันเมื่อวานเท่านั้น มันช่างอบอุ่นเหลือเกินในเวลานี้ พ่อแม่เขายุ่งจนไม่มีเวลามาหา พี่สาวของเขาที่ทำหน้าที่สานต่อหลักเพราะเป็นลูกคนโตเหนื่อยยิ่งกว่าหลายเท่า

"ไปหาอะไรกินกันเถอะ เดี๋ยวเลี้ยงเอง" ใบหน้าหล่อเหลาพยักหน้าทั้งที่น้ำตายังคงไหลอยู่ หน้าผากของอีกฝ่ายขยับมาใกล้กันพลางไถ่ไปมาเพื่อปลอบโยนก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เขารู้ตัวว่าจะไม่ได้กลับห้องตัวเองเลยสั่งให้คนเอาเสื้อผ้ามาให้ผ่านช่องประตูสอดของเล็ก เมื่อเดินมาหน้าประตูก็เห็นกล่องเสื้อผ้าที่พร้อมจะเปลี่ยนใหม่ได้ทั้งหมด

หลังจากที่กลิ่นกายเหมือนขวดน้ำนมเด็กได้ไปอาบน้ำแล้วนั้นทำให้ไคชาร์อยากสัมผัสอีก เขายังคงเสียใจเรื่องที่ถูกหักอกมาเป็นเรื่องจริงแต่ว่าจินฮวนให้ความรู้สึกว่าอยู่ด้วยแล้วสบายใจ ปลอดภัย แถมยังมีเรื่องน่าอายเกิดขึ้นที่ไปบังคับให้พี่เขามาจดทะเบียนสมรสด้วยแบบนี้ ที่นี่ไม่สามารถทำได้อย่างถูกต้องเพราะเป็นเกาหลี หากแต่เป็นต่างประเทศก็ไม่น่ามีปัญหาเท่าไหร่

ตรู๊ด... ตรู๊ด...

(เลขาของไคชาร์)

"ฮัลโหลครับ คุณชายรอง"

"นายช่วยมาเอาจดทะเบียนสมรสของฉันไปขึ้นที่ต่างประเทศให้หน่อยได้ไหม เพราะที่เกาหลีมันขึ้นไม่ได้"

"ทำไมหรือครับ ในเมื่อมีข่าวการเลิกราสายฟ้าแลบของคุณชายรองกับคุณผู้หญิงคนนั้น แล้วใครจะมาจดทะเบียนด้วยล่ะครับ" เลขาหนุ่มเกิดความสงสัยถามเจ้านายของตนในทันที

"พอดีเจอลูกแมวน้อยหลงทางระหว่างมาพอดี เลยอยากทำให้เป็นจริงขึ้นมา"

"ครับ แล้วจะส่งเอกสารมาหาผมใช่ไหมครับ"

"ใช่ ฉันออกมาส่งเอกสารหน้าเคาน์เตอร์ของรีสอร์ทแล้ว คิดว่าน่าจะถึงนายอีกสักวันพรุ่งนี้ รบกวนด้วยนะ"

"ครับ คุณชายรอง"

แกร๊ก!

"ไปไหนมาไคชาร์ รีบมากินอาหารเร็ว ฉันสั่งรูมเซอร์วิสให้นายแล้ว" เสียงทุ้มนุ่มบอกพลางยกมือเรียกให้มากินข้าวที่มีหลายอย่างมาก รวมถึงอาหารและเครื่องดื่มแก้แฮงค์ก็พร้อมเช่นกัน ไม่มีพนักงานคนไหนกล้าถามว่าทำไมคุณชายถึงได้ไปนอนอยู่ในห้องนอนของแขกที่มาเข้าพักเมื่อวาน หลายๆ คนคิดว่าอาจจะเป็นเพื่อนหรือใครสักคนที่มาพักเวลาอกหักที่เป็นเหตุการณ์ที่เคยพบเห็นอยู่บ่อยครั้ง จึงไม่มีใครสงสัยอะไรทั้งสิ้น

"ผมขอเรียกคุณจินฮวนเป็นพี่จินฮวนได้ไหมครับ" เสียงทุ้มต่ำถามพลางทำตาระยิบระยับหวังให้ได้คำตอบอย่างที่ตนเองต้องการ 

"อยากเรียกอะไรก็เรียก ในเมื่อเรียกตามใจตัวเองมาตั้งแต่แรกแล้วนิ"

"เรียกพี่ไม่ถนัด เรียกที่รักได้ไหมครับ" จินฮวนถึงกับสำลักอาหารที่กินเข้าไปทันที เด็กคนนี้มีสกิลในการจีบผู้หญิงที่ร้ายกาจมาก ควรจะระวังตัวเอาไว้ให้มากที่สุด อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับคนแบบนี้อีก

"แล้วเอกสารจดทะเบียนสมรสไปไหนแล้วล่ะ ไม่ทิ้งขยะเหรอเพราะว่ามันขึ้นที่เกาหลีไม่ได้" จินฮวนถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง มันเป็นเรื่องธรรมดาที่หลายประเทศจะยังไม่ยอมรับการจดทะเบียนสมรสของเพศเดียวกันรวมถึงที่เกาหลีก็ด้วย เรื่องเมื่อคืนที่ทำไปเพราะแค่ตามใจคนเมาเท่านั้นพอตื่นเช้ามาเรื่องทุกอย่างเป็นอันยกเลิกไปทั้งหมด มันก็เหมือนกับเพื่อนของๆ เขาที่ชอบทำอะไรแปลกๆ เหมือนทุกที

"ไม่ได้ทิ้งนะครับ เอกสารสำคัญแบบนั้นใครจะทิ้งลง" เสียงอีกฝ่ายที่เหมือนสนุกสนานพูดออกมาพลางหัวเราะด้วยความชอบใจ ซึ่งไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ถูกใจมากมายขนาดนั้น

"หมายความว่ายังไง ถ้าไม่ทิ้งแล้วเอาไปที่ไหน"

"ไคชาร์ ฉันไม่ตลกด้วยนะ"

"ผมก็ไม่ได้ตลกครับเพราะว่าผมส่งให้คนเอาไปขึ้นทะเบียนที่ต่างประเทศแล้ว จากนี้ไปพวกเราจดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมายภายในวันพรุ่งนี้อย่างแน่นอน"

"อะไรนะ! นายพูดอีกทีสิ! " มือขาวทุบโต๊ะอาหารจนของกินหลายอย่างหกกระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทาง ซึ่งเป็นปฏิกิริยาที่เขาคาดการณ์เอาไว้แล้วว่าจะมาในทำนองนี้ ในเมื่อมีคนน่ารักมาอยู่ใกล้ๆ แล้วจะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง ถึงจะยังไม่มีความรู้สึกให้กันและกันแต่อีกหน่อยเดี๋ยวก็รักกันเอง

"ผมเอาเอกสารให้ไปส่งที่ต่างประเทศเพื่อที่จะได้จดทะเบียนสมรสได้ถูกกฎหมาย และน่าจะถึงภายในวันพรุ่งนี้อย่างแน่นอนครับ" 

"นายจะบ้าไปแล้วเหรอ! ฉันเป็นผู้ชายนะเว้ย! " เสียงทุ้มนุ่มตวาดทันทีเพราะคิดว่าอีกฝ่ายต้องยังไม่สร่างเมาแน่นอน ถึงได้เอาเรื่องคู่ชีวิตมาล้อเล่นกันแบบนี้ อันนี้ไม่ตลกด้วยอย่างแน่นอน ตัวเองก็ยังอกหักมาไม่หายไม่ใช่หรือไง เรื่องที่จะมาตกหลุมรักเขานี่เป็นไปไม่ได้เลยสักนิดเดียว

"ครับ ผมเห็นก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ผู้หญิง"