เกิดใหม่เป็นอัลฟ่าป้ายแดง

เกิดใหม่เป็นอัลฟ่าป้ายแดง

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-05
Oleh:  jalix-ren Ongoing
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
Belum ada penilaian
10Bab
786Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

“ถ้ากูหลุดเข้าไปในนิยายเกย์ของยัยฝน มีหวังชักตายแน่!” ภีม เด็กหนุ่มมัธยมปลายผู้จริงจังกับชีวิต เตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างมุ่งมั่น แต่ดันมีเพื่อนสนิทเป็นสาววายตัวแม่ที่วันไหนไม่ได้พูดถึงโอเมก้ากับอัลฟ่าคือวันนั้นโลกคงหยุดหมุน วันหนึ่ง หลังเรียนพิเศษ ฝนปวดท้องจนฝากนิยายวายเล่มโปรดไว้กับเขาโดยไม่ทันได้คิด... และแน่นอน ความซวยก็บังเกิด คืนเดียวกัน ภีมดันหลุดเข้าไปอยู่ในโลกนิยายวายที่ฝนคลั่งรัก! ไม่พอ—เขายังกลายเป็น "วิคเตอร์ เฮด" ตัวประกอบอัลฟ่าที่มีชะตากรรมต้องตายอย่างอนาถในตอนต้นเรื่อง ...ศัตรูหัวใจของพระเอกผู้คลั่งรัก! มีแมวดำพูดได้มาคอยชี้โพรง มีระบบนิยายสุดกาว และเนื้อเรื่องที่ควรจะดำเนินไปตามบทกลับค่อยๆ วนเบี้ยว เพราะ “ธีโอ ล็อกวู้ด” พระเอกผู้เย็นชา กลับจ้องเขาเขม็งเหมือนจะกินหัว ไม่สิ... จะกินอย่างอื่นมากกว่า!? เมื่อภีมต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดในโลกที่ทุกคนหล่อ รวย กล้ามแน่น และคลั่งรักกันเป็นว่าเล่น ภารกิจไม่ตายซ้ำรอบสองจะยังพอไหวอยู่มั้ย ถ้าหัวใจเขากำลังจะพังเพราะ...พระเอกนิยายนั่น!?

Lihat lebih banyak

Bab 1

เกลียดนักก็ไปอยู่ในนั้นซะ

 -¡¡¡Me engañaste, me estafaste, me robaste, eres un malnacido!!!-

   La furia no cabía en Harold Reynolds. Se había tornado en un volcán a punto de hacer erupción. Tenía la ira pintada en los ojos y echaba humo de las narices. Reynolds había descubierto que Bruce Warren se quedaba con el mayor porcentaje de sus peleas y únicamente le entregaba unas migajas que a duras penas le alcanzaba para sobrevivir. Había estado haciendo lo mismo por años y Reynolds no se daba cuenta ni se enteraba porque confiaba en su amigo y creía que las taquillas eran exiguas y paupérrimas, pero eso no era cierto. A Warren lo conocía desde tiempo atrás, lo consideraba noble, justo y pensaba que era fiel y responsable, por eso le brindaba su amistad a ciegas, sin embargo finalmente había descubierto que Warren lo engañaba impunemente.

   -Mi hijo ha pasado hambre mientras tú te has dado la gran vida a mis costillas-, Reynolds quería estallar igual a un petardo de dinamita. Descubrir todo ese embuste de su mejor amigo le provocaba una cólera incontrolable, porque no eran centavos sino miles de dólares con los que Warren lo  había engañado todo ese tiempo que lo aporrearon a golpes en el ring, dándole tan solo una miseria y quedándose él con el mayor porcentaje de las peleas que afrontaba estoicamente.

   -Yo no te he engañado, es lo que siempre te ha correspondido, migajas-, le respondió irónico Warren, meciéndose en su silla, allí en su oficina del gimnasio donde entrenaba Reynolds, indiferente a la ira y furia de su amigo. Warren lo había explotando en más de cien peleas, y se le hizo costumbre timarlo, a darle propinas de las bolsas que le correspondían, diciéndole que eso era lo que dejaba la taquilla, después de deducir todos los gastos, le aclaraba que él debía pagar a los asistentes de Reynolds, a su entrenador y también a los encargados de ventanillas, de  las puertas, a las chicas del ring side y que finalmente había que darle un porcentaje grande a la organización de boxeo. -Todos comen del mismo plato Harold, esa es la realidad-, le enfatizó Warren, además,  riéndose y encendiendo un gran cigarro sin importarle los reclamos y la ira de su amigo.

    Nada de eso no era cierto.  Warren se quedaba con casi todo el dinero porque simplemente estaba a Reynolds. Los gastos no eran tan onerosos como decía Warren. Reynolds se enteró por los otros boxeadores que el porcentaje que le correspondía era abismal a diferencia de lo que le daba Warren, sin embargo él siempre estuvo confiado porque Warren era su amigo, se apoyaban siempre, se ayudaban e hicieron esa promotora de boxeo juntos. Warren era el mánager y Reynolds peleaba. El acuerdo era cincuenta y cincuenta, pero Warren se lo llevaba casi todo. Eso fue lo que descubrió Reynolds. Los otros boxeadores cobraban buenos porcentajes pese a que no tenían el mismo cartel y fama de Reynolds y eran novatos en el deporte de los puños. Ellos tenían otros manejadores que eran honrados.

-Te denunciaré con la organización, te acusaré ante la policía y terminarás tus días en la cárcel, no eres más que una sabandija-, dio un gran bufido Reynolds, súper enojado por haber descubierto las trampas que le hacía su amigo, pero Warren únicamente reía y disfrutaba de su enorme cigarro a sabiendas que Reynolds no tenía pruebas para demandarlo o denunciarlo por e****a.

   -Di  todo lo que quieras, ¿total? ya estás viejo Harold, ya no puedes seguir peleando, tienes la retina hecha una miseria, tus manos se han vuelto mantequilla, lo mejor que puedes hacer es irte a tu casa a morir de viejo, ya no te quiero en el gimnasio, vete-, le dijo peyorativo  Warren sin dejar de reírse.

   Tod0 eso era verídico, también. Reynolds estaba acabado. Había dejado toda su vida en el ring y en efecto, la comisión médica le prohibió seguir peleando porque tenía demasiadas fracturas en las manos y corría el riesgo de perder un ojo.  El diario "El Soplón" lo tildaba de viejo, acabado, menesteroso y le exigía que debía retirarse del boxeo, que no era nada más que  un zombi con guantes. Eso decía ese diario.

   Dolido por esos comentarios, Reynolds sacó cuentas de lo que había ganado en el boxeo y en efecto comprobó que su mejor amigo era en realidad su peor enemigo y le había estado robando todo ese tiempo sus porcentajes, que esa ínfima cantidad  de dinero que recibía era un engaño, que Warren se quedaba con casi todo lo que él ganaba en el ring recibiendo golpes y golpes de sus rivales hasta dejarlo, en efecto, menesteroso y hecho una piltrafa. 

    -Yo me di íntegro por nosotros, Warren ¿por qué me has traicionado? ¿acaso no éramos muy buenos amigos? Lo compartíamos todo, teníamos los mismos sueños, queríamos ganar el campeonato mundial-, intentó Reynolds aclarar sus ideas.  

  Warren echó mucho humo de una gran bocanada. - ¿Campeón mundial? pero si tú eres un mediocre Reynolds, ganabas tus peleas porque con la parte de tu dinero yo arreglaba las peleas,  le pedía a tus rivales que se dejaran ganar, ja ja ja, nunca fuiste un buen boxeador, eras un payaso en el ring, la gente venía a verte para reírse de ti-, se mofaba Warren.

   -Es mentira lo que dices, entonces no estaría mal de un ojos si las peleas estaban arregladas-, se encrespó aún más Reynolds.

   -No seas tonto, en el boxeo siempre caen  los golpes, los puñetazos, los cabezazos, lo cierto que todo acabó para ti, Reynolds, ya no puedes boxear, mejor ándate a tu casa que tengo mucho qué hacer-, hizo un gesto despectivo Warren para ver portales de internet en su ordenador. Reynolds se sintió humillado, frustrado, herido en su amor propio. Su corazón se aceleró aún más, su sangre empezó hacer olas en los tubos de sus venas y enceguecido por la furia y la ira, le sujetó del cuello a Warren y se lo apretó con tanta cólera que Warren ya no podía respirar, y su cabeza se infló como un globo a punto de reventar.

   -¡¡¡Te haré pagar todo lo que mas hecho, granuja!!!-, repetía una y otra vez Harold Reynolds. Su sangre hacían olas en los tubos de sus venas y se había tornado igual a un petardo de dinamita a punto de reventar. Jadeaba y exhalaba humo de las narices, echaba baba además y era como un tiro furioso y desbocado, embistiendo sobre Warren que a duras penas podía sostener esa mole de carne y hueso que lo aplastaba enfurecido.

   Warren no podía respirar. las enormes manos de Reynolds le apretaban más y más la garganta y era como un garrote que pronto acabaría con su vida. Desesperado rebuscó su pistola en el cajón grande su pupitre.

   -Te arrancaré la cabeza, malnacido-, insistió furioso Reynolds con la ira incendiando sus ojos.

   Y fue entonces, en ese instante ¡pum! reventó un balazo que remeció el gimnasio que pusieron juntos Warren y Reynolds para entrenar y dar ocasión a jóvenes valores del boxeo pero que nadie visitaba o se inscribía ni pisaba. Luego de ese retumbo que fue tan o más estruendoso que un trueno, todo se hizo silencio, Tan solo se escuchaba a un joven empleado de limpieza pasando la escoba por los pasadizos y la voz de Warren llamando a "Malagua" para que limpie su oficina. 

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
10 Bab
เกลียดนักก็ไปอยู่ในนั้นซะ
“มึงลองอ่านตรงนี้! โอ๊ย อีพี่ธีโอแม่งโคตรนุ่มนวล แต่แซ่บแบบคิง! นี่ถ้านายเอกไม่เอา เดี๋ยวกูขอรับไว้เอง!” เสียงสาววายตัวแม่อย่าง ฝน ดังลั่นโต๊ะหลังเลิกเรียนพิเศษภีมถอนหายใจ แล้วเลื่อนข้าวกล่องในมือหนีเพื่อนสาวตัวดีที่กำลังฟาดข้าวเข้าปาก กับเสพวายไปพร้อมกัน “ทุกวันนี้กูไม่รู้แล้วว่ามึงรักคนในนิยายมากกว่ากูรึเปล่า”“แน่นอนว่ามากกว่าดิ! แต่กูรักมึงแบบเพื่อนนะเว้ย อิภีมมม” เธอยิ้มหวานเหวี่ยงพลาสติกห่อหนังสือเล่มหนาไปให้ “นี่ อ่านซะ! นิยายวายเปลี่ยนชีวิต กูคอนเฟิร์ม!”“กูชอบผู้หญิง...”“ก็ในโลกความจริงไง! แต่นี่โลกนิยาย! เปิดใจดิภีม! เปิดใจ!”" เปิดใจมันได้ แต่พระเอกของมึงแม่งชอบคนง่ายเกิ๊นน เห็นน้ำตาเขาก็รักแล้วซะงั้น " ภีมถอนหายใจ " แล้วถ้าแบบนี้พระเอกมันเจอคนอื่นก่อนนายเอกมันจะไม่ชอบคนอื่นก่อนหรอ"ฝนทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ " แหม~ แสดงว่าแอบมาอ่านแล้วอะดิ~ ใช่ม่ะๆ"" กูแค่ไปเจอสปอย! อย่ามาจิ้มดิ๊ " เขาทะหลึ่งตาใส่เพื่อนสาว ที่ทะเล้นจิ้มแขนเขาไม่เลิก" แอบเป็นหนุ่มวายก็บอก~ "ภีมที่ทำท่าจะเถียงกลับเพื่อนตัวดีที่ทำหน้าตากวนบาทาไม่เลิก แต่จู่ๆ ฝนก็เอามือกุมท้องแล้วตัวงอ“โอ๊ย... กูว่าข้าศึกแม่ง
Baca selengkapnya
ภารกิจเอาตัวรอดฉบับเจนz
ไอน้ำอุ่นลอยอ้อยอิ่งภายในห้องน้ำสุดหรูหราที่ใหญ่ อารมณ์เหมือนหลุดเข้าไปในรีวิวคอนโดระดับไฮเอนด์ ภีมยืนอยู่หน้ากระจก เขามองเงาสะท้อนของตัวเองแล้วถึงกับอ้าปากค้าง มัดกล้ามตึงแน่นเรียงตัวกันเหมือนเทรนเนอร์ฟิตเนสจากแอปฯดัง ผิวขาวอมแทนเนียนเรียบแบบที่ต่อให้ลงรีวิวเซรั่มก็ยังดูเป็นสปอนเซอร์ปลอมๆ"โห หล่อชิบ..." เขาพึมพำ ก่อนจะยิ้มมุมปากให้ตัวเองแล้วแอ็คท่ากลางกระจกแบบที่ไม่เคยทำตอนอยู่ในร่างเดิม เสยผมขึ้น แหงนหน้ามองมุม 45 องศา พร้อมกระซิบเบาๆกับตัวเอง “ถ้าศัลยกรรม ยังไม่ได้เท่านี้เลย ”พรึ่บ!เสียงบางอย่างลอยเข้ามาทางมุมอับสายตา เจ้าแมวดำตัวอ้วนท้วน “โคโค่” ที่ตอนแรกภีมนึกว่าเป็นแมวธรรมดา แต่ตอนนี้เขาค่อนข้างแน่ใจว่ามันน่าจะเป็นสัตว์ประหลาดที่มาจากความฝันหรือโลกคู่ขนานแน่ๆ“ทำอะไรของนาย?” โคโค่ลอยตัวเข้ามาอย่างเงียบกริบ ก่อนจะหรี่ตาจ้องเขาอย่างจับผิด“เห้ย! เวลา ส่วนตัว โว้ยยยย!” ภีมโวยวาย ใบหน้าแดงเถือกรีบปิดประตูห้องน้ำแบบลนลานโคโค่ส่ายหัว ยักไหล่อย่างเป็นแมวที่ไม่แคร์อะไรเลย ก่อนจะพูดต่อ “แต่งตัวซะ วันนี้นายต้องไปบริษัทแล้วนะ”“บริษัท?” ภีมเลิกคิ้ว เขาแทบยังไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองมาอยู่
Baca selengkapnya
การดำเนินเรื่อง
ภายในห้องทำงานหรูหราที่เต็มไปด้วยแสงธรรมชาติจากผนังกระจก ภีมในร่างวิคเตอร์กำลังพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองขณะมองชายร่างบางที่เพิ่งเข้ามา มาเอลเดินเข้ามาด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติ หากแต่ในแววตาซ่อนความลังเลไว้ลึก ๆ เขามองวิคเตอร์ที่นั่งหลังตรงอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่เหมือนกับเอื้อมมือกลับไปคว้าอดีต“ทำงานล่วงเวลากินข้าวอีกแล้วนะวิคเตอร์…”เสียงของเขานุ่มนวล ชวนให้อีกฝ่ายใจอ่อน และมันได้ผล วิคเตอร์เงยหน้าขึ้นสบตากับมาเอล ก่อนจะคลี่ยิ้มจาง ๆ“ผมขอโทษเรื่องเมื่อวานด้วยนะ มาเอล…” น้ำเสียงเขาอ่อนโยนกว่าที่บทพูดในแผ่นโปร่งแสงเอไอของโคโค่สั่งไว้ แต่เขาเลือกจะใส่หัวใจของตัวเองลงไป “แต่ไม่ว่ายังไง…เราก็คงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ ได้โปรด ไปหาคนที่ดีกว่าผมเถอะ”คำพูดหลุดออกมาอย่างนุ่มลึก ทว่าเฉือนอารมณ์จนบาดบาง ๆ ในใจ มาเอลนิ่งไปชั่วครู่ ราวกับต้องประมวลผลความรู้สึกทั้งหมด ก่อนจะคลี่ยิ้มเจื่อนออกมา “ไม่คิดเลยว่านายจะเป็นคนที่ใจดีแบบนี้…จนฉันไม่ชินตาเลยแฮะ”ภีมกลั้นหายใจนิด ๆ มือใต้โต๊ะเผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ขณะมาเอลขยับเข้าใกล้เขาอีกก้าว และเอ่ยออกมาด้วยเสียงแผ่ว “นายอยาก…ให้เรากลับไปคบกัน
Baca selengkapnya
เนื้อเรื่องที่ผิดเพี้ยน
“มึงเลิกกับมาเอลแล้วจริงดิ?” เสียงทุ้มนิ่งของไอแซคดังขึ้นทันทีที่วิคเตอร์นั่งลงที่โต๊ะ“อืม… ก็ประมาณนั้น”ไอแซคยกมือลูบคาง " ไม่อยากจะเชื่อ ทั้งๆที่มึงคบกับเขามาตั้งนานนะ" " แหะ ..." วิคเตอร์ขำแห้ง ก่อนจะมองไปทางอื่นก่อนหน้านั้นไม่กี่นาที วิคเตอร์เดินฝ่ากลุ่มคนในบาร์หรูหราใจกลางเมือง ไฟสีม่วงอมชมพูส่องวูบไหวบนเส้นผมสีขาวของเขา ขณะที่สายตาโอเมก้าหลายคู่หันมามองเป็นจุดเดียว ราวกับเห็นอะไรบางอย่างที่ หอม เย้ายวน และจับจองได้ ไม่ทันที่เขาจะตั้งหลักได้ โคโค่ก็ส่งข้อความผ่านแผ่น AI ลอยหน้าลอยตาอยู่เหนือพื้นบาร์ว่า> “อย่าลืมทำตัวสุขุม อย่าวอกแวก นายคือวิคเตอร์ ไม่ใช่ภีม เด็กมัธยมอายุ 17”"18 แล้วครับไอแมวอ้วนเฮ้ย" เขาพึมพำ ก่อนจะกลืนความตื่นเต้นลงคอ พยายามละสายตาจากแมวอ้วนที่เดินเชิดหางอยู่ใต้เก้าอี้บาร์ เขากดโทรศัพท์ โทรหาไอแซค เสียงทุ้มของอีกฝ่ายดังขึ้น“อยู่โซนเอ” แค่นั้น ก่อนจะวางสายวิคเตอร์ขยับตัว เดินไปตามทางอย่างมั่นคง ถึงจะหัวใจเต้นโครมครามอยู่ในอกก็ตาม ทุกอย่างดูหรูหราเกินกว่าที่ภีมเคยสัมผัส เครื่องดื่มแพงๆ คนแต่งตัวเนี้ยบๆ กลิ่นฟีโรโมนลอยคลุ้ง บาร์ตรงหน้ามีทั้งอัลฟ่า เบต้า โอเ
Baca selengkapnya
ทำตามบัญชาของแมว
เสียงเพลงป๊อปแดนซ์จังหวะกระชากใจดังลั่นไปทั่วคอนโดหรู วิคเตอร์ หรือ ภีม ในชื่อเดิมของเขากำลังสวมเสื้อกล้าม กางเกงขาสั้น เดินเต้นลั้ลลาแบบไม่สนโลก ราวกับว่าชีวิตในจักรวาลโอเมก้าเวิร์สนี้ไม่มีอะไรร้ายแรงไปกว่าการเลือกว่าจะกินข้าวหรือกาแฟก่อนดี"ถ้าให้เธอเป็นเสื้อ..คงเป็นเบบี้ที~” เขาหมุนตัวเองหน้าโซฟาอย่างภาคภูมิ ก่อนจะชี้นิ้วฟาดจังหวะเข้ากับเสียงเพลงที่ดังสนั่น…จนกระทั่ง...ปึ้ง! เพลงเงียบลงทันใดวิคเตอร์กะพริบตาปริบ ๆ หันขวับไปมองต้นเสียง แมวดำตัวอ้วนกลมที่ชื่อว่า โคโค่ นั่งกอดอกอยู่บนโต๊ะกาแฟกลางห้อง แพขนฟู ๆ ยกหูรีโมตขึ้นแล้ววางอย่างช้า ๆ แบบโคตรมีเจตนา“โอ้ย โคโค่! เพลงกำลังมันส์ ทำไมปิดอะ!”“เพลงไม่สำคัญเท่า ‘เนื้อเรื่อง’ นะยะ” โคโค่หรี่ตาเหมือนจะกลืนเขาเข้าไปทั้งตัว “นายรู้มั้ยว่า คะแนนความชอบของแม่ยก ที่ให้กับตัวละคร ‘วิคเตอร์’ ตอนนี้มันหยุดนิ่ง! นาน! แล้ว! เพราะอะไร? เพราะคุณลูกชายเอาแต่นอนเป็นส้มในคอนโด ไม่ไปเข้าเนื้อเรื่องหลักไงล่ะ!”วิคเตอร์ทำท่าจะโวยแต่ก็กลายเป็นแค่ถอนหายใจ ก่อนจะเดินลากสลิปเปอร์กลับไปที่โซฟาแล้วหยิบหมอนมาฟาดหน้าตัวเองอย่างเซ็ง ๆ “พูดอีกละ พูดทุกวัน หูผมชา
Baca selengkapnya
สงครามเย็น
กลิ่นหอมของเนื้อย่างและไวน์ชั้นดีลอยฟุ้งปะทะประสาทรับรู้ แต่สิ่งที่กระแทกอารมณ์มากกว่านั้นคือสงครามเย็นระหว่างสองชายหนุ่มที่นั่งขนาบซ้ายขวาของวิคเตอร์หลังคำจิกกัดเผ็ดร้อนแบบมีดโกนของมิเอลกับธีโอ ภีมหรือวิคเตอร์ ก็แทบไม่กล้าขยับตัว กลัวว่าจะกลายเป็นเหมือนลูกโซ่ที่ทำให้ระเบิดลูกต่อไปทำงานใส่ตัวเอง“ว่าแต่…” ธีโอเลิกคิ้ว มองวิคเตอร์ด้วยสายตาสนอกสนใจแบบจงใจ “คุณวิคเตอร์นี่แปลกตาดีนะครับ ผมขาว ตาสีทองอร่าม…เหมือนลูกแก้วเลย งดงามแบบไม่เหมือนใคร”คำพูดนั้นเหมือนลูกศรที่พุ่งเข้ากลางใจมาเอลทันที เขาขยับคิ้วขึ้นนิดหนึ่งแต่ไม่พูดอะไร สายตากลับหันไปมองวิคเตอร์แทน“อ๋อ พอดีผมเป็นลูกเสี้ยวหลายเชื้อชาติน่ะครับ” วิคเตอร์หัวเราะแหะ ๆ มือกำชายเสื้อแน่น “คงได้มารวมกันเยอะไปหน่อย”“ตอนคบกัน นายชอบใส่แว่นไม่ใช่เหรอ?” เสียงเรียบของมิเอลแทรกเข้ามากลางวงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “ทำไมตอนนี้ถึงถอดมันล่ะ?”“แว่นมันเกะกะน่ะ” วิคเตอร์ยิ้มแหย “ถอดแล้วมองอะไรชัดขึ้นเยอะเลย”“แต่นายก็ดูดีมากเลยนะตอนนี้” มิเอลยิ้มบาง แต่ดวงตานั้นกลับทอดเงาลึกชวนสงสัย “ใช่มั้ย…เพื่อน(รัก)?”คำว่า เพื่อนรัก ถูกเน้นหนักจนวิคเตอร์รู้สึกได้ถ
Baca selengkapnya
ศัตรูหัวใจ
เสียงประตูล็อกดังแกร๊ก ทำเอาวิคเตอร์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ กลิ่นหอมบางของน้ำหอมในบ้านผสานกลิ่นไวน์แดง ทำให้เขารู้ทันทีว่า...เกมนี้ไม่ใช่แค่ดื่มธรรมดา ใช่แล้วสุดท้ายเขาก็จำยอมมากับพระเอกทั้งที่รู้ว่าไม่น่าไว้ใจเลยแท้ๆบ้านของธีโอหรูเกินกว่าจะเรียกว่าบ้าน แถมเป็นมากกว่านั้น...เหมือนพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่มีเจ้าของเป็นจิ้งจอกแสนร้าย“เดินดูรอบ ๆ ก่อนสิครับคุณวิคเตอร์” ธีโอเอ่ยอย่างใจดีเกินเบอร์ มือเรียวโบกไปทางห้องรับแขก เปิดไฟอุ่น ๆ ที่ทำให้บ้านยิ่งดูอบอุ่นแบบน่าระแวงวิคเตอร์เดินตามอย่างเสียไม่ได้ รองเท้าหนังสะท้อนกับพื้นไม้ขัดมัน แววตาเขากวาดไปทั่วบ้านแบบคนกำลังหาทางหนี ก่อนจะจบลงที่โซฟาหนังวัวนุ่มลึกกลางบ้าน ธีโอลากไวน์ขวดละหลายพันขึ้นมาเทช้า ๆ ก่อนยื่นแก้วให้เขาด้วยรอยยิ้ม“เชิญครับ แขกพิเศษของคืนนี้”วิคเตอร์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ขณะรับแก้วมา มือเย็นเฉียบเพราะเขากำลังคิดถึงแมวบางตัวที่ควรจะโผล่มาช่วยในเวลานี้แทนที่จะปล่อยให้เขาเผชิญด่านบอส“วันนี้ผม...ต้องขอโทษเรื่องมื้อเย็นด้วยจริงๆนะครับ” ธีโอเปิดบทสนทนา เสียงทุ้มนุ่มมีน้ำหนักวิคเตอร์เอียงคอ “หืม.. ครับ?”“ที่ผมอาจจะทำตัวเสียมารยาทน่ะครับ...แ
Baca selengkapnya
หนียังไงให้พ้น
กลางวันแสกๆ ของห้องทำงานชั้นบนสุด ที่ควรจะสงบเงียบ…แต่กลับมีเสียงพึมพำของโคโค่เจ้าแมวอ้วนลอยมาก่อนใครเพื่อน "นายเห็นไหม พระเอกจ้องจะเล่นนาย… เอ็งหนีไม่พ้นหรอกเว้ย วิคเตอร์"บนโต๊ะทำงานหรูดีไซน์มินิมอลของวิคเตอร์ มีทั้งกาแฟดำที่ใกล้เย็นสนิท กับแผ่นโปร่งแสงของ AI ที่ลอยอยู่เหนือพื้นโต๊ะ แสดงค่าพารามิเตอร์ความนิยมของตัวละครชื่อ “วิคเตอร์” กำลังขึ้นสูงแบบผิดคาด“นี่มันบ้าไปแล้ว… ตัวละครประกอบอย่างผมควรจะตายตั้งแต่บทที่ 3” วิคเตอร์บ่นพลางจ้องตัวเลขด้วยสีหน้าปลงๆ แต่โคโค่กลับขำแห้งๆ แล้วพ่นออกมาหนึ่งประโยค “นายโดนระบบเรือใหญ่เลือกไปแล้วอะดิ”วิคเตอร์กำลังจะเถียงอะไรกลับ แต่จู่ๆ โคโค่เงียบกริบ ดวงตาเรืองแสงของแมวอ้วนเบิกกว้างขึ้นอย่างระแวดระวัง “เดี๋ยว มีคนกำลังเดินมา...”แล้วมันก็ทำตามสัญชาตญาณของแมวทันทีกระโดดกลับไปนอนกลมบนโต๊ะ เสมือนว่าไม่เคยพูดอะไรเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะยกอุ้งมือขึ้นมาเลียราวกับแมวบ้านธรรมดาแกร๊ก ประตูเปิดออกพร้อมเสียงฝีเท้านุ่มนวล และกลิ่นหอมของอาหารโฮมเมด วิคเตอร์เงยหน้าขึ้นก่อนจะชะงัก “มาเอล…?”คนที่ปรากฏตัวคือนายเอกของเรื่องในร่างบางผิวขาวนวล สวมเชิ้ตแขนยาวสีขาวสะอาด
Baca selengkapnya
คู่จิ้น
กลิ่นหอมละมุนแบบกาแฟคั่วสดกับคาราเมลหอมกลิ่นไหม้อ่อนๆ ลอยฟุ้งกลางอากาศ ราวกับเรียกร้องให้ใครบางคนตามมันไปธีโอ หยุดยืนกลางโถง สูดหายใจลึกอีกครั้ง ดวงตาทอประกายสว่างขึ้นในทันที “เขาออกไปแล้ว...แต่กลิ่นยังไม่หาย”เสียงฝีเท้าเขาดังชัดในทางเดินที่ไร้ผู้คน กลิ่นของวิคเตอร์ไม่ชัดเจนเหมือนตอนอยู่ใกล้ แต่มันก็ชัดพอจะพาเขาเดินเลี้ยวออกจากตัวอาคาร มุ่งหน้าสู่โรงจอดรถลมเย็นภายนอกตีกลิ่นจางๆ กระจายไปทั่ว แต่ธีโอกลับตามมันได้อย่างแม่นยำอย่างเหลือเชื่อ“คุณวิคเตอร์...หนีผมไม่พ้นหรอกครับ” เสียงกระซิบของเขาดังแผ่วเบาเหมือนคำสัญญาในเงามืดในโรงจอดรถ ไฟบางส่วนยังเปิดอยู่ และในความเงียบที่ปกคลุม รถหรูคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ข้างใน ประตูด้านคนขับปิดไม่สนิทดีนัก ราวกับมีใครบางคนรีบหนีเข้าไป ธีโอหยุดยืนตรงหน้า ยกมือแตะฝากระโปรงเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาเยือกเย็นกลับกลายเป็นร้อนแรงเขายื่นหน้าเข้าไปใกล้หน้าต่างรถ สูดลมหายใจลึกอีกครั้ง กลิ่นวิคเตอร์เข้มข้นราวกับเพิ่งปล่อยออกมาเมื่อครู่“นั่นแหละ… นี่แหละกลิ่นของคุณ” เขาพึมพำภายในรถ วิคเตอร์นั่งนิ่งอยู่ในเบาะหลัง ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาร่างของธีโอเคลื่อนใ
Baca selengkapnya
ดูหนังหรือดูเธอ
"ดูหนังกันมั้ยครับ " ธีโอพูดขึ้นเชิญชวนวิคเตอร์ผู้เป็นเจ้าของบ้านทันทีที่เขาเห็นจอทีวี" เอ่อ..นี่มันก็น่าจะดึกแล้ว ให้ผมไปส่งคุณที่บ้านไม่ดีกว่าหรอครับ " วิคเตอร์พยายามพูดเพื่อให้แขกยอมกลับบ้าน ทั้งกินมื้อค่ำแล้วยังเดินเล่นในบ้านของเขาราวกับเป็นสนามเด็กเล่นวิคเตอร์เห็นทีว่าต้องส่งแขก แต่ดูเหมือนแขกคนนี้ค่อนข้างดื้อและมึนสุดๆ จนสุดท้ายก็...ทีวีจอใหญ่ระดับ IMAX ขนาดเกือบเท่าฝาบ้านฉายแสงสีนวลอุ่นๆ วิคเตอร์นั่งตัวตรงราวกับเป็นบอดี้การ์ด ไม่ได้เอนหลังพิงโซฟาแม้แต่นิด ขณะที่ธีโอนั่งข้างๆ ด้วยท่าทีที่ "ไม่รู้เลยว่านี่นั่งดูหนังหรือจะดูเจ้าของบ้านมากกว่า"ผมเรียกวิคเตอร์ ว่าพี่ได้มั้ยครับ เราน่าจะสนิทกันแล้วนี่น่า~" ธีโอพูดเล่นพร้อมยิ้มกริ่ม ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบรีโมต “พี่เองก็เรียกผมธีโอจะได้แฟร์ๆกัน”“อ่า ได้สิ…” วิคเตอร์ตอบช้าๆ แอบกลืนน้ำลายเล็กน้อยเมื่อธีโอทิ้งตัวลงนั่งข้างเขาอีกครั้ง แบบใกล้เกินระยะปลอดภัยของชาวอัลฟ่าจนหนังเริ่มฉาย...แต่วิคเตอร์ไม่ได้ดูหนังเล เพราะทุกๆ ครั้งที่เขาขยับตัว หรือเงยหน้าขึ้นมองจอ ก็จะเห็นธีโอนั่งหันมาทางเขาแบบ...จ้องจ้องแบบลึก จ้องแบบอยากขอข้อมูลพันธุกร
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status