เกิดใหม่เป็นอัลฟ่าป้ายแดง

เกิดใหม่เป็นอัลฟ่าป้ายแดง

last updateLast Updated : 2025-06-05
By:  jalix-ren Ongoing
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
10Chapters
531views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“ถ้ากูหลุดเข้าไปในนิยายเกย์ของยัยฝน มีหวังชักตายแน่!” ภีม เด็กหนุ่มมัธยมปลายผู้จริงจังกับชีวิต เตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างมุ่งมั่น แต่ดันมีเพื่อนสนิทเป็นสาววายตัวแม่ที่วันไหนไม่ได้พูดถึงโอเมก้ากับอัลฟ่าคือวันนั้นโลกคงหยุดหมุน วันหนึ่ง หลังเรียนพิเศษ ฝนปวดท้องจนฝากนิยายวายเล่มโปรดไว้กับเขาโดยไม่ทันได้คิด... และแน่นอน ความซวยก็บังเกิด คืนเดียวกัน ภีมดันหลุดเข้าไปอยู่ในโลกนิยายวายที่ฝนคลั่งรัก! ไม่พอ—เขายังกลายเป็น "วิคเตอร์ เฮด" ตัวประกอบอัลฟ่าที่มีชะตากรรมต้องตายอย่างอนาถในตอนต้นเรื่อง ...ศัตรูหัวใจของพระเอกผู้คลั่งรัก! มีแมวดำพูดได้มาคอยชี้โพรง มีระบบนิยายสุดกาว และเนื้อเรื่องที่ควรจะดำเนินไปตามบทกลับค่อยๆ วนเบี้ยว เพราะ “ธีโอ ล็อกวู้ด” พระเอกผู้เย็นชา กลับจ้องเขาเขม็งเหมือนจะกินหัว ไม่สิ... จะกินอย่างอื่นมากกว่า!? เมื่อภีมต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดในโลกที่ทุกคนหล่อ รวย กล้ามแน่น และคลั่งรักกันเป็นว่าเล่น ภารกิจไม่ตายซ้ำรอบสองจะยังพอไหวอยู่มั้ย ถ้าหัวใจเขากำลังจะพังเพราะ...พระเอกนิยายนั่น!?

View More

Chapter 1

เกลียดนักก็ไปอยู่ในนั้นซะ

濱海市中央病院の診察室――

吉川杏奈(よしかわ あんな)は血まみれの姿で、看護師が手の甲に点滴の針を刺す様子を、どこか他人事のように眺めていた。痛みはもう、麻痺して感じない。

「すみません!通ります!」

濃密な血の匂いと、鼻をつくガソリンの臭いが混じり合う。ストレッチャーが目の前を通り過ぎていった。横たわる人のありえない方向に曲がった脚にはフロントガラスの破片が突き刺さり、衣服は赤黒く染まっている。

医師たちの声がざわめきのように遠く近く響く。次々と運び込まれる患者、絶え間ない慟哭……

ふと指を曲げると、掌の皺の間に白い粉末が残っていた。エアバッグが開いた時の名残だ。

「ご家族の方は?どなたか、ご家族の方!」

まるでその場にいる全員が、杏奈の答えを待っているかのように、ふいに周囲が静まり返った。

けれど、思い通りにいかないのが人生というものだ。

「吉川様、他の方に比べれば軽傷ですが、玉突き事故ですので。ご家族に連絡して、念のため精密検査を受けられた方が……」

杏奈は看護師の気遣わしげな言葉に頷き、携帯を取り出す。通話ボタンを押した。

しかし、聞こえてきた声に心は冷たく沈んでいく。

「杏奈様。社長は会議中で、今はお電話に出られません。ご用件を承りましょうか?」

吉川蒼介(よしかわ そうすけ)の秘書だった。

結婚は公表できない、秘密にしなければと、蒼介は確かに言っていた。

だから結婚して七年が経っても、秘書は彼女を「奥様」ではなく、「杏奈様」としか呼ばない。

口を開こうとした瞬間、受話器の向こうから、場違いなほど明るい女性の声が飛び込んできた。

「ねえ小林さん、蒼介は準備できた?そろそろ出ないと。小春ちゃん、下で待ちくたびれてるわよ」

「はい、藤本様。すぐ社長にお伝えします」

受話器を手で覆ったのだろうが、その声は残酷なほどはっきりと聞こえた。

「藤本様」……藤本紗里(ふじもと さり)のことだ。

蒼介の憧れの人。

特別秘書の小林洸平(こばやし こうへい)は、二人への態度が雲泥の差だった。

一方には即座に取り次ぎ、もう一方には会議中で時間がないと告げる。

杏奈は自嘲気味に唇を歪めた。

そうか。蒼介の周りの人間は、とっくに彼の嘘のつき方を心得ているのだ。

憧れの人は彼のすぐ傍にいて、妻である「杏奈様」は愚かにも、まだ彼が来てくれると期待していたなんて。

聞き慣れた低い声が響く。「誰からだ?」

「杏奈様です」

二秒の沈黙。そして、冷たい声が聞こえた。

「用件は?」

「……何でもないわ」

初めて、自分から電話を切った。

運び込まれては運び出される重傷者たちを虚ろに眺めながら、冷たい悲しみが心を満たしていく。

もし今、救急処置が必要なのが自分だったら。きっと死ぬまで、誰にも気づかれないのだろう。

アレルギー体質の杏奈は、病気になることさえ怖くなるほどに、昔から注射一本打つのにも神経を尖らせていた。

ここの看護師は親切だった。付き添いがいないのを見て、忙しい中でも時々様子を見に来てくれる。アレルギー反応が出ていないか確認するために。

かすかに聞こえる看護師たちの囁き。「誰も付き添いがいないなんて……」

そう。赤の他人だって心配してくれるのに、夫である蒼介は冷淡なだけだ。

ふと、暗い衝動が湧き上がった。いっそ、もっとひどい怪我であればよかった。死にかけてもなお、蒼介の視線ひとつ向ける価値もないのかどうかを、そうして確かめたかった。

携帯を取り出し、ラインを開く。蒼介との最後のやり取りは三年前、入院した時の音声メッセージだ。

既読がついたまま返信のない画面を見つめる。胸が苦しい。

三年前に答えは出ていたのに、どうして諦められないのだろう。

あの時――空から降ってきたガラス板。娘の吉川小春(よしかわ こはる)を庇って、杏奈は血まみれになった。

小春は怯えて、彼女の腕の中で泣きじゃくっていた。

……その娘が今、SNSで紗里がくれたアイスを「世界一美味しい」と自慢している。

写真の中の紗里は楽しそうに笑い、蒼介の視線は彼女を見つめ、優しさと溺愛に満ちていた。小春は特大のアイスを持って二人の間に立ち、嬉しそうに笑っている。

背景は市内の新しい遊園地。これが、さっきの電話で紗里が言っていた場所だ。

どんな気持ちなのか自分でも分からなかった。ただ、妙に冷静だった。

点滴を終え、傷の処置を済ませ、処方された薬を手にする。病院を出る頃には、杏奈は魂が抜けたような抜け殻だった。

家に戻ると、使用人の安達(あだち)が駆け寄ってきた。「奥様、お帰りなさい」

杏奈はかすかに微笑む。この家で自分をそう呼んでくれるのは安達だけだ。

安達は彼女が持つ薬と、その緩慢な動作に気づいて顔色を変えた。

「奥様!どうなさったんです?お怪我を?」

「交通事故よ。軽いものだから」

「交通事故で軽いわけないでしょう!病院には?ああ、これは……」

七年間。安達は変わらず優しく、思いやりを持って接してくれる。

考えてみれば、安達は夫より、よほど自分を心配してくれていた。

安達をなだめて、ゆっくり階段を上る。二階に着いた時、階下から安達の電話の声がした。

「旦那様、お戻りください。奥様が交通事故に……」

足がふと止まった。

自分が蒼介に連絡するには、仕事用の携帯にかけるしかない。電話に出るのも大抵は秘書の洸平だ。

でも安達は、蒼介の私用携帯に直接かけられる。

病院であんなに辛かったのに、この理不尽なルールを守って、何もおかしいと思わなかった。習慣とは恐ろしいものだ。

「ええ、それほど重症には見えませんが、奥様は確かにお怪我を……」

それ以上聞かずに、痛みをこらえながら寝室へ入った。

蒼介が帰ってくるか知りたかった。

すぐに安達がお粥を運んできた。

彼女は心配そうに言った。「奥様、少しお粥を。お怪我の時は食事に気をつけないと。旦那様にはもうお電話しましたから、すぐお戻りになります」

「ありがとう」

安達の「すぐ」は、三時間後だった。空はもう暗い。

車のエンジン音が聞こえ、安達は安堵して玄関へ走った。

小春を連れて、蒼介の長身が現れた。

一緒に入ってきたのは、小春の不満げな声だった。

「パパったら!安達さんがママは大丈夫だって言ってたのに。どうしてそんなに急いで帰らなきゃいけないの?イルミネーションショー見られなかったじゃない。紗里ちゃんががっかりしてたの、気づかなかったの?」

廊下に立ち尽くす杏奈。その全身が、音を立てて凍りついた。
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
10 Chapters
เกลียดนักก็ไปอยู่ในนั้นซะ
“มึงลองอ่านตรงนี้! โอ๊ย อีพี่ธีโอแม่งโคตรนุ่มนวล แต่แซ่บแบบคิง! นี่ถ้านายเอกไม่เอา เดี๋ยวกูขอรับไว้เอง!” เสียงสาววายตัวแม่อย่าง ฝน ดังลั่นโต๊ะหลังเลิกเรียนพิเศษภีมถอนหายใจ แล้วเลื่อนข้าวกล่องในมือหนีเพื่อนสาวตัวดีที่กำลังฟาดข้าวเข้าปาก กับเสพวายไปพร้อมกัน “ทุกวันนี้กูไม่รู้แล้วว่ามึงรักคนในนิยายมากกว่ากูรึเปล่า”“แน่นอนว่ามากกว่าดิ! แต่กูรักมึงแบบเพื่อนนะเว้ย อิภีมมม” เธอยิ้มหวานเหวี่ยงพลาสติกห่อหนังสือเล่มหนาไปให้ “นี่ อ่านซะ! นิยายวายเปลี่ยนชีวิต กูคอนเฟิร์ม!”“กูชอบผู้หญิง...”“ก็ในโลกความจริงไง! แต่นี่โลกนิยาย! เปิดใจดิภีม! เปิดใจ!”" เปิดใจมันได้ แต่พระเอกของมึงแม่งชอบคนง่ายเกิ๊นน เห็นน้ำตาเขาก็รักแล้วซะงั้น " ภีมถอนหายใจ " แล้วถ้าแบบนี้พระเอกมันเจอคนอื่นก่อนนายเอกมันจะไม่ชอบคนอื่นก่อนหรอ"ฝนทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ " แหม~ แสดงว่าแอบมาอ่านแล้วอะดิ~ ใช่ม่ะๆ"" กูแค่ไปเจอสปอย! อย่ามาจิ้มดิ๊ " เขาทะหลึ่งตาใส่เพื่อนสาว ที่ทะเล้นจิ้มแขนเขาไม่เลิก" แอบเป็นหนุ่มวายก็บอก~ "ภีมที่ทำท่าจะเถียงกลับเพื่อนตัวดีที่ทำหน้าตากวนบาทาไม่เลิก แต่จู่ๆ ฝนก็เอามือกุมท้องแล้วตัวงอ“โอ๊ย... กูว่าข้าศึกแม่ง
last updateLast Updated : 2025-06-05
Read more
ภารกิจเอาตัวรอดฉบับเจนz
ไอน้ำอุ่นลอยอ้อยอิ่งภายในห้องน้ำสุดหรูหราที่ใหญ่ อารมณ์เหมือนหลุดเข้าไปในรีวิวคอนโดระดับไฮเอนด์ ภีมยืนอยู่หน้ากระจก เขามองเงาสะท้อนของตัวเองแล้วถึงกับอ้าปากค้าง มัดกล้ามตึงแน่นเรียงตัวกันเหมือนเทรนเนอร์ฟิตเนสจากแอปฯดัง ผิวขาวอมแทนเนียนเรียบแบบที่ต่อให้ลงรีวิวเซรั่มก็ยังดูเป็นสปอนเซอร์ปลอมๆ"โห หล่อชิบ..." เขาพึมพำ ก่อนจะยิ้มมุมปากให้ตัวเองแล้วแอ็คท่ากลางกระจกแบบที่ไม่เคยทำตอนอยู่ในร่างเดิม เสยผมขึ้น แหงนหน้ามองมุม 45 องศา พร้อมกระซิบเบาๆกับตัวเอง “ถ้าศัลยกรรม ยังไม่ได้เท่านี้เลย ”พรึ่บ!เสียงบางอย่างลอยเข้ามาทางมุมอับสายตา เจ้าแมวดำตัวอ้วนท้วน “โคโค่” ที่ตอนแรกภีมนึกว่าเป็นแมวธรรมดา แต่ตอนนี้เขาค่อนข้างแน่ใจว่ามันน่าจะเป็นสัตว์ประหลาดที่มาจากความฝันหรือโลกคู่ขนานแน่ๆ“ทำอะไรของนาย?” โคโค่ลอยตัวเข้ามาอย่างเงียบกริบ ก่อนจะหรี่ตาจ้องเขาอย่างจับผิด“เห้ย! เวลา ส่วนตัว โว้ยยยย!” ภีมโวยวาย ใบหน้าแดงเถือกรีบปิดประตูห้องน้ำแบบลนลานโคโค่ส่ายหัว ยักไหล่อย่างเป็นแมวที่ไม่แคร์อะไรเลย ก่อนจะพูดต่อ “แต่งตัวซะ วันนี้นายต้องไปบริษัทแล้วนะ”“บริษัท?” ภีมเลิกคิ้ว เขาแทบยังไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองมาอยู่
last updateLast Updated : 2025-06-05
Read more
การดำเนินเรื่อง
ภายในห้องทำงานหรูหราที่เต็มไปด้วยแสงธรรมชาติจากผนังกระจก ภีมในร่างวิคเตอร์กำลังพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองขณะมองชายร่างบางที่เพิ่งเข้ามา มาเอลเดินเข้ามาด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติ หากแต่ในแววตาซ่อนความลังเลไว้ลึก ๆ เขามองวิคเตอร์ที่นั่งหลังตรงอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่เหมือนกับเอื้อมมือกลับไปคว้าอดีต“ทำงานล่วงเวลากินข้าวอีกแล้วนะวิคเตอร์…”เสียงของเขานุ่มนวล ชวนให้อีกฝ่ายใจอ่อน และมันได้ผล วิคเตอร์เงยหน้าขึ้นสบตากับมาเอล ก่อนจะคลี่ยิ้มจาง ๆ“ผมขอโทษเรื่องเมื่อวานด้วยนะ มาเอล…” น้ำเสียงเขาอ่อนโยนกว่าที่บทพูดในแผ่นโปร่งแสงเอไอของโคโค่สั่งไว้ แต่เขาเลือกจะใส่หัวใจของตัวเองลงไป “แต่ไม่ว่ายังไง…เราก็คงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ ได้โปรด ไปหาคนที่ดีกว่าผมเถอะ”คำพูดหลุดออกมาอย่างนุ่มลึก ทว่าเฉือนอารมณ์จนบาดบาง ๆ ในใจ มาเอลนิ่งไปชั่วครู่ ราวกับต้องประมวลผลความรู้สึกทั้งหมด ก่อนจะคลี่ยิ้มเจื่อนออกมา “ไม่คิดเลยว่านายจะเป็นคนที่ใจดีแบบนี้…จนฉันไม่ชินตาเลยแฮะ”ภีมกลั้นหายใจนิด ๆ มือใต้โต๊ะเผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ขณะมาเอลขยับเข้าใกล้เขาอีกก้าว และเอ่ยออกมาด้วยเสียงแผ่ว “นายอยาก…ให้เรากลับไปคบกัน
last updateLast Updated : 2025-06-05
Read more
เนื้อเรื่องที่ผิดเพี้ยน
“มึงเลิกกับมาเอลแล้วจริงดิ?” เสียงทุ้มนิ่งของไอแซคดังขึ้นทันทีที่วิคเตอร์นั่งลงที่โต๊ะ“อืม… ก็ประมาณนั้น”ไอแซคยกมือลูบคาง " ไม่อยากจะเชื่อ ทั้งๆที่มึงคบกับเขามาตั้งนานนะ" " แหะ ..." วิคเตอร์ขำแห้ง ก่อนจะมองไปทางอื่นก่อนหน้านั้นไม่กี่นาที วิคเตอร์เดินฝ่ากลุ่มคนในบาร์หรูหราใจกลางเมือง ไฟสีม่วงอมชมพูส่องวูบไหวบนเส้นผมสีขาวของเขา ขณะที่สายตาโอเมก้าหลายคู่หันมามองเป็นจุดเดียว ราวกับเห็นอะไรบางอย่างที่ หอม เย้ายวน และจับจองได้ ไม่ทันที่เขาจะตั้งหลักได้ โคโค่ก็ส่งข้อความผ่านแผ่น AI ลอยหน้าลอยตาอยู่เหนือพื้นบาร์ว่า> “อย่าลืมทำตัวสุขุม อย่าวอกแวก นายคือวิคเตอร์ ไม่ใช่ภีม เด็กมัธยมอายุ 17”"18 แล้วครับไอแมวอ้วนเฮ้ย" เขาพึมพำ ก่อนจะกลืนความตื่นเต้นลงคอ พยายามละสายตาจากแมวอ้วนที่เดินเชิดหางอยู่ใต้เก้าอี้บาร์ เขากดโทรศัพท์ โทรหาไอแซค เสียงทุ้มของอีกฝ่ายดังขึ้น“อยู่โซนเอ” แค่นั้น ก่อนจะวางสายวิคเตอร์ขยับตัว เดินไปตามทางอย่างมั่นคง ถึงจะหัวใจเต้นโครมครามอยู่ในอกก็ตาม ทุกอย่างดูหรูหราเกินกว่าที่ภีมเคยสัมผัส เครื่องดื่มแพงๆ คนแต่งตัวเนี้ยบๆ กลิ่นฟีโรโมนลอยคลุ้ง บาร์ตรงหน้ามีทั้งอัลฟ่า เบต้า โอเ
last updateLast Updated : 2025-06-05
Read more
ทำตามบัญชาของแมว
เสียงเพลงป๊อปแดนซ์จังหวะกระชากใจดังลั่นไปทั่วคอนโดหรู วิคเตอร์ หรือ ภีม ในชื่อเดิมของเขากำลังสวมเสื้อกล้าม กางเกงขาสั้น เดินเต้นลั้ลลาแบบไม่สนโลก ราวกับว่าชีวิตในจักรวาลโอเมก้าเวิร์สนี้ไม่มีอะไรร้ายแรงไปกว่าการเลือกว่าจะกินข้าวหรือกาแฟก่อนดี"ถ้าให้เธอเป็นเสื้อ..คงเป็นเบบี้ที~” เขาหมุนตัวเองหน้าโซฟาอย่างภาคภูมิ ก่อนจะชี้นิ้วฟาดจังหวะเข้ากับเสียงเพลงที่ดังสนั่น…จนกระทั่ง...ปึ้ง! เพลงเงียบลงทันใดวิคเตอร์กะพริบตาปริบ ๆ หันขวับไปมองต้นเสียง แมวดำตัวอ้วนกลมที่ชื่อว่า โคโค่ นั่งกอดอกอยู่บนโต๊ะกาแฟกลางห้อง แพขนฟู ๆ ยกหูรีโมตขึ้นแล้ววางอย่างช้า ๆ แบบโคตรมีเจตนา“โอ้ย โคโค่! เพลงกำลังมันส์ ทำไมปิดอะ!”“เพลงไม่สำคัญเท่า ‘เนื้อเรื่อง’ นะยะ” โคโค่หรี่ตาเหมือนจะกลืนเขาเข้าไปทั้งตัว “นายรู้มั้ยว่า คะแนนความชอบของแม่ยก ที่ให้กับตัวละคร ‘วิคเตอร์’ ตอนนี้มันหยุดนิ่ง! นาน! แล้ว! เพราะอะไร? เพราะคุณลูกชายเอาแต่นอนเป็นส้มในคอนโด ไม่ไปเข้าเนื้อเรื่องหลักไงล่ะ!”วิคเตอร์ทำท่าจะโวยแต่ก็กลายเป็นแค่ถอนหายใจ ก่อนจะเดินลากสลิปเปอร์กลับไปที่โซฟาแล้วหยิบหมอนมาฟาดหน้าตัวเองอย่างเซ็ง ๆ “พูดอีกละ พูดทุกวัน หูผมชา
last updateLast Updated : 2025-06-05
Read more
สงครามเย็น
กลิ่นหอมของเนื้อย่างและไวน์ชั้นดีลอยฟุ้งปะทะประสาทรับรู้ แต่สิ่งที่กระแทกอารมณ์มากกว่านั้นคือสงครามเย็นระหว่างสองชายหนุ่มที่นั่งขนาบซ้ายขวาของวิคเตอร์หลังคำจิกกัดเผ็ดร้อนแบบมีดโกนของมิเอลกับธีโอ ภีมหรือวิคเตอร์ ก็แทบไม่กล้าขยับตัว กลัวว่าจะกลายเป็นเหมือนลูกโซ่ที่ทำให้ระเบิดลูกต่อไปทำงานใส่ตัวเอง“ว่าแต่…” ธีโอเลิกคิ้ว มองวิคเตอร์ด้วยสายตาสนอกสนใจแบบจงใจ “คุณวิคเตอร์นี่แปลกตาดีนะครับ ผมขาว ตาสีทองอร่าม…เหมือนลูกแก้วเลย งดงามแบบไม่เหมือนใคร”คำพูดนั้นเหมือนลูกศรที่พุ่งเข้ากลางใจมาเอลทันที เขาขยับคิ้วขึ้นนิดหนึ่งแต่ไม่พูดอะไร สายตากลับหันไปมองวิคเตอร์แทน“อ๋อ พอดีผมเป็นลูกเสี้ยวหลายเชื้อชาติน่ะครับ” วิคเตอร์หัวเราะแหะ ๆ มือกำชายเสื้อแน่น “คงได้มารวมกันเยอะไปหน่อย”“ตอนคบกัน นายชอบใส่แว่นไม่ใช่เหรอ?” เสียงเรียบของมิเอลแทรกเข้ามากลางวงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “ทำไมตอนนี้ถึงถอดมันล่ะ?”“แว่นมันเกะกะน่ะ” วิคเตอร์ยิ้มแหย “ถอดแล้วมองอะไรชัดขึ้นเยอะเลย”“แต่นายก็ดูดีมากเลยนะตอนนี้” มิเอลยิ้มบาง แต่ดวงตานั้นกลับทอดเงาลึกชวนสงสัย “ใช่มั้ย…เพื่อน(รัก)?”คำว่า เพื่อนรัก ถูกเน้นหนักจนวิคเตอร์รู้สึกได้ถ
last updateLast Updated : 2025-06-05
Read more
ศัตรูหัวใจ
เสียงประตูล็อกดังแกร๊ก ทำเอาวิคเตอร์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ กลิ่นหอมบางของน้ำหอมในบ้านผสานกลิ่นไวน์แดง ทำให้เขารู้ทันทีว่า...เกมนี้ไม่ใช่แค่ดื่มธรรมดา ใช่แล้วสุดท้ายเขาก็จำยอมมากับพระเอกทั้งที่รู้ว่าไม่น่าไว้ใจเลยแท้ๆบ้านของธีโอหรูเกินกว่าจะเรียกว่าบ้าน แถมเป็นมากกว่านั้น...เหมือนพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่มีเจ้าของเป็นจิ้งจอกแสนร้าย“เดินดูรอบ ๆ ก่อนสิครับคุณวิคเตอร์” ธีโอเอ่ยอย่างใจดีเกินเบอร์ มือเรียวโบกไปทางห้องรับแขก เปิดไฟอุ่น ๆ ที่ทำให้บ้านยิ่งดูอบอุ่นแบบน่าระแวงวิคเตอร์เดินตามอย่างเสียไม่ได้ รองเท้าหนังสะท้อนกับพื้นไม้ขัดมัน แววตาเขากวาดไปทั่วบ้านแบบคนกำลังหาทางหนี ก่อนจะจบลงที่โซฟาหนังวัวนุ่มลึกกลางบ้าน ธีโอลากไวน์ขวดละหลายพันขึ้นมาเทช้า ๆ ก่อนยื่นแก้วให้เขาด้วยรอยยิ้ม“เชิญครับ แขกพิเศษของคืนนี้”วิคเตอร์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ขณะรับแก้วมา มือเย็นเฉียบเพราะเขากำลังคิดถึงแมวบางตัวที่ควรจะโผล่มาช่วยในเวลานี้แทนที่จะปล่อยให้เขาเผชิญด่านบอส“วันนี้ผม...ต้องขอโทษเรื่องมื้อเย็นด้วยจริงๆนะครับ” ธีโอเปิดบทสนทนา เสียงทุ้มนุ่มมีน้ำหนักวิคเตอร์เอียงคอ “หืม.. ครับ?”“ที่ผมอาจจะทำตัวเสียมารยาทน่ะครับ...แ
last updateLast Updated : 2025-06-05
Read more
หนียังไงให้พ้น
กลางวันแสกๆ ของห้องทำงานชั้นบนสุด ที่ควรจะสงบเงียบ…แต่กลับมีเสียงพึมพำของโคโค่เจ้าแมวอ้วนลอยมาก่อนใครเพื่อน "นายเห็นไหม พระเอกจ้องจะเล่นนาย… เอ็งหนีไม่พ้นหรอกเว้ย วิคเตอร์"บนโต๊ะทำงานหรูดีไซน์มินิมอลของวิคเตอร์ มีทั้งกาแฟดำที่ใกล้เย็นสนิท กับแผ่นโปร่งแสงของ AI ที่ลอยอยู่เหนือพื้นโต๊ะ แสดงค่าพารามิเตอร์ความนิยมของตัวละครชื่อ “วิคเตอร์” กำลังขึ้นสูงแบบผิดคาด“นี่มันบ้าไปแล้ว… ตัวละครประกอบอย่างผมควรจะตายตั้งแต่บทที่ 3” วิคเตอร์บ่นพลางจ้องตัวเลขด้วยสีหน้าปลงๆ แต่โคโค่กลับขำแห้งๆ แล้วพ่นออกมาหนึ่งประโยค “นายโดนระบบเรือใหญ่เลือกไปแล้วอะดิ”วิคเตอร์กำลังจะเถียงอะไรกลับ แต่จู่ๆ โคโค่เงียบกริบ ดวงตาเรืองแสงของแมวอ้วนเบิกกว้างขึ้นอย่างระแวดระวัง “เดี๋ยว มีคนกำลังเดินมา...”แล้วมันก็ทำตามสัญชาตญาณของแมวทันทีกระโดดกลับไปนอนกลมบนโต๊ะ เสมือนว่าไม่เคยพูดอะไรเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะยกอุ้งมือขึ้นมาเลียราวกับแมวบ้านธรรมดาแกร๊ก ประตูเปิดออกพร้อมเสียงฝีเท้านุ่มนวล และกลิ่นหอมของอาหารโฮมเมด วิคเตอร์เงยหน้าขึ้นก่อนจะชะงัก “มาเอล…?”คนที่ปรากฏตัวคือนายเอกของเรื่องในร่างบางผิวขาวนวล สวมเชิ้ตแขนยาวสีขาวสะอาด
last updateLast Updated : 2025-06-05
Read more
คู่จิ้น
กลิ่นหอมละมุนแบบกาแฟคั่วสดกับคาราเมลหอมกลิ่นไหม้อ่อนๆ ลอยฟุ้งกลางอากาศ ราวกับเรียกร้องให้ใครบางคนตามมันไปธีโอ หยุดยืนกลางโถง สูดหายใจลึกอีกครั้ง ดวงตาทอประกายสว่างขึ้นในทันที “เขาออกไปแล้ว...แต่กลิ่นยังไม่หาย”เสียงฝีเท้าเขาดังชัดในทางเดินที่ไร้ผู้คน กลิ่นของวิคเตอร์ไม่ชัดเจนเหมือนตอนอยู่ใกล้ แต่มันก็ชัดพอจะพาเขาเดินเลี้ยวออกจากตัวอาคาร มุ่งหน้าสู่โรงจอดรถลมเย็นภายนอกตีกลิ่นจางๆ กระจายไปทั่ว แต่ธีโอกลับตามมันได้อย่างแม่นยำอย่างเหลือเชื่อ“คุณวิคเตอร์...หนีผมไม่พ้นหรอกครับ” เสียงกระซิบของเขาดังแผ่วเบาเหมือนคำสัญญาในเงามืดในโรงจอดรถ ไฟบางส่วนยังเปิดอยู่ และในความเงียบที่ปกคลุม รถหรูคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ข้างใน ประตูด้านคนขับปิดไม่สนิทดีนัก ราวกับมีใครบางคนรีบหนีเข้าไป ธีโอหยุดยืนตรงหน้า ยกมือแตะฝากระโปรงเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาเยือกเย็นกลับกลายเป็นร้อนแรงเขายื่นหน้าเข้าไปใกล้หน้าต่างรถ สูดลมหายใจลึกอีกครั้ง กลิ่นวิคเตอร์เข้มข้นราวกับเพิ่งปล่อยออกมาเมื่อครู่“นั่นแหละ… นี่แหละกลิ่นของคุณ” เขาพึมพำภายในรถ วิคเตอร์นั่งนิ่งอยู่ในเบาะหลัง ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาร่างของธีโอเคลื่อนใ
last updateLast Updated : 2025-06-05
Read more
ดูหนังหรือดูเธอ
"ดูหนังกันมั้ยครับ " ธีโอพูดขึ้นเชิญชวนวิคเตอร์ผู้เป็นเจ้าของบ้านทันทีที่เขาเห็นจอทีวี" เอ่อ..นี่มันก็น่าจะดึกแล้ว ให้ผมไปส่งคุณที่บ้านไม่ดีกว่าหรอครับ " วิคเตอร์พยายามพูดเพื่อให้แขกยอมกลับบ้าน ทั้งกินมื้อค่ำแล้วยังเดินเล่นในบ้านของเขาราวกับเป็นสนามเด็กเล่นวิคเตอร์เห็นทีว่าต้องส่งแขก แต่ดูเหมือนแขกคนนี้ค่อนข้างดื้อและมึนสุดๆ จนสุดท้ายก็...ทีวีจอใหญ่ระดับ IMAX ขนาดเกือบเท่าฝาบ้านฉายแสงสีนวลอุ่นๆ วิคเตอร์นั่งตัวตรงราวกับเป็นบอดี้การ์ด ไม่ได้เอนหลังพิงโซฟาแม้แต่นิด ขณะที่ธีโอนั่งข้างๆ ด้วยท่าทีที่ "ไม่รู้เลยว่านี่นั่งดูหนังหรือจะดูเจ้าของบ้านมากกว่า"ผมเรียกวิคเตอร์ ว่าพี่ได้มั้ยครับ เราน่าจะสนิทกันแล้วนี่น่า~" ธีโอพูดเล่นพร้อมยิ้มกริ่ม ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบรีโมต “พี่เองก็เรียกผมธีโอจะได้แฟร์ๆกัน”“อ่า ได้สิ…” วิคเตอร์ตอบช้าๆ แอบกลืนน้ำลายเล็กน้อยเมื่อธีโอทิ้งตัวลงนั่งข้างเขาอีกครั้ง แบบใกล้เกินระยะปลอดภัยของชาวอัลฟ่าจนหนังเริ่มฉาย...แต่วิคเตอร์ไม่ได้ดูหนังเล เพราะทุกๆ ครั้งที่เขาขยับตัว หรือเงยหน้าขึ้นมองจอ ก็จะเห็นธีโอนั่งหันมาทางเขาแบบ...จ้องจ้องแบบลึก จ้องแบบอยากขอข้อมูลพันธุกร
last updateLast Updated : 2025-06-05
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status