เกิดใหม่เป็นอัลฟ่าป้ายแดง

เกิดใหม่เป็นอัลฟ่าป้ายแดง

last updateLast Updated : 2025-06-05
By:  jalix-ren Ongoing
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
10Chapters
706views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“ถ้ากูหลุดเข้าไปในนิยายเกย์ของยัยฝน มีหวังชักตายแน่!” ภีม เด็กหนุ่มมัธยมปลายผู้จริงจังกับชีวิต เตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างมุ่งมั่น แต่ดันมีเพื่อนสนิทเป็นสาววายตัวแม่ที่วันไหนไม่ได้พูดถึงโอเมก้ากับอัลฟ่าคือวันนั้นโลกคงหยุดหมุน วันหนึ่ง หลังเรียนพิเศษ ฝนปวดท้องจนฝากนิยายวายเล่มโปรดไว้กับเขาโดยไม่ทันได้คิด... และแน่นอน ความซวยก็บังเกิด คืนเดียวกัน ภีมดันหลุดเข้าไปอยู่ในโลกนิยายวายที่ฝนคลั่งรัก! ไม่พอ—เขายังกลายเป็น "วิคเตอร์ เฮด" ตัวประกอบอัลฟ่าที่มีชะตากรรมต้องตายอย่างอนาถในตอนต้นเรื่อง ...ศัตรูหัวใจของพระเอกผู้คลั่งรัก! มีแมวดำพูดได้มาคอยชี้โพรง มีระบบนิยายสุดกาว และเนื้อเรื่องที่ควรจะดำเนินไปตามบทกลับค่อยๆ วนเบี้ยว เพราะ “ธีโอ ล็อกวู้ด” พระเอกผู้เย็นชา กลับจ้องเขาเขม็งเหมือนจะกินหัว ไม่สิ... จะกินอย่างอื่นมากกว่า!? เมื่อภีมต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดในโลกที่ทุกคนหล่อ รวย กล้ามแน่น และคลั่งรักกันเป็นว่าเล่น ภารกิจไม่ตายซ้ำรอบสองจะยังพอไหวอยู่มั้ย ถ้าหัวใจเขากำลังจะพังเพราะ...พระเอกนิยายนั่น!?

View More

Chapter 1

เกลียดนักก็ไปอยู่ในนั้นซะ

「皇后還想要個孩子,你既好生養便再懷一個。」

只因皇后一句想要孩子,聞令儀十月懷胎又生下一個女兒。

臍帶剛剪斷,產婆看都不讓她看一眼,就把孩子匆匆抱走。

這是第二個了……

宮中人人都說,若不是皇后當年隨陛下征戰傷了身子,再不能孕育子嗣,這宮裡根本不會再有其他女人。

聞令儀這個太師嫡女,不過是恰逢其會,用來延續皇室血脈的容器罷了。

三年前她生皇長子,也是沒能看孩子一眼,蕭承璽便親自抱走了孩子,只留下一句:

「這孩子,從此是皇后的嫡子,你莫要多想。」

那時她還有力氣哭求,掙扎著想下床去追,被宮女死死按住。

後來她學會了規矩,每日去皇后宮中請安,只為能隔著屏風聽見孩子咿呀的聲音。

皇帝起初還允,後來皇后說皇子需要靜養,她便再也沒有見過孩子一面。

如今,第二個孩子也被抱走了。

她靜靜躺在髒污的產床上,像具被抽走魂的空殼,連眼淚也流不出了。

還沒出月子,皇后宮裡的掌事姑姑就來傳話讓她去晨昏定省。

聞令儀撐著尚未痊癒的身子到了鳳儀宮。

皇后慕容姝正抱著小公主逗弄,抬眼看見她蒼白的臉,嘴角勾起一絲笑:「淑妃來了?臉色這般難看,可是對本宮有什麼不滿?」

「臣妾不敢。」

「那就好。」皇后將孩子遞給乳母,慢條斯理地理了理袖口。

「你既入了宮,就要明白自己的本分。陛下娶你,是看中聞太師在文臣中的聲望,需要你們聞家穩定朝堂。至於你——」

她頓了頓,笑意更深,「不過是個生育的工具,替本宮生下皇子公主,便是你唯一的價值。」

殿外開始飄雪。

皇后忽然斂了笑意:「你方才進來時,眉頭微皺,是對本宮不敬,跪到院子裡清醒清醒。」

青石板上的雪漸漸積起一層。

聞令儀被押著跪在雪中,看著殿內皇后抱著她剛滿月的女兒,輕聲哼著歌,動作熟練得彷彿真是親生母親。

膝蓋從刺痛到麻木,再到徹底失去知覺。

聞令儀眼前開始發黑時,聽見太監尖細的通報:「陛下駕到——」

明黃色的衣角從她身側掠過,徑直入了殿內。

「怎麼讓她跪在雪裡?」是蕭承璽的聲音。

皇后嬌嗔道:「臣妾不過教她些規矩,她就擺出這副病懨懨的樣子,陛下知道的,臣妾將門出身,性子直,沒有那些彎彎繞繞的壞心思。」

聞令儀暈過去前最後的意識,是皇帝那句:「罷了,抬她回去吧。」

再醒來時,已是黃昏。

蕭承璽坐在床榻邊,見她睜眼,眉頭舒展開:「醒了?太醫說你是產後體虛,又受了寒,皇后也是無心之過,你別往心裡去。」

聞令儀靜靜看著他。

這個男人曾是她閨閣夢中馳騁沙場的英雄,她為他寫過詩,畫過像。

如今他就在眼前,穿著龍袍,說著最傷人的話。

「臣妾明白。」她的聲音平靜無波,「皇后殿下是陛下發妻,臣妾自當敬重,不敢有半分怨懟。」

一字一句,平穩恭順。

蕭承璽愣了愣。

他記憶中聞令儀不是這樣的。

她會含著淚求他讓她見見孩子,會在被他拒絕後咬著唇不說話,眼睛裡的光一點點黯下去。可現在,她眼裡什麼都沒有了,像一潭死水。

「孩子的事,」他開口,試圖找些話,「養在皇后名下,是嫡子,往後……」

「是皇兒的福氣。」

聞令儀接過話,甚至微微彎了彎唇,那笑容標準卻冰冷,「臣妾卑微,能得皇后娘娘撫育皇子,是陛下與娘娘的恩典。」

恩典。

蕭承璽喉頭一哽。

殿外傳來太監的聲音:「陛下,娘娘親手燉了蔘湯,說雪天寒,請您過去暖暖身子,小殿下也等著陛下呢。」

蕭承璽起身,看了眼床上的人。

聞令儀已合上眼,彷彿又睡著了。

他走到門口又回頭:「淑妃,皇后她不能生育,朕對她總有虧欠,你是懂事的,多體諒些。」

「你好好休養。」他莫名有些煩躁,「若是再有孕,孩子便留在你身邊撫養。」

聞令儀沒接話,只是靜靜望著帳頂,聽著腳步聲遠去。

半晌,她忽然輕聲問侍立一旁的丫鬟青黛:「陛下登基三年了吧?」

「是,娘娘。」

「天下可太平了?」

「北疆安定,南方水患也已治理,朝堂上太師主持文官,與武將一派雖偶有爭執,但大體安穩。」

聞令儀緩緩笑了。

那笑容慘淡得像冬日最後一片枯葉。

「那就好。」

她說,「我終於可以去死了。」
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
10 Chapters
เกลียดนักก็ไปอยู่ในนั้นซะ
“มึงลองอ่านตรงนี้! โอ๊ย อีพี่ธีโอแม่งโคตรนุ่มนวล แต่แซ่บแบบคิง! นี่ถ้านายเอกไม่เอา เดี๋ยวกูขอรับไว้เอง!” เสียงสาววายตัวแม่อย่าง ฝน ดังลั่นโต๊ะหลังเลิกเรียนพิเศษภีมถอนหายใจ แล้วเลื่อนข้าวกล่องในมือหนีเพื่อนสาวตัวดีที่กำลังฟาดข้าวเข้าปาก กับเสพวายไปพร้อมกัน “ทุกวันนี้กูไม่รู้แล้วว่ามึงรักคนในนิยายมากกว่ากูรึเปล่า”“แน่นอนว่ามากกว่าดิ! แต่กูรักมึงแบบเพื่อนนะเว้ย อิภีมมม” เธอยิ้มหวานเหวี่ยงพลาสติกห่อหนังสือเล่มหนาไปให้ “นี่ อ่านซะ! นิยายวายเปลี่ยนชีวิต กูคอนเฟิร์ม!”“กูชอบผู้หญิง...”“ก็ในโลกความจริงไง! แต่นี่โลกนิยาย! เปิดใจดิภีม! เปิดใจ!”" เปิดใจมันได้ แต่พระเอกของมึงแม่งชอบคนง่ายเกิ๊นน เห็นน้ำตาเขาก็รักแล้วซะงั้น " ภีมถอนหายใจ " แล้วถ้าแบบนี้พระเอกมันเจอคนอื่นก่อนนายเอกมันจะไม่ชอบคนอื่นก่อนหรอ"ฝนทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ " แหม~ แสดงว่าแอบมาอ่านแล้วอะดิ~ ใช่ม่ะๆ"" กูแค่ไปเจอสปอย! อย่ามาจิ้มดิ๊ " เขาทะหลึ่งตาใส่เพื่อนสาว ที่ทะเล้นจิ้มแขนเขาไม่เลิก" แอบเป็นหนุ่มวายก็บอก~ "ภีมที่ทำท่าจะเถียงกลับเพื่อนตัวดีที่ทำหน้าตากวนบาทาไม่เลิก แต่จู่ๆ ฝนก็เอามือกุมท้องแล้วตัวงอ“โอ๊ย... กูว่าข้าศึกแม่ง
Read more
ภารกิจเอาตัวรอดฉบับเจนz
ไอน้ำอุ่นลอยอ้อยอิ่งภายในห้องน้ำสุดหรูหราที่ใหญ่ อารมณ์เหมือนหลุดเข้าไปในรีวิวคอนโดระดับไฮเอนด์ ภีมยืนอยู่หน้ากระจก เขามองเงาสะท้อนของตัวเองแล้วถึงกับอ้าปากค้าง มัดกล้ามตึงแน่นเรียงตัวกันเหมือนเทรนเนอร์ฟิตเนสจากแอปฯดัง ผิวขาวอมแทนเนียนเรียบแบบที่ต่อให้ลงรีวิวเซรั่มก็ยังดูเป็นสปอนเซอร์ปลอมๆ"โห หล่อชิบ..." เขาพึมพำ ก่อนจะยิ้มมุมปากให้ตัวเองแล้วแอ็คท่ากลางกระจกแบบที่ไม่เคยทำตอนอยู่ในร่างเดิม เสยผมขึ้น แหงนหน้ามองมุม 45 องศา พร้อมกระซิบเบาๆกับตัวเอง “ถ้าศัลยกรรม ยังไม่ได้เท่านี้เลย ”พรึ่บ!เสียงบางอย่างลอยเข้ามาทางมุมอับสายตา เจ้าแมวดำตัวอ้วนท้วน “โคโค่” ที่ตอนแรกภีมนึกว่าเป็นแมวธรรมดา แต่ตอนนี้เขาค่อนข้างแน่ใจว่ามันน่าจะเป็นสัตว์ประหลาดที่มาจากความฝันหรือโลกคู่ขนานแน่ๆ“ทำอะไรของนาย?” โคโค่ลอยตัวเข้ามาอย่างเงียบกริบ ก่อนจะหรี่ตาจ้องเขาอย่างจับผิด“เห้ย! เวลา ส่วนตัว โว้ยยยย!” ภีมโวยวาย ใบหน้าแดงเถือกรีบปิดประตูห้องน้ำแบบลนลานโคโค่ส่ายหัว ยักไหล่อย่างเป็นแมวที่ไม่แคร์อะไรเลย ก่อนจะพูดต่อ “แต่งตัวซะ วันนี้นายต้องไปบริษัทแล้วนะ”“บริษัท?” ภีมเลิกคิ้ว เขาแทบยังไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองมาอยู่
Read more
การดำเนินเรื่อง
ภายในห้องทำงานหรูหราที่เต็มไปด้วยแสงธรรมชาติจากผนังกระจก ภีมในร่างวิคเตอร์กำลังพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองขณะมองชายร่างบางที่เพิ่งเข้ามา มาเอลเดินเข้ามาด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติ หากแต่ในแววตาซ่อนความลังเลไว้ลึก ๆ เขามองวิคเตอร์ที่นั่งหลังตรงอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่เหมือนกับเอื้อมมือกลับไปคว้าอดีต“ทำงานล่วงเวลากินข้าวอีกแล้วนะวิคเตอร์…”เสียงของเขานุ่มนวล ชวนให้อีกฝ่ายใจอ่อน และมันได้ผล วิคเตอร์เงยหน้าขึ้นสบตากับมาเอล ก่อนจะคลี่ยิ้มจาง ๆ“ผมขอโทษเรื่องเมื่อวานด้วยนะ มาเอล…” น้ำเสียงเขาอ่อนโยนกว่าที่บทพูดในแผ่นโปร่งแสงเอไอของโคโค่สั่งไว้ แต่เขาเลือกจะใส่หัวใจของตัวเองลงไป “แต่ไม่ว่ายังไง…เราก็คงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ ได้โปรด ไปหาคนที่ดีกว่าผมเถอะ”คำพูดหลุดออกมาอย่างนุ่มลึก ทว่าเฉือนอารมณ์จนบาดบาง ๆ ในใจ มาเอลนิ่งไปชั่วครู่ ราวกับต้องประมวลผลความรู้สึกทั้งหมด ก่อนจะคลี่ยิ้มเจื่อนออกมา “ไม่คิดเลยว่านายจะเป็นคนที่ใจดีแบบนี้…จนฉันไม่ชินตาเลยแฮะ”ภีมกลั้นหายใจนิด ๆ มือใต้โต๊ะเผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ขณะมาเอลขยับเข้าใกล้เขาอีกก้าว และเอ่ยออกมาด้วยเสียงแผ่ว “นายอยาก…ให้เรากลับไปคบกัน
Read more
เนื้อเรื่องที่ผิดเพี้ยน
“มึงเลิกกับมาเอลแล้วจริงดิ?” เสียงทุ้มนิ่งของไอแซคดังขึ้นทันทีที่วิคเตอร์นั่งลงที่โต๊ะ“อืม… ก็ประมาณนั้น”ไอแซคยกมือลูบคาง " ไม่อยากจะเชื่อ ทั้งๆที่มึงคบกับเขามาตั้งนานนะ" " แหะ ..." วิคเตอร์ขำแห้ง ก่อนจะมองไปทางอื่นก่อนหน้านั้นไม่กี่นาที วิคเตอร์เดินฝ่ากลุ่มคนในบาร์หรูหราใจกลางเมือง ไฟสีม่วงอมชมพูส่องวูบไหวบนเส้นผมสีขาวของเขา ขณะที่สายตาโอเมก้าหลายคู่หันมามองเป็นจุดเดียว ราวกับเห็นอะไรบางอย่างที่ หอม เย้ายวน และจับจองได้ ไม่ทันที่เขาจะตั้งหลักได้ โคโค่ก็ส่งข้อความผ่านแผ่น AI ลอยหน้าลอยตาอยู่เหนือพื้นบาร์ว่า> “อย่าลืมทำตัวสุขุม อย่าวอกแวก นายคือวิคเตอร์ ไม่ใช่ภีม เด็กมัธยมอายุ 17”"18 แล้วครับไอแมวอ้วนเฮ้ย" เขาพึมพำ ก่อนจะกลืนความตื่นเต้นลงคอ พยายามละสายตาจากแมวอ้วนที่เดินเชิดหางอยู่ใต้เก้าอี้บาร์ เขากดโทรศัพท์ โทรหาไอแซค เสียงทุ้มของอีกฝ่ายดังขึ้น“อยู่โซนเอ” แค่นั้น ก่อนจะวางสายวิคเตอร์ขยับตัว เดินไปตามทางอย่างมั่นคง ถึงจะหัวใจเต้นโครมครามอยู่ในอกก็ตาม ทุกอย่างดูหรูหราเกินกว่าที่ภีมเคยสัมผัส เครื่องดื่มแพงๆ คนแต่งตัวเนี้ยบๆ กลิ่นฟีโรโมนลอยคลุ้ง บาร์ตรงหน้ามีทั้งอัลฟ่า เบต้า โอเ
Read more
ทำตามบัญชาของแมว
เสียงเพลงป๊อปแดนซ์จังหวะกระชากใจดังลั่นไปทั่วคอนโดหรู วิคเตอร์ หรือ ภีม ในชื่อเดิมของเขากำลังสวมเสื้อกล้าม กางเกงขาสั้น เดินเต้นลั้ลลาแบบไม่สนโลก ราวกับว่าชีวิตในจักรวาลโอเมก้าเวิร์สนี้ไม่มีอะไรร้ายแรงไปกว่าการเลือกว่าจะกินข้าวหรือกาแฟก่อนดี"ถ้าให้เธอเป็นเสื้อ..คงเป็นเบบี้ที~” เขาหมุนตัวเองหน้าโซฟาอย่างภาคภูมิ ก่อนจะชี้นิ้วฟาดจังหวะเข้ากับเสียงเพลงที่ดังสนั่น…จนกระทั่ง...ปึ้ง! เพลงเงียบลงทันใดวิคเตอร์กะพริบตาปริบ ๆ หันขวับไปมองต้นเสียง แมวดำตัวอ้วนกลมที่ชื่อว่า โคโค่ นั่งกอดอกอยู่บนโต๊ะกาแฟกลางห้อง แพขนฟู ๆ ยกหูรีโมตขึ้นแล้ววางอย่างช้า ๆ แบบโคตรมีเจตนา“โอ้ย โคโค่! เพลงกำลังมันส์ ทำไมปิดอะ!”“เพลงไม่สำคัญเท่า ‘เนื้อเรื่อง’ นะยะ” โคโค่หรี่ตาเหมือนจะกลืนเขาเข้าไปทั้งตัว “นายรู้มั้ยว่า คะแนนความชอบของแม่ยก ที่ให้กับตัวละคร ‘วิคเตอร์’ ตอนนี้มันหยุดนิ่ง! นาน! แล้ว! เพราะอะไร? เพราะคุณลูกชายเอาแต่นอนเป็นส้มในคอนโด ไม่ไปเข้าเนื้อเรื่องหลักไงล่ะ!”วิคเตอร์ทำท่าจะโวยแต่ก็กลายเป็นแค่ถอนหายใจ ก่อนจะเดินลากสลิปเปอร์กลับไปที่โซฟาแล้วหยิบหมอนมาฟาดหน้าตัวเองอย่างเซ็ง ๆ “พูดอีกละ พูดทุกวัน หูผมชา
Read more
สงครามเย็น
กลิ่นหอมของเนื้อย่างและไวน์ชั้นดีลอยฟุ้งปะทะประสาทรับรู้ แต่สิ่งที่กระแทกอารมณ์มากกว่านั้นคือสงครามเย็นระหว่างสองชายหนุ่มที่นั่งขนาบซ้ายขวาของวิคเตอร์หลังคำจิกกัดเผ็ดร้อนแบบมีดโกนของมิเอลกับธีโอ ภีมหรือวิคเตอร์ ก็แทบไม่กล้าขยับตัว กลัวว่าจะกลายเป็นเหมือนลูกโซ่ที่ทำให้ระเบิดลูกต่อไปทำงานใส่ตัวเอง“ว่าแต่…” ธีโอเลิกคิ้ว มองวิคเตอร์ด้วยสายตาสนอกสนใจแบบจงใจ “คุณวิคเตอร์นี่แปลกตาดีนะครับ ผมขาว ตาสีทองอร่าม…เหมือนลูกแก้วเลย งดงามแบบไม่เหมือนใคร”คำพูดนั้นเหมือนลูกศรที่พุ่งเข้ากลางใจมาเอลทันที เขาขยับคิ้วขึ้นนิดหนึ่งแต่ไม่พูดอะไร สายตากลับหันไปมองวิคเตอร์แทน“อ๋อ พอดีผมเป็นลูกเสี้ยวหลายเชื้อชาติน่ะครับ” วิคเตอร์หัวเราะแหะ ๆ มือกำชายเสื้อแน่น “คงได้มารวมกันเยอะไปหน่อย”“ตอนคบกัน นายชอบใส่แว่นไม่ใช่เหรอ?” เสียงเรียบของมิเอลแทรกเข้ามากลางวงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “ทำไมตอนนี้ถึงถอดมันล่ะ?”“แว่นมันเกะกะน่ะ” วิคเตอร์ยิ้มแหย “ถอดแล้วมองอะไรชัดขึ้นเยอะเลย”“แต่นายก็ดูดีมากเลยนะตอนนี้” มิเอลยิ้มบาง แต่ดวงตานั้นกลับทอดเงาลึกชวนสงสัย “ใช่มั้ย…เพื่อน(รัก)?”คำว่า เพื่อนรัก ถูกเน้นหนักจนวิคเตอร์รู้สึกได้ถ
Read more
ศัตรูหัวใจ
เสียงประตูล็อกดังแกร๊ก ทำเอาวิคเตอร์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ กลิ่นหอมบางของน้ำหอมในบ้านผสานกลิ่นไวน์แดง ทำให้เขารู้ทันทีว่า...เกมนี้ไม่ใช่แค่ดื่มธรรมดา ใช่แล้วสุดท้ายเขาก็จำยอมมากับพระเอกทั้งที่รู้ว่าไม่น่าไว้ใจเลยแท้ๆบ้านของธีโอหรูเกินกว่าจะเรียกว่าบ้าน แถมเป็นมากกว่านั้น...เหมือนพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่มีเจ้าของเป็นจิ้งจอกแสนร้าย“เดินดูรอบ ๆ ก่อนสิครับคุณวิคเตอร์” ธีโอเอ่ยอย่างใจดีเกินเบอร์ มือเรียวโบกไปทางห้องรับแขก เปิดไฟอุ่น ๆ ที่ทำให้บ้านยิ่งดูอบอุ่นแบบน่าระแวงวิคเตอร์เดินตามอย่างเสียไม่ได้ รองเท้าหนังสะท้อนกับพื้นไม้ขัดมัน แววตาเขากวาดไปทั่วบ้านแบบคนกำลังหาทางหนี ก่อนจะจบลงที่โซฟาหนังวัวนุ่มลึกกลางบ้าน ธีโอลากไวน์ขวดละหลายพันขึ้นมาเทช้า ๆ ก่อนยื่นแก้วให้เขาด้วยรอยยิ้ม“เชิญครับ แขกพิเศษของคืนนี้”วิคเตอร์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ขณะรับแก้วมา มือเย็นเฉียบเพราะเขากำลังคิดถึงแมวบางตัวที่ควรจะโผล่มาช่วยในเวลานี้แทนที่จะปล่อยให้เขาเผชิญด่านบอส“วันนี้ผม...ต้องขอโทษเรื่องมื้อเย็นด้วยจริงๆนะครับ” ธีโอเปิดบทสนทนา เสียงทุ้มนุ่มมีน้ำหนักวิคเตอร์เอียงคอ “หืม.. ครับ?”“ที่ผมอาจจะทำตัวเสียมารยาทน่ะครับ...แ
Read more
หนียังไงให้พ้น
กลางวันแสกๆ ของห้องทำงานชั้นบนสุด ที่ควรจะสงบเงียบ…แต่กลับมีเสียงพึมพำของโคโค่เจ้าแมวอ้วนลอยมาก่อนใครเพื่อน "นายเห็นไหม พระเอกจ้องจะเล่นนาย… เอ็งหนีไม่พ้นหรอกเว้ย วิคเตอร์"บนโต๊ะทำงานหรูดีไซน์มินิมอลของวิคเตอร์ มีทั้งกาแฟดำที่ใกล้เย็นสนิท กับแผ่นโปร่งแสงของ AI ที่ลอยอยู่เหนือพื้นโต๊ะ แสดงค่าพารามิเตอร์ความนิยมของตัวละครชื่อ “วิคเตอร์” กำลังขึ้นสูงแบบผิดคาด“นี่มันบ้าไปแล้ว… ตัวละครประกอบอย่างผมควรจะตายตั้งแต่บทที่ 3” วิคเตอร์บ่นพลางจ้องตัวเลขด้วยสีหน้าปลงๆ แต่โคโค่กลับขำแห้งๆ แล้วพ่นออกมาหนึ่งประโยค “นายโดนระบบเรือใหญ่เลือกไปแล้วอะดิ”วิคเตอร์กำลังจะเถียงอะไรกลับ แต่จู่ๆ โคโค่เงียบกริบ ดวงตาเรืองแสงของแมวอ้วนเบิกกว้างขึ้นอย่างระแวดระวัง “เดี๋ยว มีคนกำลังเดินมา...”แล้วมันก็ทำตามสัญชาตญาณของแมวทันทีกระโดดกลับไปนอนกลมบนโต๊ะ เสมือนว่าไม่เคยพูดอะไรเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะยกอุ้งมือขึ้นมาเลียราวกับแมวบ้านธรรมดาแกร๊ก ประตูเปิดออกพร้อมเสียงฝีเท้านุ่มนวล และกลิ่นหอมของอาหารโฮมเมด วิคเตอร์เงยหน้าขึ้นก่อนจะชะงัก “มาเอล…?”คนที่ปรากฏตัวคือนายเอกของเรื่องในร่างบางผิวขาวนวล สวมเชิ้ตแขนยาวสีขาวสะอาด
Read more
คู่จิ้น
กลิ่นหอมละมุนแบบกาแฟคั่วสดกับคาราเมลหอมกลิ่นไหม้อ่อนๆ ลอยฟุ้งกลางอากาศ ราวกับเรียกร้องให้ใครบางคนตามมันไปธีโอ หยุดยืนกลางโถง สูดหายใจลึกอีกครั้ง ดวงตาทอประกายสว่างขึ้นในทันที “เขาออกไปแล้ว...แต่กลิ่นยังไม่หาย”เสียงฝีเท้าเขาดังชัดในทางเดินที่ไร้ผู้คน กลิ่นของวิคเตอร์ไม่ชัดเจนเหมือนตอนอยู่ใกล้ แต่มันก็ชัดพอจะพาเขาเดินเลี้ยวออกจากตัวอาคาร มุ่งหน้าสู่โรงจอดรถลมเย็นภายนอกตีกลิ่นจางๆ กระจายไปทั่ว แต่ธีโอกลับตามมันได้อย่างแม่นยำอย่างเหลือเชื่อ“คุณวิคเตอร์...หนีผมไม่พ้นหรอกครับ” เสียงกระซิบของเขาดังแผ่วเบาเหมือนคำสัญญาในเงามืดในโรงจอดรถ ไฟบางส่วนยังเปิดอยู่ และในความเงียบที่ปกคลุม รถหรูคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ข้างใน ประตูด้านคนขับปิดไม่สนิทดีนัก ราวกับมีใครบางคนรีบหนีเข้าไป ธีโอหยุดยืนตรงหน้า ยกมือแตะฝากระโปรงเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาเยือกเย็นกลับกลายเป็นร้อนแรงเขายื่นหน้าเข้าไปใกล้หน้าต่างรถ สูดลมหายใจลึกอีกครั้ง กลิ่นวิคเตอร์เข้มข้นราวกับเพิ่งปล่อยออกมาเมื่อครู่“นั่นแหละ… นี่แหละกลิ่นของคุณ” เขาพึมพำภายในรถ วิคเตอร์นั่งนิ่งอยู่ในเบาะหลัง ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาร่างของธีโอเคลื่อนใ
Read more
ดูหนังหรือดูเธอ
"ดูหนังกันมั้ยครับ " ธีโอพูดขึ้นเชิญชวนวิคเตอร์ผู้เป็นเจ้าของบ้านทันทีที่เขาเห็นจอทีวี" เอ่อ..นี่มันก็น่าจะดึกแล้ว ให้ผมไปส่งคุณที่บ้านไม่ดีกว่าหรอครับ " วิคเตอร์พยายามพูดเพื่อให้แขกยอมกลับบ้าน ทั้งกินมื้อค่ำแล้วยังเดินเล่นในบ้านของเขาราวกับเป็นสนามเด็กเล่นวิคเตอร์เห็นทีว่าต้องส่งแขก แต่ดูเหมือนแขกคนนี้ค่อนข้างดื้อและมึนสุดๆ จนสุดท้ายก็...ทีวีจอใหญ่ระดับ IMAX ขนาดเกือบเท่าฝาบ้านฉายแสงสีนวลอุ่นๆ วิคเตอร์นั่งตัวตรงราวกับเป็นบอดี้การ์ด ไม่ได้เอนหลังพิงโซฟาแม้แต่นิด ขณะที่ธีโอนั่งข้างๆ ด้วยท่าทีที่ "ไม่รู้เลยว่านี่นั่งดูหนังหรือจะดูเจ้าของบ้านมากกว่า"ผมเรียกวิคเตอร์ ว่าพี่ได้มั้ยครับ เราน่าจะสนิทกันแล้วนี่น่า~" ธีโอพูดเล่นพร้อมยิ้มกริ่ม ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบรีโมต “พี่เองก็เรียกผมธีโอจะได้แฟร์ๆกัน”“อ่า ได้สิ…” วิคเตอร์ตอบช้าๆ แอบกลืนน้ำลายเล็กน้อยเมื่อธีโอทิ้งตัวลงนั่งข้างเขาอีกครั้ง แบบใกล้เกินระยะปลอดภัยของชาวอัลฟ่าจนหนังเริ่มฉาย...แต่วิคเตอร์ไม่ได้ดูหนังเล เพราะทุกๆ ครั้งที่เขาขยับตัว หรือเงยหน้าขึ้นมองจอ ก็จะเห็นธีโอนั่งหันมาทางเขาแบบ...จ้องจ้องแบบลึก จ้องแบบอยากขอข้อมูลพันธุกร
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status