登入Halina maglaro ng taguan... hahaha
Kaya kung may pagkakataong makilala ang mga taong ganoon, hindi ko iyon basta-basta tatanggihan.“Hindi.”Napakunot ang noo ko.“What?”Umiling si Jeanette na para bang napakasimple lang ng sagot niya.“Hindi puro doctors at science people ang nandoon.”Napasimangot ako.Then why did you make it sou
Riz“Is it okay for us to talk like this?” tanong ko sabay tingin sa paligid.Muli kong sinuyod ng tingin ang hallway, bahagyang kumunot ang noo ko nang mapansing may ilang staff at medical personnel na naglalakad sa magkabilang direksiyon.Hindi naman sa ipinagbabawal ang pakikipagkuwentuhan, pero
RizNaglakad na ako palayo sa teleserye ng totoong buhay, pilit na pinapakalma ang sarili ko habang iniiwan ko sa likuran ang magulong eksenang ilang minuto ko ring nasaksihan.Hindi ko alam kung bakit parang mas nakakapagod pa ang family drama ng ibang tao kaysa sa duty ko sa ospital. At least sa e
Riz“Dr. Riz,” bati ni Sylvie nang magtagpo ang aming mga mata.Bahagya akong tumango bilang tugon at nagpatuloy na sana sa paglalakad. Wala naman akong balak makisali sa kung anumang drama ang namumuo sa paligid. Sa totoo lang, sapat na ang stress na dala ng trabaho ko sa ospital para dagdagan ko p
At base sa narinig ko, mukhang hindi lang simpleng allergic reaction ang dahilan kung bakit ganito ang tensyon sa pagitan ng mga taong ito.“I am her boyfriend,” mariing sagot ni Nick. “I have all the right to be here.”Medyo napataas ang kilay ko sa sinabi niya.Boyfriend.Okay.At least, may isa n
RizNang ma-realize ko kung ano ang gagawin ng may edad na babae, mabilis ang naging reflex ng kamay ko. Hindi ko na pinag-isipan pa kung dapat ba akong umiwas o kung kailangan ko pa siyang bigyan ng pagkakataong magbago ng isip. Bago pa man tuluyang dumapo sa pisngi ko ang palad niya, agad kong nas
Matatapos na ang lunch break pero hindi pa namin napapangalahati ang pagkain na dala ko. Panay kasi ang asaran, panay ang sulyapan, at sa bawat tawa niya, parang mas bumibigat ang dibdib ko hindi sa takot, kundi sa anticipation.Kasi ngayong sinabi niyang kailangan naming pumunta as one, alam kong m
Estella “Come on, girl. Gusto ko talagang subukan ‘yung kainan na ‘yon eh,” pilit ni June habang nakakunot ang noo pero may ngiting parang batang nagmamakaawa. Nagkatinginan kami ni Vivian. Pareho kaming napailing. Kapag tungkol na sa pagkain, hindi talaga matitinag ‘tong si June, lalo na ngayong
Palagi siyang nakangiti sa akin, ‘yung tipong ngiting nakakahawa at nakakapawi ng pagod. Pero alam ko rin kung kailan nagbabago ‘yon. Kapag nag-aalala na siya, kapag may takot na sa mga mata niya. At kadalasan, ako pa rin ang dahilan. Minsan naiisip ko, baka nga sobrang mahal na niya ako. Mas higit
Estella Halos sumabog na ang cellphone ko sa kakavibrate. Paulit-ulit na tumatawag sina June at Vivian, obvious na sabay silang panic mode. “Estella! Pick up, please! Tambak na ang emails! Hindi namin kayang sabayan lahat!” “Girl, AMS is on fire! Lahat gusto ng statement mo!” Ang mga text nila s







